Semua Bab อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Bab 41 - Bab 50

"เอกชัยทำร้ายจิตใจคุณใช่ไหม?" ชยุตม์จ้องมองกัลยา ดวงตาทั้งสองข้างของเธอรื้นไปด้วยน้ำตา ความเศร้าฉายชัดบนใบหน้าสวยของเธอกัลยาได้แต่เงียบ ก้มหน้างุด กลั้นน้ำตาเอาไว้ เอาจริง ๆ เธออายมากที่ชยุตม์มาได้ยินคำพูดหยาบคายของเอกชัยในห้องเมื่อกี้"คุณจะทนอยู่กับผู้ชายอย่างเอกชัยไปถึงเมื่อไหร่ หืม?" ชยุตม์ดึงกัลยาเข้ามากอดเพื่อปลอบโยน "เอกชัยไม่ได้รักคุณจริง ๆ หรอก ความรักของเขามันจอมปลอม คุณไม่เหนื่อยบ้างเหรอที่ต้องรักอยู่ฝ่ายเดียว?" เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นผิดกับเมื่อกี้ ครั้งนี้กัลยายอมปล่อยตัวตามสบายและซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของคุณหมอหนุ่มน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าไหลรินอาบสองแก้ม"สามีคุณไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตัวเองได้หรอก เขาไม่ได้รักคุณเลย ตาสว่างสักทีเถอะที่รัก" เขาประทับจุมพิตแผ่วเบาลงบนกระหม่อมของกัลยา "คุณจะทนใช้ชีวิตคู่กับผู้ชายแบบเขาไปอีกนานแค่ไหน? มีแต่จะเสียเวลาเปล่า ๆ คุณก็รู้ใช่ไหมว่าคำว่าตลอดชีวิตน่ะ มันนานนะ"คำพูดที่ออกมาจากปากชยุตม์ไม่ใช่เรื่องผิด แต่กัลยาก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอายังไงต่อกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเอกชัยพ่อแม่ของเธอและพ่อแม่สามีไม่เคยรู้สันดานที่แท้จริงข

"ใช่ไหมล่ะ? กัลยาคือเมียน้อยของคุณ! พูดมาสิคะ!" ชัยลัยคาดคั้นพร้อมกับจ้องหน้าสามีด้วยสายตาแข็งกร้าวสายตาของชยุตม์มองไปที่ห้องพักผู้ป่วย เขาเลือกที่จะเงียบและไม่ยอมพูดอะไร"อ้อ ตกลงว่ากัลยาคือเมียน้อยคุณจริง ๆ สินะ! นังนั่นใช่ไหมที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้ ถึงขั้นทำให้คุณกล้าพูดคำว่าหย่าออกมา" ชัยลัยเผยรอยยิ้มขมขื่น เธอรู้ดีว่าในหัวของชยุตม์คิดอะไรอยู่ แม้ว่าสามีจะเอาแต่เงียบเป็นเป่าสากก็ตาม"ถ้ามันเป็นเมียน้อยของคุณจริง ๆ ฉันจะแหกหน้ามันให้ดู! คอยดูละกันว่าฉันจะทำอะไรมันได้บ้าง!" หญิงสาวหันขวับเตรียมจะเดินกลับไปที่ห้องของเอกชัย แต่ชยุตม์ก็รีบคว้าแขนเมียเอาไว้แล้วกระชากอย่างแรง"พูดบ้าอะไรของคุณ! ผมจะไปเป็นชู้กับคนไข้ตัวเองได้ยังไง กัลยาเป็นคนไข้ผมนะ เป็นเมียของลูกพี่ลูกน้องผมด้วยซ้ำ อย่ามาทำตัวบ้า ๆ นะ!" ชยุตม์ด่ากลับ พยายามปกป้องกัลยาจากความเกรี้ยวกราดของชัยลัย ถึงแม้ในใจลึก ๆ เขาอยากจะยอมรับความจริงใจจะขาดก็ตามเขารู้ดีว่าชัยลัยกล้าทำทุกอย่าง และเขาไม่อยากให้กัลยาต้องมาขายหน้าต่อหน้าคนอื่น เหมือนที่หญิงสาวของเขาเพิ่งจะหวาดกลัวไปเมื่อครู่นี้"เหอะ! คุณคิดว่าฉันโง่เหรอคะ" ชัยลัยเค้นเส

เมื่อได้ยินว่าลูกเขยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และเห็นสภาพเอกชัยที่ยังนอนรักษาตัวอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ขาทั้งสองถูกห่อพันธนาการด้วยผ้าพันแผล ทำให้พ่อแม่ของกัลยาถึงกับบินจากบันดุงมาถึงจาการ์ตาเพื่อเห็นสภาพลูกเขยด้วยตาตัวเองวันนั้นพ่อแม่ของกัลยาก็บินจากบันดุงมุ่งตรงสู่จาการ์ตาเพื่อดูแลอาการเอกชัยด้วยตนเองช่วงบ่าย พ่อแม่ของกัลยาไปถึงโรงพยาบาลและตรงไปหาลูกเขยบนเตียงที่ยังอาการทรุดอยู่เอกชัยที่แต่ก่อนทำเป็นไม่สติอยู่ ก็แหงนตาขึ้นมาเห็นพ่อตาแม่ยาย แล้วลุกขึ้นยิ้มรับอย่างเป็นมิตร“ยังไงล่ะ เกิดอะไรขึ้นถึงมีสภาพนี้” ปรีชาซึ่งเป็นพ่อแท้ ๆ ของกัลยานั่งลงข้าง ๆ เตียง มองลูกเขยด้วยสีหน้าตกใจและห่วงใยในขณะที่ภรรยาของเขา นั่งอยู่กับกัลยาบนเก้าอี้คนละมุมเตียง แต่ยังคงอยู่ใกล้ ๆ เอกชัย“ก็คงเป็นเรื่องโชคร้ายแหละ จะให้พูดยังไงดี… แต่ก็ถือเป็นบทเรียนให้ผมต้องระวังตัวมากขึ้น” เอกชัยพูด พลางนึกถึงขาที่ถูกพันแผลแน่นกัลยาเหลือบมองสามี เขาดูผ่อนคลายลงต่อหน้าพ่อแม่ แต่สำหรับเธอ มันกลับดูเหมือนการฝืนแสดงออกมากกว่า“เรื่องแบบนี้ไม่มีใครคาดเดาได้หรอกนะ แต่ก็ต้องระวังให้มากขึ้น ตรวจสภาพรถให้ดีก่อนใช้งาน

มุมมองของชยุตม์ "ผมกำลังจะตัดสินใจครั้งที่สำคัญที่สุดในชีวิต การหย่าคือทางออกที่ดีที่สุด ที่จะยุติบาดแผลระหว่างเราสองคน" "ตลอดเวลาที่แต่งงานกันมา พวกเราแค่ใช้ชีวิตอยู่บ้านเดียวกัน แต่ไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกันจริง ๆ เลย หลายปีที่ผ่านมา ผมอดทนมาตลอด รอว่าสักวันเธอจะเปลี่ยนไป สะสมความอดทนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สุดท้ายผมก็รู้ตัวว่าผมก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง ที่มีขีดจำกัดของความอดทนเหมือนกัน" "ไม่ใช่เพราะตอนนี้มีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาอยู่ในหัวใจผม หรือบางทีอาจจะอยู่มานานแล้ว การตัดสินใจหย่า ผมได้คิดไว้ตั้งแต่ก่อนจะได้พบกับ กัลยา...รักแรกของผมเสียอีก" "ก่อนหน้านั้นนานแล้ว ผมได้ไปปรึกษาทนายประจำครอบครัว และส่งเอกสารบางส่วนที่จำเป็น เพื่อให้การหย่าซึ่งจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ดำเนินไปได้อย่างราบรื่นยิ่งขึ้น" "การตัดสินใจครั้งนี้เด็ดขาดแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าเรื่องราวความรักระหว่างผมกับกัลยาในอนาคตจะเป็นยังไง ผมก็ตั้งใจจะหย่ากับชัยลัยอยู่ดี เพื่อความสงบในชีวิตของผมเอง และเพื่อเยียวยาบาดแผลที่กัดกินหัวใจผมมานาน" "ผมรู้ว่าทั้งสองครอบครัวต้องเจ็บปวดแน่นอน แต่พวกเขาจำเป็นต้องยอม

"หนูอยากคุยกับพี่ชยุตม์ค่ะแม่" ชัยลัยเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางอ่อนล้าเป็นเวลาทั้งวันที่เธอร้องไห้ ทำให้ตาบวมและปวดหัวมาก แต่หมอเสริมความงามคนนี้ก็ยังฝืนตัวเองออกมาจากห้องเพื่อไปหาสามีเสียงท้องร้องเพราะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า ถูกแม่ลูกหนึ่งคนนี้เพิกเฉยไป เพราะตอนนี้จิตใจเธอกำลังจมอยู่กับความเศร้า"พักก่อนนะชัยลัย แม่จะไปบอกให้ชยุตม์มาหาที่ห้องเอง" ผู้หญิงวัยกลางคนชื่อมยุรีตามลูกสาวมาอย่างรีบร้อน "ชัยลัย พักก่อนลูก" เธอมองลูกสาวด้วยสายตาเป็นห่วงเพราะดูอ่อนแรงมาก"ไม่ได้หรอกแม่ พี่ชยุตม์ไม่มีทางมาที่ห้องหนูหรอก หนูต้องไปหาเขาเอง" ชัยลัยฝืนเดินไปที่ห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่หลังนี้ ที่พ่อและสามีของเธอนั่งคุยเรื่องจริงจังกันอยู่แต่พอไปถึงห้องนั้น ชัยลัยกลับไม่เห็นชยุตม์ มีแต่ผู้ชายวัยกลางคนที่นั่งพิงโซฟาอยู่พร้อมกับมือที่กุมหน้าอก"พี่ชยุตม์!" ชัยลัยร้องเรียกสามี "พี่ชยุตม์! มานี่หน่อยพี่! หนูอยากคุยด้วย!"มณีมองลูกสาวด้วยแววตาเจ็บปวด "เขาไปแล้ว พ่อห้ามแล้วนะ ห้ามออกไปจากบ้าน แต่เขาก็ยังดันทุรังไป"พอได้ยินแบบนั้น ชัยลัยก็นั่งทรุดลงบนโซฟาพร้อมกับน้ำตา"พอเถอะลูก อย่าร้องไห