Matagal na siyang sanay dito sa paglipas ng mga taon. Sa paglalakbay at paglibot-libot, siya ay lumaki.Ngunit, nang maglaon ay nalaman niya na ang init ng damdamin ay mas kadalasang nagdudulot ng luha kaysa sa hirap ng buhay.Inabot ng Lola Victoria ang kamay at niyakap si Audrielle, dahan-dahang hinahaplos ang kanyang likod para tulad ng pagpapatawad sa isang bata. "Baliw na bata, bakit subrang bait mo sa lola mo?""Lola, may sasabihin ako sa'yo.""Sige na, ano 'yon?"Nakatayo sa labas ng pintuan si Jacob at tinitingnan si Audrielle. Nakayakap ito sa balikat ng kanyang lola, ang kanyang mga pilikmata na parang maliit na pamaypay ay bahagyang nanginginig, at malalaking luha ang tahimik na bumagsak. "Lola, hindi na ako makakapag-stay dito, kailangan kong umalis."Nagulat ang Lola Victoria. "Bakit? Sinasaktan ka na naman ng batang iyon na si Jacob? Papagalitan ko agad 'yon!"Agad na inabot ni Alexander sa kanya ang isang walis tambo. "Madam, gamitin n'yo po ito!"Kinuha ito ng Lola Vic
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-13 อ่านเพิ่มเติม