All Chapters of พิศวาสตำหนักลืมเลือน: Chapter 31 - Chapter 40

บริเวณสระหยกมณี        ร่างสูงตระหง่านของรัชทายาทอำมหิตกำลังยืนฟังเสียงตีกลองส่งสัญญาณการเสด็จสวรรคตของเจ้าผู้ครองแคว้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสะใจอย่างยิ่งยวด ก่อนจะแสยะยิ้มเหยียดพร้อมหัวเราะเสียงต่ำอยู่ในลำคอเมื่อได้ยินเสียงตีกลองส่งสัญญาณการสิ้นพระชนม์ของรัชทายาทเฟิงฉีดังตามติดมา        “ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่เสด็จพ่อไม่ได้สิ้นชีพด้วยน้ำมือของข้า อุตส่าห์วางแผนจะลอบเข้าไปภายในตำหนักจินหลงเพื่อไปเยี่ยมอาการเจ็บป่วยเสียหน่อยพร้อมช่วยให้พ้นความทุกข์ทรมานไปด้วยเร็ว ดันชิงด่วนตายไปก่อนเสียนี่!!!!”  รัชทายาทโฉดแสร้งทำทีบ่นรำพึงพลางส่ายหน้าไปมา ก่อนจะได้ยินเสียงของบรรดาองครักษ์คนสนิทซึ่งบัดนี้อยู่ในคราบของทหารเป่ยถังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว        “ตอนนี้ฮ่องเต้เป่ยถังก็สวรรคตลงแล้ว เร็วกว่าที่ทรงคาดการณ์เอาไว้เสียอีก ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วพระองค์จะทำอย่างไรต่อไปอีกพ่ะย่ะค่ะ”คนสนิททูลถามกลับไปด้วยความอยากรู้        “ทำตามแผนเดิมที่ข้าวางเอาไว้ วันที่ข้าจะเหย

ตำหนักจินหลง  เสียงร่ำไห้อย่างสะอึกสะอื้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าดังก้องออกมาจากตำหนักอันเป็นที่ประทับของฮ่องเต้เฟิงอวิ๋น ที่เพิ่งจะเสด็จสวรรคตลงเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ซ้ำร้ายรัชทายาทเฟิงฉีก็สิ้นพระชนม์ไปก่อนพระราชบิดา ด้วยเพราะถูกมือสังหารบุกเข้าไปถึงตำหนักบูรพาจนปลิดพระชนม์ชีพได้อย่างง่ายดาย  บรรดาเชื้อพระวงศ์น้อยใหญ่ต่างพากันมารวมอยู่ภายในพระตำหนักดังกล่าวเสียเป็นส่วนมาก รวมไปถึงองค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ยก็เพิ่งจะเข้ามาภายในพระตำหนักได้เพียงเมื่อครู่ที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้เข้าไปถึงเขตห้องพระบรรทมได้แต่ยืนชะเง้อมองเย่วฮองเฮาอยู่ตรงบริเวณห้องโถง ท่ามกลางเสียงเอ็ดอึงถึงสาเหตุการจากไปของรัชทายาทและฮ่องเต้ของเป่ยถังในเวลาไล่เลี่ยกัน  “ต่อไปบัลลังก์ของเป่ยถังจะตกไปอยู่กับผู้ใดกันเล่า องค์ชายเฟิงอู๋พระโอรสองค์โตของฮองเฮาก็เพิ่งจะมีพระชนมายุเก้าพระชันษาเอง ส่วนพระเชษฐาองค์อื่นๆ ถ้าไม่ขี้โรคก็ขี้ขลาด ส่วนที่เก่งทั้งบู้และบุ๋นนอกจากรัชทายาทแล้วก็หามีผู้ใดเหมาะสมอีก แล้วนี่จับคนร้ายที่เป็นมือสังหารได้หรือยังก็ไม่รู้”  “นั่น

ในขณะเดียวกัน ภายในคุกของสำนักราชองครักษ์  เสียงลั่นกลองศึกดังกระหึ่มไปทั่วพระราชวังถังเฉี่ยน จนทำให้กองทหารจากต้าซางต่างพากันยืนงุนงงเต็มไปด้วยความสงสัยกันอย่างถ้วนหน้าว่า   เสียงลั่นกลองศึกเตรียมพร้อมกองทัพทำสงครามดังออกมาจากแห่งหนใดกันแน่ และเสียงลั่นกลองศึกดังกล่าวที่แผดก้องไปทั่วท้องพระราชวังหลวง ทำให้บรรดาเชื้อพระวงศ์ของเป่ยถังที่ถูกนำมาขังรวมเอาไว้ในคุกที่สำนักราชองครักษ์ต่างหันกลับมามองหน้ากันด้วยความสงสัยไม่แตกต่างกัน  “เสียงลั่นกลองศึกเรียกระดมทัพให้ออกทำสงครามดังมาจากทิศทางใดกันนะ เสียงนั้นช่างหนักแน่นและยังทำให้ขนทั่วกายต่างพากันลุกเกรียว ภายในถังเฉี่ยนแห่งนี้หาได้มีกลองศึกสำหรับส่งสัญญาณในการทำสงครามแม้แต่น้อย จะมีเฉพาะอยู่ในกองทัพเท่านั้น ในเขตพระราชวังไม่เคยมีปรากฏไม่ใช่เหรอ”สุระเสียงของเย่วฮองเฮารับสั่งออกมา  ก่อนจะรีบกอดพระโอรสและพระธิดาเอาไว้ในอ้อมกอดของพระนาง เพื่อปลอบโยนไม่ให้ตื่นตกใจ ก่อนจะได้ยินเสียงขององค์ชายใหญ่ซึ่งประสูติจากฟูเหรินขั้นสองเอ่ยขึ้น  “

ในขณะเดียวกัน ปัง!!!ประตูคุกถูกปิดลงพร้อมร่างระหงของเยว่เพ่ยเพ่ย ถูกรัชทายาทโฉดจับนางแยกมาขังเดี่ยวที่ห้องขังซึ่งอยู่ภายในห้องสอบสวนในสำนักราชองครักษ์ ร่างระหงยืนเกาะลูกกรงพลางจ้องหน้ารัชทายาทโฉดเขม็งที่กำลังคล้องกุญแจเหล็กสำริดตรงหน้าประตูกักขังองค์หญิงน้อยให้อยู่แต่ภายในนั้น “อยู่ในนี้ไปก่อนนะ เอาไว้ข้าจัดการพวกเป่ยถังเสร็จเรียบร้อยแล้วจะมาปล่อยให้เจ้าเป็นอิสระเพื่อชมความสำเร็จของข้า”รัชทายาทโฉดพูดพลางส่งเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ ท่ามกลางสายตาขององค์หญิงน้อยกำลังยืนจ้องหน้าอยู่ในขณะนั้นตาไม่กระพริบ “ที่แท้หาข้ออ้างกับเสด็จพ่อของข้า อ้างว่าเพื่อต้องการดูแลให้ปลอดภัยในระหว่างเดินทาง แท้จริงแล้วเป็นเพียงแค่คำลวงของเจ้าเท่านั้น เพราะจุดมุ่งหมายอันแท้จริงคือฉวยโอกาสเข้ามาภายในวังถังเฉี่ยนแห่งนี้และก่อเหตุความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ และถ้าหากข้าคาดการณ์ไม่ผิดการสิ้นพระชนม์ของรัชทายาทเป่ยถังจะต้องเป็นฝีมือของเจ้าด้วยใช่หรือไม่!!!”องค์หญิงน้อยถามกลับไปเสียงเข้ม ท่ามกลางเสียงหัวเราะขบขันของรัชทายาทต้าซาง พลางยกพระหัตถ์ทั้งสองข้างยกขึ้นต

ในขณะที่ตำหนักลืมเลือนถูกกองทหารจากต้าซางจำนวนหลายร้อยนายแยกย้ายเข้าล้อมตำหนักเอาไว้ทุกด้าน ชนิดที่ว่ายากนักที่คนภายในจะสามารถหนีออกมาได้ และทันทีที่รัชทายาทจากต้าซางทอดพระเนตรกองทหารของพระองค์ไม่เคลื่อนไหวและทำตามรับสั่งแต่อย่างใด เป็นเหตุให้ทรงพิโรธเป็นอย่างมากครั้นกองทหารไม่ปฏิบัติตามรับสั่งเช่นนั้น “พวกเจ้าไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรืออย่างไง! เหตุใดจึงนิ่งเฉยเช่นนี้!!!”รับสั่งสุระเสียงกร้าวพร้อมเสียงของเหลียงวเฉาดังแทรกขึ้น “โธ่พระองค์! ตอนนี้เหล่าทหารต่างพากันหวาดกลัวกันอย่างถ้วนหน้า เห็นเพื่อนพ้องร่างสลายไปต่อหน้าต่อตาเช่นนั้นจะมีผู้ใดหาญกล้าเข้าไปได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ”เหลียงเฉาเอ่ยทูลกระซิบกลับไป คำกล่าวของคนสนิททำให้ซือฉิงเหวินขุ่นเคืองพระทัยเป็นยิ่งนักครั้นได้ยินเช่นนั้น “เจ้าพวกขลาดเขลาเบาปัญญา! กลัวในสิ่งที่ไม่ควรกลัว...ฝ่าฝืนคำสั่งของข้าผู้ซึ่งเป็นเจ้าชีวิตคิดหรือว่าจะไม่ถูกสั่งประหารกลางแจ้งโทษฐานขัดคำสั่งผู้บัญชาทัพเจ้าพวกโง่! เลือกเอาว่าอยากถูกสั่งตัดหัวเจ็ดชั่วโคตรหรือจะบุกเข้าไปในตำหนัก!”รับสั่งตวาด เหล่าทหารต่างหันหน้ากลับมามองหน้ากัน ไม่รู้ว่าจ