All Chapters of พิศวาสตำหนักลืมเลือน: Chapter 41 - Chapter 50

พระพักตร์หล่อเหลาภายใต้ผ้าคลุมพระเศียรและชุดคลุมสีดำทะมึนค่อยๆ เงยขึ้น พลางทอดพระเนตรจับจ้องบรรดากองทหารต้าซางที่กำลังวิ่งหนีตายกันอย่างอลหม่าน กลับไปอยู่ฝั่งตรงกันข้ามของสระหยกมณีจนเหลือเพียงอุปราชปีศาจเท่านั้นที่ยังกำลังย่างสามขุมเข้าไปหาอย่างช้าๆ อยู่ในเวลานั้น   “ปะ..ปีศาจ! พระองค์คน..ผู้นี้คะ..คือปีศาจพ่ะย่ะค่ะ ระ..ร่าง..ร่างของทหารสลายไปหมดเลยทันทีที่เดินเข้ามาใกล้ รีบถอยออกจากบริเวณนี้ก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ หาไม่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งโดยไม่รู้ตัว”เหลียงเฉารีบบอกรัชทายาทของเขาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเป็นยิ่งนัก   สองเท้าพลางเริ่มก้าวถอยหลังเพื่อกลับไปตั้งหลักพร้อมกับทหารบางส่วนเริ่มก้าวเดินถอยหลังด้วยความหวาดกลัวก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมดังขึ้น  “อยากล่วงรู้นักไม่ใช่เหรอว่าข้าเป็นผู้ใด ในเมื่อข้าออกมาแล้วเช่นนั้นก็ต้องยอมรับชะตากรรมวิบัติที่จะต้องเกิดขึ้นกับพวกเจ้าทุกคนที่เหิมเกริมหาญกล้าคิดจะครอบครองแผ่นดินเป่ยถังของข้า  “จะ..เจ้าเป็นผู้ใด! เหตุใดจึงกล่าวว่าแผ่นดินเป่ยถังเป็นของเจ้า”รัชทายาทต้าซางต

แต่แล้วเพียงครู่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นร่างของนางยังคงอยู่เช่นเดิม ก่อนจะก้มลงสำรวจองค์หญิงจากต้าเย่วด้วยความแปลกใจที่เห็นร่างของนางยังคงดำรงอยู่ได้ ไม่สลายกลายเป็นเถ้าธุลีขาวดั่งเช่นกองทหารของพระองค์เมื่อครู่ที่ผ่านมา  “อะไรกันนี่เหตุใดร่างขององค์หญิงต้าเย่วจึงไม่สูญสลายดั่งที่ควรจะเป็น ในขณะที่กองทหารของข้าต้องล้มตายไปดั่งใบไม้ร่วงหล่นไม่รู้มากน้อยเพียงใด รวมไปถึงร่างของข้าก็ยังคงอยู่ไม่สูญสลายไปด้วยเช่นกัน”รัชทายาทโฉดครุ่นคิดอยู่ภายในใจ  “จะมาจากสาเหตุอะไรก็ช่างเถอะ แค่รู้ว่าสามารถใช้ร่างขององค์หญิงต้าเย่วป้องกันข้าไม่ให้ร่างสูญสลายไปได้ก็เพียงพอแล้ว เหตุผลกลใดไม่ต้องเก็บเอามาคิด ในเวลานี้ต้องหาทางออกจากวังหลวงไปสมทบกับกองทัพที่รั้งอยู่นอกเมืองเป็นอันดับแรก”รัชทายาทโฉดครุ่นคิดอยู่ภายในใจ แต่มีหรือที่อุปราชในตำนานจะไม่ล่วงรู้เท่าทัน  “นำชายาของข้ามาเป็นเกราะป้องกันตัวเองช่างน่าละอายยิ่งนัก เจ้าคิดหรือว่าจะสามารถรอดออกไปจากถังเฉี่ยนนี้ได้!!!”  ครืนนน!!! สุระเสียงตวาดก้องของอุปราชปีศาจเป็นเหตุให้บริเวณแผ่นดินของวังถังเฉี่ยนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นป

สุระเสียงของอุปราชปีศาจเล่นเอาเย่วฮองเฮาสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันใด เมื่อถูกอุปราชปีศาจเรียกหาพระนางออกมาเช่นนั้น “พะ...พ..เพคะ”เย่วฮองเฮาขานรับเสียงสั่นท่ามกลางสายพระเนตรของอุปราชปีศาจ “ไม่ต้องกลัว...ข้าไม่ใช่ปีศาจเป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อเช่นเดียวกับพวกเจ้าทุกคน เพียงแต่ด้วยวิชาคู่กายของข้านั้นไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับผู้ใดได้ ตามที่พวกเจ้าล่วงรู้และเห็นกันในวันนี้ด้วยกันทั้งสิ้นว่ารัชทายาทต้าซางและบรรดากองทหารต้องจบชีวิตลงอย่างไร ในเมื่อล่วงรู้แล้วเช่นนี้ก็ดีเพราะฉะนั้นพวกเจ้าจงฟังข้า!!!” รับสั่งพลางทอดพระเนตรเชื้อพระวงศ์เป่ยถังอยู่เช่นนั้น จนทำให้แต่ละคนพากันหวาดหวั่นจนต้องนั่งก้มหน้ามองพื้นไม่อาจสบสายพระเนตรได้ ก่อนจะได้ยินพระสุระเสียงรับสั่งทำลายความเงียบ “ในเวลานี้แผ่นดินเป่ยถังไร้สิ้นผู้นำจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้กระทั่งรัชทายาทที่จะได้ปกครองสืบทอดต่อไปก็สิ้นชีพลงด้วยเช่นกัน ข้าในฐานะผู้รวมแผ่นดินนี้จนเป็นปึกแผ่นตราบมาจนถึงทุกวันนี้ จะเลือกฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองแคว้นเป่ยถังและข้าได้เลือกองค์ชายเฟิงอู๋ให้นั่งบัลลังก์เป่ยถังนี้สืบต่อไป มีผู้ใดจะคัดค้านหรือไม่”

ทันใดนั้นเอง  “เฟิงหลง”เสียงจากสวรรค์ดังมาจากเบื้องบนซึ่งมีเพียงอุปราชปีศาจเท่านั้นที่ได้ยินด้วยเพราะเป็นผู้ฝึกวิชาอมตะของสวรรค์จึงสามารถได้ยินเสียงของเทพสวรรค์ผู้เป็นใหญ่  พระพักตร์หล่อเหลาค่อยๆ เงยขึ้นก่อนจะมองลอดผ่านหน้าต่างห้องบรรทมไปยังแผ่นฟ้าเบื้องบนที่มืดมิดด้วยเพราะยังไม่ถึงเวลารุ่งอรุณของเช้าวันใหม่  “สวรรค์ให้ข้าเป็นอมตะแต่เหตุใดจึงพระทัยร้ายยิ่งนัก พรากคนรักของข้าไป! ชีวิตอตะของข้าตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาไม่เคยมีความสุขมีแต่น้อย สวรรค์ส่งนางให้มาพานพบกับข้าเพื่อได้เคียงคู่ไปด้วยกันแต่เพราะเหตุใดจึงพรากนางไปจากข้าอีก เช่นนั้นข้าไม่อยากมีชีวิตอมตะอีกต่อไปแล้ว ข้าขอสละชีวิตอมตะนี้เพื่อจะได้เดินทางไปสู่หนทางแห่งความตายและมีชีวิตที่เหมือนดั่งเช่นผู้คนทั่วไป”อุปราชปีศาจกล่าวอย่างคนสิ้นหวัง  “เจ้าก็ล่วงรู้เป็นอย่างดีว่าชีวิตอมตะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่ถูกเลือก และสวรรค์ก็ได้เลือกเจ้าแล้วไม่อาจสละความเป็นอมตะนั้นได้นอกเสียจากสวรรค์จะเรียกวิชาอมตะกลับขึ้นสู่แดนสวรรค์ คนรักของเจ้าจุติมาจากดาวไท่อี๋จึงไม่แปลกที่นางจ

 18 ปีผ่านไป เมืองหยวนไท่ จวนเจ้าเมืองหยวนไท่        ปลายพู่กันจรดลงบนกระดาษก่อนจะสะบัดไปมาเพื่อแต้มสีบนภาพวาดให้แก่ดอกไม้และผีเสื้อ ซึ่งถูกวาดออกมาจากความฝันที่ได้เห็นอยู่ทุกค่ำคืน เรือนขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่นับร้อยหมู่ ถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่กว้างด้วยฝีมือช่างที่ยอดเยี่ยม         ลวดลายที่แกะสลักลงบนประตู บานหน้าต่างและทุกที่ภายในเรือนดังกล่าวบ่งบอกได้ว่าเป็นช่างในยุคโบราณ ซี่งมีฝีมือในการแกะสลักไม้แตกต่างไปจากยุคนี้ยิ่งนัก   บริเวณด้านหน้าของเรือนดังกล่าวเป็นสระน้ำขนาดใหญ่มีสะพานข้ามสระจากอีกฟากทอดตัวยาวจนมาถึงอีกฝั่ง ท่ามกลางสายตาของบ่าวรับใช้คนสนิทกำลังยืนมองภาพวาดของผู้เป็นนายอยู่ในเวลานั้นด้วยความชื่นชม        “ท่านหญิงวาดภาพงามเหลือเกินเจ้าค่ะ ดอกไม้และผีเสื้อราวกับมีชีวิตเลย โดยเฉพาะเรือนใหญ่หลังนี้งดงามมากเลยเป็นเรือนของผู้ใดหรือเจ้าค่ะ พักหลังๆ บ่าวเห็นท่านหญิงวาดเรือนหลังนี้อยู่บ่อยครั้งเลยเจ้าค่ะ”