ดุจดวงใจ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เสียงเอะอะโวยวายด้านหน้าโรงพยาบาลทำให้คุณหมอเวรที่กำลังอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน รีบพับหนังสือ แล้วลุกขึ้นไปที่หน้าประตูห้องที่มีเวรเปลนั่งอยู่ตรงจุดนั้นรถกระบะคันเก่า ที่ขับเข้ามาทำให้ ทุกคนที่อยู่ในหน้าที่เตรียมพร้อมรับทุกสถานการณ์ ชายหนุ่มที่อุ้มเด็กชายวัยสิบปีลงมาจากรถ คือชายหน้าดุ ที่ตอนนี้ สวมชุดนอนสีเข้ม ไม่ได้สวมรองเท้าด้วยซ้ำ"งูกัดครับ "เสียงดุๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้คนเป็นหมอ รู้สึกใจกระตุก แบบไม่ทันตั้งตัวมือที่ช่วยเข็นรถเข็นเข้าไปข้างใน และน้ำเสียงที่ปลอบเด็กชาย ที่มันขัดกับเสียงดุดัน ที่ใช้กับภรรยาเหลือเกิน"ไม่ต้องกลัว นายอยู่ข้างนอก เดี๋ยวก็หายนะ "เด็กชายน้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว ก่อนจะถูกนำตัวเข้าไปข้างใน รอยเลือดที่แห้งแล้ว แต่ยังเห็นรอยแผลที่เป็นเขี้ยวอยู่ ทำให้คุณหมอรีบเปิดดูตำราทางวิชาการ ที่ตัวเองยังไม่ค่อยแม่นยำนัก ในเรื่องนี้ แล้วเปรียบเทียบกับรอยแผล และการดูแลอาการ เบ

จำนวนรถที่วิ่งอยู่บนถนนแม้จะเป็นสายหลัก ก็น้อยลงน้อยลงไป จนแทบจะไม่เหลือ ระยะเวลาเพียงสามสิบนาที แต่ความรู้สึกยาวนานเป็นชั่วโมง เจ้าของร้านค้า ที่เปิดร้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง คงอยากจะปิดร้านเพื่อพักผ่อนเต็มที แต่เกรงใจ พ่อเลี้ยง ที่ยังอยู่ตรงนี้ นั่นเองมือบางพลิกดูนาฬิกาของตัวเอง แล้งมองคนหน้าดุ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ระยะสายตาที่มองเห็น มีท่าทีของความกังวลซ่อนอยู่ ดุจดวงใจ ที่พยายามจะแก้ไขปัญหาด้วยตัวเอง ดูโทรศัพท์ของตัวเอง แล้ว ก็ต้องตกใจ เมื่อพี่ชายคนโต โทรมา "พี่ทิน " เสียงน้องสาว เรียกชื่อพี่ชาย แล้ว เสียงพี่ชาย ก็บอกรัวๆ ด้วยความเป็นห่วง "พ่อเลี้ยงโทรมาหาพี่ ว่าน้องเทียนรถแบตหมด วันนี้ คงเปลี่ยนแบตไม่ทัน น้องเทียนให้พ่อเลี้ยงไปส่งนะ " ใบหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตา มองพื้น เงยหน้าขึ้นมา สบตากับคนตรงหน้า พอดี ระยะที่เขายืน ห่างจากเธอ ไม่เท่าไหร่ แต่ไม่รู้ว่าเธอ พลาดตอนไหน ที่ไ

เสียงเรียกชื่อคนไข้หน้าห้อง คนสุดท้ายของวันนี้ หมดในเวลาเกือบจะสี่โมงเย็น แพทย์ใช้ทุน ที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันออกตรวจ และต้องทำตารางงานของตัวเอง แทบจะไม่มีเวลาลุกไปไหน โรงพยาบาลจังหวัด ที่แม้จะเป็นโรงพยาบาลไม่ใหญ่มาก แต่คนไข้วันละหลายร้อยคน ที่เข้ามาใช้บริการ ทำให้หมอ เยิน ได้ทุกวัน ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเจื่อนๆ เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ ภายในห้องตรวจ แล้วเก็บสัมภาระของตัวเอง ใส่กระเป๋าใบใหญ่ที่พี่ชายซื้อใหญ่ สำหรับน้องสาวที่เอาไว้แบกบ้าน ไอแพด และ หนังสือเรียน ที่วางเอาไว้ ถูกยัดลงไป แล้วโทรศัพท์ ก็สั่นรัวชื่อที่บันทึกเอาไว้ ทำให้ คนที่รออยู่แล้ว รีบกดรับสาย"สวัสดีค่ะ ""หมอครับ ผมเอารถมาส่ง "เจ้าของรถ รีบเดินออกจากห้องตรวจของตัวเอง ตั้งใจจะไป ดูรถ แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ขวางเอาไว้"พรุ่งนี้มีหน่วยค่ะ หมอบี บอกหมอเทียนแล้วใช่ไหมคะ ""ค่ะ บอกแล้ว ไม่ลืมค่ะ "คนที่ต้องไปออกหน่วย ยิ้มรับเอกส

เด็กๆเกือบสองร้อยคน ที่กำลังยืนเข้าแถว เตรียมตัวที่จะมารับการตรวจสุขภาพในวันนี้ เด็กชายวัยสิบขวบ ที่สวมชุดนักเรียนหล่อกว่าทุกวัน ยืนหน้าแถว ชะเง้อมองหา หมอคนสวย ที่จะมาในวันนี้ เมื่อเช้า ก่อนออกจากไร่ พ่อเลี้ยงย้ำหนักย้ำหนา ว่าวันนี้ ให้ดูแลคุณหมอให้ดี อย่าให้ใครมาทำให้หมด รำคาญใจ พร้อมกับทิปเงิน สองใบเขียวด้วย"อย่าลืมนะไอ้บอย หมอจะทำอะไร คอยช่วยหมอ ""ครับ พ่อเลี้ยง " ลูกน้องตัวจิ๋วรับปากรับคำ แล้วก็ยิ้มกว้าง เมื่อเห็น คุณหมอคนสวย เดินมาพร้อมกับเจ้าหน้าที่พยาบาล คุณครูประจำชั้น จึงช่วยกันจัดแถว และเรียกให้ทุกคน เข้าที่ของตัวเอง คุณครูใหญ่ ที่ออกมาต้อนรับ มองคุณหมอคนสวย ที่มาช่วยดูแลเด็กๆของที่นี่ ด้วยความพอใจ ก่อนจะเริ่มการทำงานในวันนี้เด็กชายที่อยากจะมาใกล้หมอ ลุกขึ้นจากแถวเป็นคนแรก แสดงความกล้าหาญของตัวเอง แล้วมายืนตรงหน้าพี่พยาบาล"คุณหมอ " เสียงเรียกที่คุ้นเคย ทำเอาดุจดวงใจต้องหันกลับไป

" ผมชอบน้องหมอ "ดุจดวงใจ ที่ถูกสารภาพความรู้สึกอย่างไม่ทันตั้งตัว ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากมือของเขาช้าๆชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียว กับพี่ชายคนโตของเธอ มองเธอ แล้วค่อยๆ หันหน้าหนีไปอีกทาง การไม่ตอบเป็นคำพูด แต่การกระทำของเธอมันชัดเจนแล้วว่า"ผมจะจัดการความรู้สึกของผมเอง น้องหมออย่าห่วงว่าผมจะเข้าไปทำให้น้องหมออึดอัดใจ "ความเป็นไปได้ที่คุณหนูดุจดวงใจจะชอบเขากลับ มีเพียงไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซนต์ เธอมีน้ำใจ เป็นมิตร แต่ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ มากกว่า ที่ควรจะเป็น ดังนั้นเขาทำได้เพียงเท่านี้เจ้าของร้าน ที่เตรียมขนมหลายอย่างใส่ถุง หยิบยื่นให้ลูกค้าคนพิเศษ ก่อนจะรับเงินจากสาวน้อย ที่มากับพ่อเลี้ยง ด้วยความแปลกใจ"คุณหมอเขาพาผมมาเลี้ยงขนมตอบแทน ผมก็เลยแนะนำร้านนี้ครับ "เจ้าของร้านยิ้มกว้าง แล้วรับเงินจากลูกค้าสาว ก่อนจะมองชายหญิง สองคน เดินออกจากร้านไปด้วยกัน "น้องหมอไปส่งผมที่ร้านกาแฟก็ได้ครับ " ภูวินทร์ บอกกับเธอ แล้ว ก็นั่งรถคันหรูไปด้วยกันบรรยากาศในตอนขากลับ ต่างจากขามาอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกดีดี