All Chapters of พิศวาสตำหนักลืมเลือน: Chapter 31 - Chapter 40

ท่ามกลางเสียงพระสรวลอยู่ในลำคอออกมาเบาๆ ของอุปราชปีศาจครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น “เจ้านี่นะโตแต่ตัวจริงๆ แต่ความคิดและความอ่านยังอยู่ในวัยสิบขวบเช่นเดิม ไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อเจ้าเติบโตเต็มที่แล้วจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายถึงเพียงนี้เพ่ยเอ๋อร์”รับสั่งพลางลูบไล้เฝ้าลูบไล้แผ่นหลังขององค์หญิงน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนตักกว้างของพระองค์ไปมาอยู่เช่นนั้น ในขณะที่องค์หญิงโฉมงามเอียงคอมองพระพักตร์หล่อเหลาของอุปราชปีศาจเพื่อมองหาจุดที่บ่งบอกร่องรอยของการมีอายุที่มากขึ้นของพระองค์ แต่ไม่ว่าจะพยายามมองอย่างไรก็ไม่เห็น ก่อนจะยกพระหัตถ์เรียวยาวขึ้นมาลูบไล้พระพักตร์คมคายที่มีแนวเคราขึ้นเขียวครึ้มซึ่งได้รับการตัดแต่งเป็นอย่างดี ไม่ได้ไว้หนวดเครายาวตามบุรุษอื่นทั่วไปแต่อย่างใด นิ้วพระหัตถ์ขององค์หญิงน้อยที่กำลังไล้พระพักตร์คมของอุปราชปีศาจไปมาเบาๆ อยู่เช่นนั้น สร้างแรงสั่นไหวเกิดขึ้นอยู่ในหัวใจของพระองค์อย่างยิ่งยวด “ท่านปู่ไม่แก่เลยเจ้าค่ะ ยังคงหล่อเหลาและรูปงามน่าหลงใหลเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นเจ้าคะ”องค์หญิงน้อยถามกลับไปด้วยความอยากรู้ระคนสงสัย พระหัตถ์ใหญ่ตรงเข้าตะครุบนิ้วเ

ภายในห้องพระบรรทม ท่ามกลางแสงแห่งจันทราสาดกระทบเข้ามาทางหน้าต่างเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังบดเบียดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกันด้วยความรุนแรง อุปราชปีศาจกำลังตักตวงความสุขกลืนกลินองค์หญิงน้อยอย่างเอาเป็นเอาตาย ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นับตั้งแต่ห้องพระสำราญจนนำนางมาปรนเปรอบทรักภายในห้องพระบรรทม กลืนกินกายงามขององค์หญิงน้อยแทนอาหาร กลืนหยาดเหงื่อของนางแทนน้ำดื่มและกลืนกินทุกส่วนของร่างกายแทนความรักทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับอุปราชปีศาจเป็นครั้งแรกต่อนางทั้งหมด ด้วยร่างระหงนั้นเต็มไปด้วยสัดส่วนอันน่าหลงใหล กำลังบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่าน จนส่งเสียงครางกระเส่าอยู่ตลอดเวลา ทว่าเสียงครางของโฉมงามนั้นกลับเพื่อความกำหนัดให้กับร่างใหญ่ที่ทาบทับนางอย่างเร่าร้อนอยู่ในขณะนี้ บทพิศวาสของอุปราชปีศาจช่างแผดเผาร่างงามแทบมลายกายแทบฉีก พระโอษฐ์ร้อนบดเบียดแสวงหาความหอมหวานอย่างมิรู้เบื่อ องค์หญิงน้อยที่อยู่ใต้ร่างใหญ่นั้นส่งเสียงครางครั้งแล้วครั้งเล่า ส่งผลให้ร่างบางบิดเร้าไปมาจวนเจียนแทบขาดใจทุกครา แม้อยากจะกรีดร้องที่ร่างกายถูกโจมตีอย่างไม่ปราณี หรือถึงแม้จะเจ็บปวดทรม

ใบหน้างามพยักขึ้นลงลมหายใจยังหอบถี่หลงเหลือให้พระองค์ได้เห็นอย่างชัดเจน “ข้าเหนื่อยมากเลยเจ้าค่ะ ขอพักก่อนนะเจ้าคะพี่หลงอย่าเพิ่งทำอะไรข้าเลยนะ”องค์หญิงน้อยใช้คำพูดอย่างไร้เดียงสา ท่ามกลางเสียงหัวเราะขบขันของอุปราชปีศาจครั้นได้ยินนางพูดออกมาเช่นนั้น “ข้าทำเจ้าจนไม่รู้กี่รอบแล้ว ตั้งแต่ห้องพระสำราญ ห้องหนังสือและมาถึงห้องนี้ ยังขาดห้องอาบน้ำไปจัดการต่อที่นั่นเลยดีกว่า”อุปราชปีศาจไม่พูดเปล่า หวืดดด!!! ร่างเปลือยเปล่าขององค์หญิงน้อยถูกอุ้มขึ้นจากฟูกบรรทมอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงโวยวายของนาง “พี่หลงข้าไม่ไหวแล้ว ขอพักก่อนเถอะเจ้าค่ะ”องค์หญิงน้อยละล่ำละลักบอก “ไม่ทันแล้วเพราะตอนนี้ข้าหิว! อยากกินเจ้าตอนนี้เหลือเกินเพ่ยเอ๋อร์”สิ้นเสียงของอุปราชปีศาจ องค์หญิงน้อยถูกนำไปที่สระสรงน้ำที่อยู่ติดกับพระบรรทม และทันทีที่เข้ามาภายในสระสรงน้ำร่างอรชรถูกวางลงมือเรียวใหญ่คว้าร่างงามให้หันหน้าไปเกาะที่เสากลางห้องเอาไว้ แล้วตรงเข้ามายืนคร่อมซ้อนร่างงามจากทางด้านหลัง ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาก้มลงจูบซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวผ่อง กลิ่นกลายสาวแรกแย้มช่างกระตุ้นความกระสันยากจน จนอุปราชปีศาจแทบคลั่

พระตำหนักจินหลง  ในยามนี้ฮ่องเต้เฟิงอวี๋นประทับบรรทมเหยียดยาว ด้วยทรงพระประชวรจากฝีในท้องซึ่งแน่นอนว่าจะมีพระชนม์ชีพอยู่ได้อีกไม่นาน   พระองค์จึงใช้ช่วงเวลาที่ยังทรงมีพระชนม์ชีพเหลืออยู่ทุ่มเทให้กับองค์ชายเก้าพระนามว่าเฟิงฉี พระชนมายุในเวลานี้ 26 พระชันษาซึ่งได้รับการสถาปนาดำรงตำแหน่งขึ้นเป็นรัชทายาทอย่างเป็นทางการแล้ว เมื่อมีพระชนมายุครบ 22 พระชันษา เพื่อรับราชบัลลังก์นี้ให้ขึ้นปกครองแคว้นเป่ยถังสืบต่อไป ในขณะที่เย่วฮองเฮาเวลานี้ทรงมีพระชนมายุเข้าสู่ปีที่ 32 พระชันษา พระนางได้มอบพระโอรสให้กับฮ่องเต้เฟิงอวิ๋น ด้วยกันสองพระองค์และพระราชธิดาคนงามอีกหนึ่งพระองค์   พระโอรสองค์โตซึ่งประสูติจากเย่วฮองเฮามีพระนามว่าเฟิงอู๋ พระชนมายุในเวลานี้เก้าพระชันษา และพระโอรสองค์ที่สองพระนามว่าเฟิงหวิน มีพระชนมายุหกพระชันษาและพระธิดาเฟิงลี่เซียน พระชนมายุเพิ่งจะสามพระชันษาเท่านั้น  ด้วยเหตุที่พระโอรสเฟิงอู๋ซึ่งประสูติจากเย่วฮองเฮายังเยาว์วัยเป็นยิ่งนัก จึงมิอาจทำให้ฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นสถาปนาให้ดำรงตำแหน่งขึ้นเป็นรัชทายาทปกครองแคว้

พระตำหนักจินหลง        ในเวลานี้บรรดาพระโอรสและพระธิดาซึ่งประสูติจากเย่วฮองเฮากำลังทยอยออกไปจากห้องพระบรรทมของพระราชบิดา โดยมีพระพี่เลี้ยงนำเสด็จกลับไปยังตำหนักตามเดิม ด้วยถึงเวลาเสวยพระกระยาหารค่ำและจะต้องเข้าบรรทม ท่ามกลางสายพระเนตรของฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นและเย่วฮองเฮาต่างพากันทอดสายพระเนตรตามหลัง        “ฉีเอ๋อร์ยังมาไม่ถึงเหรอ”ฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นรับสั่งถามด้วยเพราะทรงมีความรู้สึกใจหวิวๆ อย่างไรชอบกลก็มิอาจล่วงรู้ได้        “หม่อมฉันให้นางกำนัลไปตามมาแล้วเพคะ อีกไม่นานเดี๋ยวก็คงจะมาเข้าเฝ้า วันนี้ฎีกาคงจะมีมากฉีเอ๋อร์คงกำลังเร่งสะสางอยู่เป็นแน่”เย่วฮองเฮารับสั่งปลอบพระสวามีเพื่อมิให้กังวลที่รัชทายาทเสด็จมาเข้าเฝ้าล่าช้าผิดปกติไปกว่าทุกวัน        ทันใดนั้นเอง        เสียงฝีเท้าวิ่งตรงมายังห้องพระบรรทมของฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นราวกับว่ามีเรื่องน่าตื่นตระหนกเสียนี่กระไร พร้อมกับร่างของนางกำนัลคนสนิทที่เย่วฮองเฮาส่งให้ไปตามรัชทายาทที่ตำหนักบูรพากลับมา