MasukJacob Fortejo, ang pinakamayamang tao, ay nasa vegetatibong estado sa loob ng tatlong taon, at ang kanyang asawang si Audrielle Eliza Corpuz ay nag-alaga sa kanya sa parehong tagal ng panahon. Gayunpaman, matapos siyang gumising, natuklasan ni Audrielle ang isang mensahe ng dalagang koleheyo sa kanyang telepono na nagpapakita ng kanyang pagtataksil ang kanyang unang pag-ibig, ang kanyang "puting liwanag ng buwan." ay bumalik na sa bansa. Ang kanyang mga kaibigan, na hindi pinapahalagahan siya, ay lahat ay tumatawa at nagsasabing, "Ang dalaga ay bumalik na oras na para."
Lihat lebih banyak…¿Cómo fue que llegamos a este punto? ¿En qué momento nuestras vidas se volvieron un desastre?…
En la bodega solo se escuchan disparos y quejidos de hombres heridos. Corro entre el caos y me adentro traspasando unas puertas de acero, me acerco al cargamento que acabamos de hurtar, abro las maletas negras que estaban destinadas a la destrucción y muevo los frascos con píldoras, una luz titila suavemente en color rojo, meto la mano y saco un pequeño rastreador; nos habían tendido una trampa. ¡Una m*****a trampa!
Lo arrojo al piso y lo rompo con el tacón de mi bota. De pronto escucho los pasos ahogados detrás de mí, giro sobre mis talones y veo a un hombre alto de negro, con un pasamontañas escondiendo su rostro; aunque su cuerpo está cubierto por un chaleco antibalas y un traje táctico, puedo deducir la fortaleza de sus músculos, sus hombros gruesos y su espalda ancha lo hacen ver imponente.
La máscara de kevlar que cubre mi rostro empieza a molestar, de pronto resulta incómoda y la peluca sobre mi cabeza me está calentando el cerebro. Sé que la máscara es lo único que me protege de una posible bala entre las cejas, pero no puedo pelear así; con ambas manos deslizo los cinturones que la mantienen fija a mi cráneo, una gota de sangre escurre desde mi frente y cae por mi ojo tiñendo mi visión de color carmín. Ni siquiera sé en qué momento recibí ese golpe en la cabeza.
Dejo caer la máscara al suelo; el rostro amarillo con una sonrisa grotesca y los ojos profundamente negros me ven por última vez antes de levantar de nuevo mi mirada hacia mi oponente. Con una sola mano sujeto la peluca y esta resbala de mi cuero cabelludo, siento el frío calando entre mi cabello castaño. Dejo caer la peluca a lado de la máscara; el hombre frente a mí no se ha movido ni un solo centímetro, parece una estatua y pese a la sombra que oscurece sus ojos, sé que me ve fijamente, observándome en todo momento.
Extiendo los brazos antes de caminar directo hacia él, sin miedo, pues es algo que hace mucho perdí. Busco con mi mano enguantada en vinil negro la abertura de mi minifalda del mismo color, paso mis dedos por la piel de mi muslo y busco navaja balisong. Sé que ve cada uno de mis movimientos, ¿por qué no se mueve? Giro mi cuchillo entre mis dedos, armándolo con habilidad frente a sus ojos, lista para enfrentarlo. Los disparos parecen haberse silenciado o simplemente ya me acostumbré a ellos.
—Fue una trampa… —digo con la voz cargada de coraje. —¿Vienes de su parte? ¿Ellos te mandaron?
En respuesta él se quita el chaleco antibalas dejándolo caer al piso, como si no tuviera miedo, confiando en exceso en sus habilidades. Me detengo a unos pasos y saca un cuchillo táctico del doble de grueso y del doble de largo que mi navaja, juraría que una sonrisa se dibuja en su boca sino fuera por el pasamontañas que la cubre; el hombre destila arrogancia. Retrocedo un par de pasos mientras juega con su cuchillo pasándolo de una mano a otra, demostrando el exceso de confianza que tiene en sí mismo.
—Bien, juguemos… —digo furibunda.
Lanzo la primera estocada hacia él, la cual esquiva con habilidad haciéndose hacia atrás, pero eso no me detiene, sigo atacando, lanzando cortes horizontales y verticales, patadas y golpes, girando sobre mis pies, danzando como me enseñaron de niña en el teatro de Dusha, pero ninguno de mis ataques lo alcanza; su espalda choca contra la pared y solo así logro hacer un corte horizontal en su brazo, desgarrando su ropa y haciéndolo sangrar.
—¡Dile a tus jefes que no me podrán detener nunca! ¡Acabaré con ellos como acabaré contigo! —grito desesperada, con la rabia creciendo en mi pecho.
De pronto atrapa mi mano y la golpea haciéndome perder la navaja, para después apoyar el filo de su cuchillo contra mi garganta, obligándome a levantar el rostro hacia él. Apoyo mi mano libre contra su codo como si con eso pudiera evitar que corte mi cuello de un solo tajo. Me jala de la mano haciendo que me acerque más a él, pero sin dejar de apoyar su cuchillo en mi piel; cuando estoy lo suficientemente cerca, su nariz se apoya contra mi sien e inhala tan profundo que mi aroma penetra por su pasamontañas.
Libera mi mano y me toma por la nuca manteniéndome firme contra él, su cuchillo se apoya en mis labios y baja suavemente por mi cuello, trazando una delgada línea sin cortarme, el frío metal enchina mi piel con sus peligrosas caricias. Baja hasta mi pecho y se deshace de los primeros botones de mi camisa, mostrando mis senos cubiertos por fino encaje negro.
Aprieto las mandíbulas, tragándome todo ese veneno que migra hacia mi boca buscando que lo derrame sobre él en forma de blasfemias y maldiciones, pero de pronto la luz llega a sus ojos dorados, esos ojos de león; el odio cambia por sorpresa, una de mis manos –que se mantenían en lo alto a modo de rendición– se acerca a su pasamontañas; él no hace nada por detenerme, deja que mis dedos se enreden en la tela y tiren de ella, descubriéndolo.
Lo primero que veo es su cabello negro revuelto, bajo por su frente, veo sus hermosos ojos miel, sus cejas negras y su nariz recta, sus labios esbozan una sonrisa sarcástica, disfruta ver la sorpresa en mis ojos.
—Nikolai… —pronuncio su nombre en un susurro. ¿Él fue quien nos tendió la trampa?
Volteo hacia la puerta que lleva hacia el campo de guerra, temiendo por mis compañeros, temiendo por mi hermano, si algo le pasa no se lo perdonaré jamás.
—Samantha…
Su voz pronunciando mi nombre sale como un ronroneo contra mi oído, eriza mi piel y acelera mi corazón. El cuchillo cae de mi escote al suelo y su mano ahora libre me toma del mentón obligándome a voltear hacia él; sus labios se presionan contra los míos de forma violenta, se mueven hambrientos, su lengua se abre paso entrando en mi boca y luchando encarnizadamente con la mía. De pronto me olvido de todo lo que ha ocurrido, cierro mis ojos y me dejo llevar; con ambas manos me aferro a sus mejillas atrayéndolo más a mí.
Sus manos viajan hacia mis muslos, levantándome para enrollar mis piernas alrededor de su cintura mientras mi falda se recorre subiendo por mis caderas. El beso se vuelve más ansioso; me abrazo a su cuello, enredo mis dedos en su cabello, presionando su rostro contra él mío. El aire me empieza a faltar y ligeros jadeos se escapan cuando nuestros labios dan segundos de tregua.
De un brinco me alejo de su cuerpo, retrocedo un par de pasos con la respiración entrecortada y las mejillas ardiendo; pasa su dedo pulgar por encima de sus labios y una sonrisa irónica se apodera de su boca, sus ojos brillan como los de un niño a punto de salirse con la suya.
—¿Qué haces aquí? ¡¿Por qué me hiciste esto?! —grito molesta.
—Eres mía Samantha… y vendrás conmigo. —Camina hacia mí con seguridad y sin temor.
—No, tengo mucho que hacer… Tengo mis propios planes y no pienso hacerlos a un lado por ti.
—Cuando yo hice eso te enojaste mucho… ¿Tendría motivos para no hacer lo mismo?
—Enójate si quieres, nada cambiará…
—Vendrás conmigo —insiste y retoma su avance hacia mí.
—No… No lo haré… Mi pelea no es contigo Nikolai, solo… quítate del camino.
Sonríe de nuevo, levanta su mirada hacia el techo y suspira al mismo tiempo que saca de la parte trasera de su pantalón una escuadra .45 y la apunta hacia mí.
—Aun eres esa chiquilla infantil que levanta mis más bajas pasiones… —se relame los labios y sus ojos relumbran en lujuria— …vendrás conmigo.
—¿Qué harás? ¿Secuestrarme? Te meterás en más problemas. —Levanto las manos e intento hacerlo razonar.
—¿Crees que me importa? —Su sonrisa se vuelve más arrogante y pretenciosa.
—No me dispararás… No por la espalda.
Tal vez es muy arriesgado, aun así doy media vuelta y en cuanto avanzo con la primera zancada para salir corriendo, escucho la detonación. Siento un dolor punzante en la espalda, sobre mi pulmón izquierdo… De nuevo pienso: ¿cómo fue que llegamos a este punto? ¿En qué momento nuestras vidas se volvieron un desastre?…
♠
Viena, la capital de Austria es una de las ciudades más grandes de Europa, ofrece una buena calidad de vida –por no decir excelente– y es perfecta para iniciar una vida lejos del crimen. El único problema: el idioma. Yo crecí en Hungría, específicamente en Budapest y claramente toda mi vida hablé húngaro. En la Universidad Semmelweis –donde cursé casi dos años de medicina– aprendí algo de francés, se me hacía una lengua romántica y elegante, pero comprendí que solo me sería de utilidad si viajaba a Francia –curiosamente, la única vez que fui a París no tuve necesidad de hablarlo, ¡vaya ironía!–.
El lenguaje que predomina en este lugar es el alemán austríaco o vienés, así que el primer año aquí solo salía cuando Nikolai tenía tiempo para ser mi traductor. Pese a su pasado como el demonio ruso es un hombre muy culto y domina muchos idiomas, se recibió como abogado hace muchos años de la Universidad de Derecho, la misma en la que Kurt estudiaba. ¿Quién lo diría?
Después de un tiempo, Nikolai contrató a una maestra de idiomas; venía todos los días a la casa para enseñarme alemán mientras yo cuidaba de mi pequeña Mishka, fruto del amor entre Nikolai y yo. Al cabo de un tiempo ya podía entablar una plática en ese idioma y ahora es la única lengua en mí día a día.
Por su parte Nikolai consiguió empleo en un bufete de abogados y rápidamente se ha ganado el reconocimiento de sus compañeros y de su jefe. Admito que al principio temía que no le gustara recibir órdenes de alguien más; cada día esperaba que Nikolai llegara diciéndome que entrara al auto sin hacer preguntas y después salir huyendo de la ciudad, pero eso jamás pasó, por el contrario, su jefe lo aprecia mucho, al grado de visitar constantemente la casa para cenar y llevar juguetes a Misha –como le decimos de cariño a Mishka; ya sé que solo me estoy evitando una letra, pero suena más lindo–.
Un buen día Niko habló con uno de los maestros de la Universidad de Medicina de Viena; se había asesorado para que pudiera entrar a estudiar y me ayudó a prepararme. Mi peor pesadilla era imaginar que Nikolai me mantendría encerrada, cuidando de la casa y de Misha por el resto de mi vida, pero sin que se lo pidiera, él me tuvo esa consideración. Nunca se olvidó de mis sueños.
Tuve que renunciar a mi hogar, tuve que sepultar a mis muertos y salir de mi país, tuve que distanciarme de los que aún me quedan vivos; así como Nikolai tuvo que desaparecer del radar. Es triste y solitario tener que vivir así, no voy a negar que a veces sueño que Ed conoce a la pequeña Misha; sé que sería su adoración y que ella lo amaría, pero solo se quedará así, como un sueño, porque lo más seguro es que jamás lo vuelva a ver.
"Sapat na, tumigil ka na sa pagsasalita!" putol ni Audrielle sa kanya, ayaw na niyang marinig pa.Hindi na.Umangat ang sulok ng bibig ni Jacob nang may pang-aasar. Gusto niyang marinig ito ni Audrielle, gusto niyang tandaan nito na ang mga bagay na ayaw nito ay ibibigay na niya sa kaklase nito!Biglang binitiwan ni Jacob ito, at ang boses nito ay malamig at tahimik. "Sige na nga, maghiwalay tayo bukas. Kung hindi dahil sa Lola ko, matagal ko nang binalewala ang posisyon mong Mrs, Fortejo. Maraming babae ang nag-aabang sa labas!"Nanghihina ang puso ni Audrielle. Kuyom niya ang kanyang makinis at maputing mga daliri, namumula ang mga mata habang nagsasalita. "Bukasan ng umaga, siyete ng umaga tayo magkita sa Tanggapan ng mga Kawanihan ng Sibil."Pagkatapos niyang sabihin iyon, tumalikod si Audrielle at umalis nang hindi na lumingon pa.Sinulyapan ni Jacob ang payat na pigura nito, malamig ang mukha. Basta na lang.Matagal na niyang gustong layuan ito at tapusin na ang lahat.Dapat na
Inabot ng kasambahay kay Jacob ang isang mangkok ng sabaw. Uminom siya ng kaunti at kunot-noo. "Lola, anong klaseng sabaw ito?"Nangiting sagot ni Lola Victoria. "Iyan ay sabaw na may titi ng toro, para palakasin ang iyong katawan.""Jacob, natatandaan mo ba ang sinabi ko sa'yo noong nakaraan? Hindi ka na bata. Magbilis ka nang magkaroon ng anak kasama si Eli. Inumin mo na itong sabaw na ito. Gusto kong mapanood ang aking apo mamayang gabi."Tumingin si Jacob kay Audrielle na nasa kabilang dulo ng mesa.Sinulyapan siya ni Audrielle gamit ang kanyang malinaw at makintab na mga mata, bago nagsalita. "Lola, kailangan ko pang bumalik sa paaralan ngayong gabi."Nagulat si Lola Victoria. "Eli, bihira ka namang umuwi rito. Hindi ka na ba mananatili ngayong gabi?""Lola, marami po akong ginagawa sa paaralan ngayon."Inilagay ni Lola Victoria ang isang piraso ng sweet and sour pork ribs sa mangkok ni Audrielle, sabay sabing puno ng pag-aalala. "Eli, nakikita kong pumayat ka na naman. Pagkatapo
Inalis ni Audrielle ang tingin at umiling. "Althea, ayos lang ako."Kinuha niya ang kanyang telepono at tinawagan ang lumang mansyon ng pamilyang Fortejo.Mabigat ang ngiti ni Lola Victoria nang sagutin ito. "Audrielle, sa wakas ay tinawagan mo na ako, apo! Namimiss na kita ng husto!"Tumingala si Audrielle at tiningnan ang pigura ng mamahaling van sa malayo. "Lola, wala akong klase ngayong gabi, kaya pwede akong umuwi ng mansyon para kumain ng hapunan kasama ka.""Napakaganda naman nun! Babalik din ngayong gabi si Jacob. Hihintayin kita ng lola mo.""Sige po, Lola."Matapos ibaba ang tawag, tumingin si Audrielle kay Althea. "Althea, kailangan kong umuwi ng lumang mansyon.""Sige, pumunta ka na at kasama mo nang kumain si Lola Victoria."Tiningnan muli ni Audrielle si Althea. "Hindi, pupunta ako doon para malaman kung sino ang tinatawag nilang 'sugar daddy' sa likod ni Amanda."Ha?Napatigilan si Althea sa sinabi....Ang mahabang Rolls-Royce na van ay mabilis ngunit maayos na umaanda
Ikukulong at dadalhin sa istasyon ng pulis si Sabrina?Nabigla si Audrielle sa balita. Ibinalik niya ang telepono at sinabi kay Althea, "Althea, kailangan kong pumunta sa istasyon ng pulis.""Audrielle, sasama ako sa'yo."...Nakita nina Audrielle at Althea si Sabrina na nakakulong sa istasyon ng pulis. Hinawakan ni Audrielle ang malamig na kamay nito. "Sab, ano nang nangyari? Bakit ka nakakulong?"Maputla at naguguluhan ang mukha ni Sabrina. "Audrielle, may kinalaman ito sa sikat na artista na si Amanda."Ibinahagi ni Sabrina ang nangyari. "Pumunta kasi si Amanda sa ELLA para mag-shoot ng magazine, at kailangan niyang gumamit ng wire para sa eksena. Pero may pumutol ng wire bago pa magsimula, kaya nahulog siya diretso. Noong oras na iyon, tinuro niya ako at sinabing nakita niya akong pumutol ng wire kaya ako hinuli ng pulis.""Eli, maniwala ka sa akin, hindi ako iyon. Hindi ko pinutol ang wire. Wala akong sama ng loob kay Amanda, hindi ko siya masasaktan ng ganito!"Talagang nagugulu
Naihatid na ni Xavier si Audrielle, at ang dalawa ay naglalakad sa paligid ng stadium.Curious na tanong ni Audrielle, "Xavier, paano mo nalaman na hindi ako ang sumulat ng love letter na iyon?"Ngumiti si Xavier at sinabi, "Dahil alam kong hindi ka magsusulat ng love letter sa akin."Napakakomport
Tumango si Audrielle, "Sige."Umalis sina Darren at Athena, nagpapasalamat nang lubos.Kinuha ni Audrielle ang kanyang telepono at nakita ang numero ni Jacob, ngunit nag-aatubili siyang tumawag.Talagang ginulat niya siya. Hindi ba si Fatima ang kanyang girlfriend? Paano niya kayang tanggihan ito?
Tinanong niya kung gusto niya.Sa paglipas ng mga taon, napapaligiran si Jacob ng mga mapanuksong babae, at nakatagpo siya ng ilang medyo bihasang babae. Alam niyang pinaglalaruan siya ni Audrielle.Gusto niyang makita kung makukuha niya ang atensyon niya.Gusto niyang makita kung kakagatin niya an
"Palagi mo akong sinisigawan, huhuhu Ano ang mali sa akin kung naglalagay ako ng makeup? Ano ang mali sa akin kung naglalagay ako ng lipstick? Naglalagay ng makeup at lipstick si Fatima araw-araw, at hindi mo siya sinisigawan, huhuhu Kung dinukot siya, siguradong yayakapin mo siya at aaluhin, tinat


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Ulasan-ulasan