All Chapters of พิศวาสตำหนักลืมเลือน: Chapter 61 - Chapter 70

ในขณะที่พี่เลี้ยงทั้งสองนางได้แต่พากันถอนหายใจออกมาพร้อมกันราวกับว่าพวกนางล่วงรู้ถึงสาเหตุการเกิดเสียงดังเช่นนั้นเป็นอย่างดีเลยทีเดียวพร้อมเสียงของฮุ่ยหลันเอ่ยขึ้น  “จะอะไรเสียอีกละเจ้าคะท่านหญิง ถ้าไม่ใช่เสียงของท่านหญิงรอง ท่านหญิงสาม ท่านหญิงสี่และท่านหญิงห้าที่อยู่ในวัยออกเรือนกำลังทะเลาะกันเรื่องคู่ครอง บอกเลยว่าท่านหญิงทั้งสามต้องการคู่ครองที่มาจากชนชั้นเชื้อพระวงศ์เท่านั้น ยังไม่พอนะเจ้าคะต้องรูปงามหามีผู้ใดเสมอเหมือนแบบว่าไม่มีที่ติ จะมีชายใดที่รูปงามดั่งเทพสวรรค์ได้ถึงเพียงนั้นเล่าเจ้าคะ อีกอย่างการเลือกเฟ้นพระชายาให้แก่ชนชั้นเชื้อพระวงศ์จะต้องเป็นขุนนางระดับสูงในราชสำนักเท่านั้น ไม่รู้ว่าท่านหญิงทั้งสามเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า”  คำกล่าวของฮุ่ยหลันทำให้ท่านหญิงคนงามขมวดคิ้วเข้าหากันทันใดครั้นได้ยินเช่นนั้น  “เจ้ากำลังจะบอกว่าตำแหน่งพระชายามีเพียงขุนนางระดับเสนาบดีภายในราชสำนักต้าซ่งเท่านั้นใช่ไหมจึงจะได้ถูกคัดเลือก หากเป็นเช่นนั้นน้องๆ ของข้าก็ไม่มีทางสมหวังเป็นแน่เพราะท่านพ่อหาใช่ขุนนางคนสำคัญในราชสำนักแต่งอย่างใด”ท่านหญิงคนงามกล่าวออกมาด้วยรู

สองปีผ่านไปแคว้นเฟิง        แคว้นเฟิงดินแดนซึ่งเต็มไปด้วยความลี้ลับและปริศนาอันมากมาย ที่ผู้คนซึ่งอยู่นอกเขตแคว้นดังกล่าวต่างพากันกล่าวขานมานานนับหลายพันปี กล่าวกันว่าเมื่อครั้งอดีตแคว้นเฟิงนี้ก็คือแคว้นเป่ยถังในตำนานโบราณอันเก่าแก่ มีพื้นที่เต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์เป็นที่หมายปองแคว้นเพื่อนบ้านใกล้เคียงมาอย่างช้านาน        จนกระทั่งมีเหตุการณ์ในอดีตกาลเมื่อหลายพันปีก่อน ต่างเล่าลือกันต่อๆ มาว่าแคว้นต้าซางบุกเข้ายึดพระราชวังหลวงถังเฉี่ยนของเป่ยถังและสังหารรัชทายาทจนสิ้นพระชนม์ พร้อมจับเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์เอาไว้ได้จนหมดเพื่อนำไปฝังทั้งเป็น แต่แล้วเหตุการณ์ในครั้งนั้นกลับพลิกผัน แทนที่เป่ยถังจะถูกยึดครองกาลกลับกลายเป็นว่า กองทัพของต้าซางต้องรีบยกทัพกลับแคว้นไปมือเปล่า ก่อนที่จะสูญเสียกองกำลังทหารไปเป็นเรือนแสนดั่งเช่นที่เคยปรากฏในบันทึกโบราณของต้าซาง        ครั้งนั้นชาวเมืองต่างลือกันว่า อุปราชในตำนานพระนามว่าเฟิงหลงผู้รวบรวมแผ่นดินเป่ยถังจนเป็นปึกแผ่นได้เสด็จออกจากพร

ท่ามกลางความยินดีล้วนชื่นชมพระบารมีของฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่เต็มไปด้วยความสง่างาม และองอาจผึ่งผายอย่างยิ่งยวด แม้ว่าพระเกศาจะขาวโพลนตลอดทั้งพระเศียรก็ตามหากแต่กลับยิ่งทำให้มากด้วยพระสิริโฉมยิ่งขึ้นไปอีกนับเท่าทวีคูณ อีกทั้งยังทรงหนุ่มแน่นในวัย 23 พระชันษาดุจเดิมไม่มีเปลี่ยนมานานสองพันปีกว่าปีแล้ว “กราบทูลฝ่าบาทในยามนี้ต้าเฟิงได้ชื่นชมพระบารมีของพระองค์และต่างยินดีกันทั่วทั้งแผ่นดิน ตลอดจนถึงอาณาจักรเพื่อนบ้าน แคว้นใกล้เคียงต่างเดินทางเพื่อมาถวายพระพรกันอย่างคับคั่ง หากแต่ยังมีอีกเรื่องที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันนั่นก็คือฮองเฮาของแผ่นดินที่จะอยู่เคียงคู่กับฝ่าบาทไปด้วยกัน ทรงหมายพระทัยองค์หญิงจากอาณาจักรใดหรือจากแคว้นใดเอาไว้บ้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของอัครเสนาบดีซึ่งถวายการรับใช้อดีตฮ่องเต้มาแล้วถึงสองรัชสมัยจนมาถึงรัชสมัยเฟิงหลงฮ่องเต้เอ่ยกราบทูลขึ้นมา ถ้อยกราบทูลของอัครเสนาบดีนามว่าอินเหยาทำให้พระพักตร์หล่อเหลาแย้มพระโอษฐ์ออกมาบางๆ ครั้นทรงได้ยินขุนนางใหญ่กราบทูลถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงเร้นความกังวลเอาไว้ได้อย่างชัดเจน “เจ้าเกรงว่าข้าจะครองตนอยู่เช่นนี้ไม่ยอมมีผู้ใดเคีย

เมืองหยวนไท่บริเวณด้านหน้าจวนเจ้าเมือง อาชาตัวมหึมาสีน้ำตาลเข้มกำลังวิ่งห้อตะบึงมาตามทางเดินที่ทอดยาวจากมุมถนนอีกฝั่งหนึ่งหลังจากผ่านเข้าประตูเมืองหยวนไท่ โดยมีขบวนม้าวิ่งตามกันหลังกันมาอย่างกระชั้นชิดก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงบริเวณหน้าจวนเจ้าเมือง กลุ่มคนบนหลังม้าล้วนเป็นชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันเป็นที่น่าเกรงขามด้วยกันทั้งสิ้น ในขณะที่ม้าตัวที่วิ่งนำหน้าขบวนโดยการบังคับของชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม สวมหมวกผ้ายาวปิดบังใบหน้าอันแท้จริงกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าทอดสายตาจับจ้องจวนเจ้าเมืองหยวนไท่ไม่วางตาเลยทีเดียว พร้อมเสียงของผู้ที่อยู่หลังม้าตัวถัดมาซึ่งกำลังบังคับม้าให้มายืนอยู่เคียงข้าง “นี่คือจวนเจ้าเมืองหยวนไท่พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ทรงคิดดีแล้วหรือที่จะเข้าไปภายในจวนโดยไม่แสดงฐานะอันแท้จริงให้เจ้าเมืองผู้นั้นล่วงรู้ และไม่มีพวกกระหม่อมติดตามไปถวายอารักขาอย่างใกล้ชิดเช่นนั้น”เสียงของหัวหน้าหน่วยองครักษ์ดำกราบทูลถามฮ่องเต้ของเขาด้วยความเป็นห่วง พระพักตร์ส่ายไปมาติดต่อกันเป็นสัญญาณปฏิเสธว่าพระองค์ไม่ต้องการองครักษ์ข้างพระวรกายแม้แต่เพียงผู้เดียว “พวกเจ

เรือนน้อยท้ายจวน “ท่านหญิงเจ้าคะ...ท่านหญิง”เสียงของสองพี่เลี้ยงดังเอ็ดอึงนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาภายในเขตเรือน  ในขณะที่ท่านหญิงแสนสวยกำลังนั่งอ่านตำราอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ภายในศาลาที่สร้างขึ้นท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้และผีเสื้อนานาพรรณ ใบหน้างามได้แต่ส่ายหน้าไปมาเมื่อพี่เลี้ยงทั้งสองยังคงส่งเสียงเรียกหาอยู่เช่นนั้นไม่รู้วาย  “ท่านหญิงอยู่ไหนเจ้าค่ะบ่าวมีข่าวมารายงาน!!!”เสียงฮุ่ยหลันร้องถามพลางก้าวเดินน้ำหน้าเพื่อนคู่หู  “บ่าวก็มีเรื่องมารายงานเช่นกันเจ้าค่ะ”ฉิงซูเอ่ยขึ้นตามมาติดๆ ก่อนจะพากันหยุดเดินครั้นก้าวมาถึงสวนดอกไม้  “ท่านหญิงมานั่งหลบอ่านหนังสืออยู่นี่เอง บ่าวเดินตามหาจนทั่วเลยเหตุใดจึงไม่ส่งเสียงขานรับออกมาบ้างเลยเจ้าคะจะได้ไม่ต้องเดินตามหาให้เหนื่อย”ฮุ่ยหลันบ่นกระปอดกระแปด  “ก็เพราะว่าข้ารู้นะสิว่าถึงอย่างไรเจ้าสองคนก็ต้องเดินหาข้าจนเจอ พื้นที่ภายในเรือนก็มีอยู่เพียงเท่านี้จะไปหาข้ายากตรงไหนนักเชียว แล้วมีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอถึงพากันตื่นเต้นอย่างไรชอบกล”ท่านหญิงคนงามถามกลับไปโดยสายตายังคงจับจ้องอยู