บททั้งหมดของ ชิงรักชิงร้าย : บทที่ 21 - บทที่ 30

“เหลือไว้ให้ฉันด้วย” คุณสามจิบน้ำเสร็จ หันมาคว้าถุงขนม“มีพอน่า เหลือไว้ให้คุณอินด้วย” คุณสี่กำชับแยมหันไปเปิดถุงต่อไป “ว้าว! ลูกชิ้นปลาหมึกยักษ์” เธอหยิบไม้ลูกชิ้นที่เป็นแท่งทรงกระบอกสีขาวออกมาทุกคนหันมามองเธอพร้อมกัน คุณสองตาลุก “ยังกินได้อีกเหรอ?”แยมไม่ตอบเธอกัดลูกชิ้นเคี้ยวตุ้ยๆ ดวงตาเป็นประกายสุกใส ชายหนุ่มรายรอบต่างพร้อมใจกันกลืนน้ำลาย“คนละครึ่งกันนะเจ้าสี่ พี่แค่อยากจะชิม”“งั้นพี่สามเอาครึ่งบนไป” คุณสี่หยิบไม้ลูกชิ้นมา เอาตะเกียบหั่นท่อนใหญ่แบ่งเป็นสอง คุณสามยื่นตะเกียบมาคีบชิม“อร่อยจริงๆ ด้วย” พอคุณสามยืนยัน คุณสองกับคุณอินก็มองหน้ากัน คุณอินหยิบออกมาไม้หนึ่งแบ่งครึ่งเหมือนคุณสี่ คุณสองก็คีบไปกัดชิมตรงริมก้อน เขาพยักหน้าอย่างเห็นด้วยแยมดื่มน้ำที่เหลือในขวดจนหมด เธอหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋าสะพายส่งให้ผู้ชายรอบโต๊ะคนละสองชิ้น “แยมอิ่มแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะทุกท่าน” คุณสองวางลูกชิ้นที่กัดไปเพียงสองคำเล็กๆ ลงใส่จานกระดาษ เขาไม่อยากกินมากไปกว่านี้ เดี๋ยวคุมน้ำหนักไม่ได้ กว่าจะสร้างซิกแพคให้ปรากฏยากเย็นแสนเข็ญ วินัยคือเรื่องสำคัญสำหรับเขา “คุณสองค่ะ เราไปทางโ

สามสาวเร่งรีบเดินกลับมานั่งที่เบาะของตัวเอง “คุณอิน มานั่งหลังพี่หน่อยสิ”คุณอินมองหน้าเจนนิส เขาอุตส่าห์นั่งอยู่ระหว่างคุณสามกับคุณสี่ ขนาดนี้ยังเสียวสันหลัง พี่ยังมาเรียกให้ไปนั่งปิดท้ายอีก “เจ้าสามกับเจ้าสี่ ถอยมาทางนี้ ให้สาวๆ ไปนั่งตรงกลาง” คุณสองมองดูสาวๆ ที่ทำหน้ากลัวแต่ก็อยากฟังคุณใหญ่นั่งหัวโต๊ะหันหลังให้หน้าต่างกระจกที่ปิดเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ได้ปิดม่าน เนยขยับเข้าใกล้จนชิดแขนสามี คุณใหญ่ยิ้มน้อยๆ‘ก็ดี จะได้ไม่ต้องบอกให้มานั่งใกล้ๆ หทัยแอบถ่ายรูปอยู่เรื่อยๆ’ “เราสองคนจะนั่งที่เดิมนี่ล่ะนะ ใครอยากนั่งไหนเปลี่ยนกันเอา” คุณใหญ่ยิ้มขำ สาวทั้งสามวุ่นวายเลือกที่นั่ง แยมถูกชี้ให้นั่งกึ่งกลางในฐานะคนเล่าเรื่อง ที่นั่งสลับที่กันใหม่แทบทั้งหมด ด้านซ้ายมือคุณใหญ่ติดผนังห้องส่วนทึบเป็นน้ำค้าง เจนนิส แยม แอมมี่ คุณสาม ฝั่งตรงข้ามเป็นคุณสี่ คุณอิน และหทัย ส่วนคุณสองยังนั่งปิดท้ายโต๊ะตรงข้ามคุณใหญ่เหมือนเดิม เปรมบอกคุณใหญ่ว่า เขาขอตัวไปนอนก่อนเพราะรู้สึกปวดหัว คุณใหญ่จึงอนุญาต “ฮานาโกะซัง เป็นเรื่องผีประจำโรงเรียนค่ะ เขาว่ากันว

“แต่ก่อนเป็นบ้านโบราณ เขารื้อมาสร้างเป็นโรงแรม” น้ำค้างเริ่มยกมือขึ้นลูบแขน ลิฟต์ขึ้นไปแล้ว เหลือเธอกับคุณสามไว้สองคนรอขึ้นลิฟต์รอบใหม่ พวกเขามึนเกินกว่าจะเดินขึ้นบันได “ไม่ต้องเล่าแล้ว” “คุณคิดดูสิ ที่นี่เป็นหมู่บ้านโบราณที่มีมานานแล้ว” “คุณจะพูดทำไม?” “ไหนคุณว่าไม่กลัว” “ฉันไม่อยากฟัง” เธอรีบเข้าไปในลิฟต์ คุณสามเดินตามเข้ามา ไฟตกวูบ ทำเอาเธอเผลอ “อ๊าย!” น้ำค้างกระโดดไปเกาะแขนคุณสาม “ใจเย็นคุณ ไฟมันตกเฉยๆ” เขาหันมาตบบนมือเธอปลอบใจ เธอถอยห่างจากเขาเล็กน้อย ปล่อยมือแต่ยังไม่ไว้ใจพอจะยืนห่างนัก น้อยคนจะรู้ว่า หญิงแกร่งอย่างเธอกลัวผีขนาดไหน ยังคิดไม่ออกเลยว่า ถึงห้องแล้วจะนอนหลับได้ยังไง? ลิฟต์ถึงชั้นสามแล้ว เธอกลับก้าวขาไม่ออก “ถึงแล้วคุณ” คุณสามหันมาบอก เมื่อเห็นเธอยืนนิ่งหน้าซีดเขาจึงจับต้นแขนดึงให้เธอเดินออกมา ทางเดินโล่งยาวนั้น ไม่มีคนเหลืออยู่เลย น้ำค้างหน้าซีด เมื่อนึกถึงว่า เธอต้องเข้าไปนอนคนเดียว “ให้ผมเข้าห้องไปเป็นเพื่อนไหม?” ใบหน้าของเขาไม่ส่อนั

หลังจากทุกคนรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ก็ลากกระเป๋ามารวมกันที่มุมระเบียง “คุณสองเอายังไงล่ะค่ะ คุณใหญ่หายไปแล้ว” คนถูกถามนึกขำ ความจริงนี่มันก็เป็นฮันนีมูน ถือได้ว่าเป็นเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว “แอมอุตส่าห์คิดว่า จะได้เที่ยวกับคุณใหญ่แล้วเชียว” หญิงสาวสวยในชุดขาวทำหน้ากระเง้ากระงอด เธอไม่คิดเลยว่า คุณใหญ่จะแอบพานางนั่นหนีไปด้วยกัน “ใจเย็นๆ ครับทุกคน ไหนๆ เราก็อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงญี่ปุ่นแล้ว ก็ควรจะเที่ยวให้เต็มที่” คุณสามลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองทีละคน “ผมมีเบาะแสพี่ใหญ่” ทุกคนฮือฮาขึ้น “แต่ ยังไม่แน่ใจว่า พี่ใหญ่จะไปเที่ยวในที่เหล่านั้นหรือไม่? ผมคิดว่า เราควรมาเล่นเกมกันสักเกมหนึ่ง ชื่อว่า ชิงดำ” เมื่อเห็นแต่ละคนทำหน้าลักลั่น เขาจึงยกกระดาษเอสี่ในมือที่เตรียมไว้แจกทุกคน คุณสามนั่งเขียนแล้วขอให้โรงแรมถ่ายเอกสารให้ครบตามจำนวนคน “รับไปคนละหนึ่งแผ่นครับ ผมเขียนไว้เรียบร้อยแล้วว่า เบาะแสที่น่าสงสัยของพี่ใหญ่มีที่ใดบ้าง เพื่อให้เกิดความยุติธรรมเราจะแบ่งทีมกัน ทีมไหนหาพี่ใหญ่เจอก่อน ถือว่าชนะ” เมื่อแต่ล

เนยหน้าร้อนผ่าว “ห้าหมื่นค่ะ”เธอต้องระมัดระวังไม่ให้เกิดเหตุการณ์หวาดเสียวแบบคืนนั้นอีก “ไม่เอาแสนจริงๆ เหรอ?” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเนยมองซ้ายมองขวา ดีที่ช่วงนั้นลูกค้าในร้านมีเพียงคนที่ยืนเข้าคิวรอจ่ายเงินไม่กี่คน ซึ่งอยู่ห่างจากเธอพอสมควร“อายเหรอ ไม่มีใครฟังภาษาไทยออกหรอกน่า?” “ฟังไม่ออกก็ช่าง พี่ใหญ่หยุดพูดเรื่องนี้ก่อนเถอะค่ะ”เธอทำตาดุ ปั้นสีหน้าให้เคร่งขรึม ไม่ใช่เพราะอายเท่านั้น หากแต่ยังคิดแผนตอบโต้ไม่ออกต่างหาก ตั้งแต่มาฮันนีมูนเธอยังไม่มีเวลาลำดับเรื่องราว แถมสมุดความสัมพันธ์ตัวละครก็ยังไม่ได้พกมาจากบ้านอีกเพราะกลัวจะมีคนเห็นเข้า เห็นทีเธอจะต้องวิเคราะห์ตาลุงคนนี้อย่างละเอียดสักครั้ง ก่อนจะรับมือไม่ไหว สามีตัวโตยอมหุบปากแต่โดยดี ถ้าเขาไม่เหลือทางลงให้เธอไว้บ้าง กลัวว่ายายแสบของเขาจะไหวตัวทันแผนการเสียก่อน เขาควักแบงก์ห้าพันเยนออกมาให้เธอสองใบ“หมื่นเยนน่าจะพอนะ” “พอค่ะ” เธอพยักหน้าหงึกหงัก “หักจากเงินเดือนใช่ไหมคะ?” “ค่าจ้างแสดงละครก็คิดเป็นเงินเดือนเดือนนี้เลยล่ะกัน สรุปว่า พี่จะจ่ายห้าหมื่น ยกเว้นเนย