พิศวาสตำหนักลืมเลือน のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

วันรุ่งขึ้น ห้องหนังสือเจ้าเมือง ภายในห้องหนังสือของเจ้าเมืองหยวนไท่เต็มไปด้วยตำรามากมายซึ่งเก็บสะสมเอาไว้สืบทอดต่อๆ กันมาหลายชั่วอายุคน ตำแหน่งเจ้าเมืองหยวนไท่สืบทอดนับรุ่นต่อรุ่นมานานหลายร้อยปี ได้รับยกเว้นไม่ต้องมีขุนนางจากราชสำนักมาประจำอยู่ที่เมืองหยวนไท่แต่อย่างใด สาเหตุเพราะเป็นเมืองที่อยู่ทางตอนเหนือของต้าซ่ง ห่างไกลจากเมืองหลวงนับหลายพันลี้เลยทีเดียว จึงทำให้ตำแหน่งดังกล่าวตกทอดกับทายาทเรื่อยมา ครั้นมาถึงเจ้าเมืองไป๋เหวินหลางซึ่งครองตำแหน่งเจ้าเมืองคนปัจจุบัน กลับมีแต่ธิดาถึงเก้าคนไร้สิ้นบุตรชายสืบทอดทายาทและตำแหน่งเจ้าเมืองดังกล่าว และถ้าหากเจ้าเมืองหยวนไท่สิ้นชีพลงตำแหน่งดังกล่าวจะตกไปอยู่กับไป๋เพ่ยอัน ธิดาคนโตที่ถูกลืมซึ่งเกิดจากอดีตฮูหยินคนแรก แต่มีหรือที่ไป๋เหวินหลางจะยินยอมด้วยเพราะคนเป็นพ่อกล่าวโทษธิดาคนโตซึ่งเป็นต้นเหตุทำให้ฮูหยินผู้เป็นที่รักสิ้นชีพ และทำให้ความเจริญก้าวหน้าในการเป็นขุนนางที่วาดฝันเอาไว้ว่าจะก้าวไปถึงระดับเสนาบดีใหญ่ภายในราชสำนักต้าซ่งต้องดับสิ้นลงทันใดเมื่อฮูหยินเซียะโหววายชนม์เพราะคลอดลูกตาย ในเวลานี้หนังสือรับรองจากสำนักศึกษา

และคำถามดังกล่าวทำให้ไป๋เหวินหลางนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปตามความเป็นจริง “สาเหตุที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะนับตั้งแต่นายทะเบียนคนก่อนสิ้นชีพลงไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ราชสำนักต้าซ่งก็ตัดตำแหน่งนายทะเบียนเมืองของหยวนไท่ออกไป อ้างว่าเพิ่งผลัดเปลี่ยนแผ่นดินใหม่ทางการยังไม่สามารถจัดหาเงินเบี้ยหวัดสำหรับตำแหน่งนี้มาให้กับเมืองหยวนไท่ ด้วยเหตุนี้จำต้องย้ายทะเบียนพลเมืองเข้ามาเก็บรักษาที่จวนของข้า ต่อเมื่อชาวเมืองต้องการค้นหาญาติพี่น้องก็จะให้บ่าวที่ประจำอยู่ห้องหนังสือช่วยค้นหาเป็นเช่นนี้เรื่อยมา” คำตอบดังกล่าวมีความจริงอยู่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ซึ่งไป๋เหวินหลางพูดบิดเบือนจากความเป็นจริง ซึ่งตำแหน่งนายทะเบียนเมืองนั้นราชสำนักต้าซ่งได้มีประกาศอย่างเป็นทางการให้แต่งตั้งขุนนางในระดับภูมิภาคเข้ารับตำแหน่งเพื่อทำหน้าที่มาได้ห้าปีแล้ว แต่เจ้าเมืองหยวนไท่ไม่แจ้งมายังราชสำนักว่าไม่มีนายทะเบียนเมืองสำหรับทำหน้าที่นี้แต่อย่างใด สาเหตุเพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดมาทำหน้าที่ดังกล่าวเพราะจะทำให้รื้อทะเบียนคนเกิดย้อนหลังกลับไปยี่สิบปีจะทำให้พบหลักฐานการเกิดของไป๋เพ่ยอิงธิดาคนโต เพราะเจ้าเมืองหยวน

หนึ่งเดือนผ่านไป จวนตระกูลมู่  ร่างสันทัดของมู่เหยียนเจิ้งกำลังก้าวเดินไปตามทางที่ทอดยาวภายในจวนที่ได้ซื้อต่อจากเจ้าของเดิมในราคาที่ยุติธรรมทั้งสองฝ่ายไม่ถูกจนเกินไปและไม่แพงจนทำให้คนซื้อรู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ   จวนแห่งนี้ถูกเปลี่ยนมาใช้ตามแซ่ของมู่เหยียนเจิ้งหัวหน้าองครักษ์ดำซึ่งรับผิดชอบทำหน้าที่คอยหาข่าวในแผ่นดินต้าซ่งเพื่อถวายรายงานกลับไปให้แก่ฮ่องเต้ต้าเฟิง  ซึ่งฮ่องเต้หนุ่มได้มีพระบัญชาให้จัดหาสถานที่พำนักถาวรเพื่อให้สายข่าวของพระองค์ได้ปักหลักแทรกซึมอยู่ภายในต้าซ่งราวกับเป็นชาวต้าซ่งโดยกำเนิดเพื่อความแนบเนียน และนับตั้งแต่วันแรกที่เสด็จมาถึงจนเวลานี้เวลาผ่านไปนานนับเดือนแล้วก็ยังไม่มีข่าวคืบหน้าของชายาผู้เป็นที่รักในครั้งอดีตแต่อย่างใด  มิหนำซ้ำฮ่องเต้หนุ่มต้องคอยหลีกหนีธิดาของเจ้าเมืองหยวนไท่ซึ่งอยู่ในวัยออกเรือนแล้วถึงห้าคน อีกสามคนยังเยาว์วัย ธิดาเจ้าเมืองหยวนไท่ทั้งห้าต่างพากันหลงใหล คลั่งไคล้ อาจารย์หนุ่มผู้หล่อเหลาของนางเป็นยิ่งนัก   เวลาในการเรียนหนังสือจากที่เบื่อ

“คะ...คุณชายท่านนั้นเองหรือนี่”เจ้าของร้านปักผ้าพูดตะกุกตะกักหน้าเสียขึ้นมาทันพร้อมเสียงของฉิงซูดังแทรกขึ้น “นี่เจ้ารับงานมาถึงสองร้อยตำลึงแต่ให้ค่าจ้างพวกข้าเพียงน้อยนิดมิหนำซ้ำยังคดโกงไม่ทำตามคำพูดแม้แต่น้อย เกิดเป็นคนด้วยกันเหตุใดต้องเอารัดเอาเปรียบกันถึงเพียงนี้ด้วย”เสียงของฉิงซูก่นด่าออกมาด้วยความโกรธเคืองเป็นที่สุด นางเป็นเดือดเป็นแค้นอย่างยิ่งยวดเพราะงานปักที่สู้อุตส่าห์รับมาทำนั้น ท่านหญิงผู้น่าสงสารของนางตั้งอกตั้งใจทำออกมาอย่างดีที่สุดแต่ก็ต้องมาพานพบกับคนเอารัดเอาเปรียบเช่นนี้ ยิ่งย้อนคิดเห็นใบหน้าแสนสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้มของความดีใจครั้นได้ยินว่าได้รับค่าจ้างเพิ่มเป็นแปดสิบตำลึง ยิ่งทำให้นางพยายามทุกวิถีทางเพื่อทวงเงินค่าแรงดังกล่าวกลับคืนมาให้ได้ตามที่ได้ตกลลงกันเอาไว้แต่แรก "เอาเงินค่าจ้างที่ตกลงกันไว้แปดสิบตำลึงจ่ายมาให้ครบเลยนะ ยังขาดอีกยี่สิบตำลึงถ้าพวกข้ายังไม่ได้”ฉิงซู่ทวงเงินส่วนที่เหลือกลับไปทันใด “เหตุใดท่านป้าจึงเรียกร้องเงินจำนวนเพียงแค่นั้น ในเมื่อความเป็นจริงแล้วค่าจ้างที่ข้าจ่ายไปให้กับนางคือสองร้อยตำลึง”เฟิงหลงฮ่องเต้รับสั่งถามกลับไปอย่างสงสัย “พวกข้าต

ร่างอรชรต้องเข้าสวมกอดร่างใหญ่องอาจที่กำลังอ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้างรับร่างของท่านหญิงคนงามนำมาสวมกอดเอาไว้แนบอกอย่างรวดเร็ว  “เพ่ยเอ๋อร์ของข้า! ในที่สุดเจ้าก็กลับคืนสู่อ้อมกอดของข้าแล้ว! เจ้ากลับมาหาข้าแล้ว”ฮ่องเต้หนุ่มรูปงามเฝ้าเพียรรับสั่งกับโฉมตรูอยู่เช่นนั้นมิรู้วาย  “ข้าเฝ้ารอท่านมาโดยตลอด รอทั้งที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังรอคอยอยู่นั้นจะเป็นจริงหรือไม่ ชาติที่แล้วข้าอยากจะเป็นพระชายาของท่านมากแค่ไหน ชาตินี้ก็ไม่ต่างกันแต่พี่หลงจะมาขอข้าไปเป็นชายาได้อย่างไรเจ้าคะเพราะไม่เคยเสมือนคนไม่มีตัวตน”  พระพักตร์ของฮ่องเต้หนุ่มแย้มยิ้มออกมา ฝ่าพระหัตถ์ที่กำลังโอบกอดร่างระหงเอาไว้แนบอกยังคงเฝ้าลูบไล้แผ่นหลังของนางไปมาอยู่เช่นนั้นไม่คลาดครา  “เป็นเช่นนั้นแหละดีแล้วเพราะข้าจะจัดการให้เจ้าเป็นผู้มีตัวตนในแผ่นดินต้าเฟิง ในขณะที่บิดาของเจ้าจะไม่มีทางแสวงหาประโยชน์จากการที่เจ้าได้เป็นฮองเฮาเคียงข้างกายข้าแม้แต่น้อย นับตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไปตระกูลไป๋และเจ้าไม่เกี่ยวข้องกันอีกถูกตัดขาดจากกันอย่างสิ้นเชิง ให้สมกับที่บิดาของเจ้าต้องการให้ไป๋เพ่ยอิงตายไปตั้งแต่อ