All Chapters of อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Chapter 61 - Chapter 70

"ถึงแล้วจ้ะ พ่อกับแม่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาล" สโนห์ตอบกลับ"อ๋อ แล้วกัลยาเป็นยังไงบ้างครับแม่? เธออยู่ที่นั่นใช่ไหม?" เอกชัยถามด้วยความกระวนกระวาย เขายังติดใจกับคำพูดของชัยลัยก่อนหน้านี้ ถ้ากัลยาไม่ได้อยู่โรงพยาบาลจริง ก็แปลว่าที่ชัยลัยพูดมาทั้งหมดอาจเป็นเรื่องจริง"กัลยาอยู่ที่โรงพยาบาลจ้ะ ทำไมเหรอลูก เอกชัย?"พอได้ยินคำตอบจากแม่ยาย เอกชัยก็ถอนหายใจโล่งอก เอามือลูบหน้าอกเบา ๆ แล้วพูดว่า "อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมแค่ถามดู กลัวว่าเธอจะกลับบ้านก่อน เดี๋ยวทุกอย่างที่พยายามกันไว้เพื่อจะมีลูกเร็ว ๆ จะเสียเปล่า""ไม่มีทางหรอกลูก กัลยาจะกลับบ้านก่อนโปรแกรมจบได้ยังไง อย่าคิดมากเลย ตอนนี้กัลยากำลังพยายามอยู่ที่นี่ ลูกก็โฟกัสเรื่องสุขภาพตัวเองเถอะนะ""ครับแม่ ขอโทษนะครับที่ผมเผลอคิดไปต่าง ๆ นานา ขอโทษด้วยนะครับ""ไม่เป็นไรจ้ะ" สโนห์ตอบ "แค่นี้ก่อนนะลูก ตอนนี้กัลยากำลังจะย้ายไปอีกโรงพยาบาลหนึ่ง น่าจะเป็นที่คลินิกของหมอพลอย เพราะที่นี่คนไข้แน่นมาก แล้วก็ค่อนข้างวุ่นวาย มีคนไข้เข้ามาเยอะ""ย้ายเหรอครับ? ทำไมโปรแกรมนี้ต้องย้ายไปย้ายมาด้วยล่ะครับแม่? มันไม่ยุ่งยากเหรอครับที่ต้องเปลี่ยนที่แบบนี้

"กัลยาอยู่ไหนครับพ่อ?" เอกชัยถามด้วยความใจร้อน อยากได้ยินเสียงของภรรยาเต็มที"นี่ไง กัลยาจะคุยกับแกแล้ว คงยังช็อกเพราะดีใจอยู่น่ะ เหมือนพ่อกับแม่นั่นแหละ" ปรีชาตอบ พลางส่งสายตาให้กัลยาพูดกับเอกชัยกัลยาสูดหายใจยาว ก่อนจะอ้าปากที่เหมือนแข็งค้าง พูดแทบไม่ออก และยากเหลือเกินที่จะเอ่ยถึงความสุขที่คนที่ควรได้รับมันไม่ใช่เอกชัย แต่เป็นชยุตม์—พ่อของเด็กในท้องต่างหาก"ฮัลโหล กัลยา ที่รัก เธอท้องจริง ๆ ใช่ไหม?" เสียงของเอกชัยฟังดูมีความสุขมาก "กัลยา ทำไมเงียบล่ะ เธอท้องจริงใช่ไหม? เรากำลังจะมีลูกกันแล้วใช่ไหม? ใช่ไหมที่รัก?" เอกชัยถามย้ำอีกครั้ง เพราะกัลยายังไม่ตอบปรีชาขยับคิ้วส่งสัญญาณให้กัลยาพูด และในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ยออกมา "ค่ะพี่ หนูท้องแล้ว คุณหมอพลอยบอกว่าหนูท้องจริง ผลออกมาเป็นบวก เพราะโปรแกรมนั้นทำตอนช่วงที่หนูมีภาวะเจริญพันธุ์พอดี""อ๊าก! เห็นไหมที่รัก ผมบอกแล้ว! โปรแกรมของชยุตม์นี่สุดยอดจริง ๆ! ในที่สุดเราก็มีลูก! เรากำลังจะมีลูกกัน!" เอกชัยตะโกนด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะกับเสียงร้องอย่างตื่นเต้นดังลั่น จนกัลยาต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อยปรีชากับภรรยาส่งยิ้มให้กัน พวกเข

หลังจากทิ้งชัยลัยที่ยังยืนนิ่งค้างอยู่ในอพาร์ตเมนต์ไว้เบื้องหลัง ชยุตม์ก็เดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ในลานจอดรถ ก่อนจะขับออกไปเมื่อรถต้องจอดติดอยู่หน้าสัญญาณไฟแดงยาวเหยียด คุณหมอหนุ่มรูปหล่อก็หยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา แล้วโทรหาใครบางคนไม่ถึงหนึ่งนาที เเสียงสัญญาณรอสายก็ดังขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียง "ฮัลโหล" จากปลายสาย"ฉันจะไปอยู่บ้านพ่อแม่ แล้วก็จะพักอยู่ที่นั่นสักพัก" ชยุตม์พูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง"แน่ใจเหรอ? ทำไมล่ะ?" พลอยถาม เธอเป็นคนเดียวที่ชยุตม์ไว้ใจได้ในเวลานี้ชยุตม์ถอนหายใจยาว ก่อนจะตอบว่า "เพื่อปกป้องกัลยาจากอารมณ์คลุ้มคลั่งของชัยลัย เธอยิ่งนับวันยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้มากขึ้นทุกที ฉันกลัวว่าเธอจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือกัลยา ฉันไม่อยากให้กัลยาเป็นอะไรไป ทางที่ดีที่สุดคือตอนนี้คือฉันต้องหายไปสักระยะ จนกว่าคำตัดสินจากศาลจะออกมา จนกว่าฉันจะยุติความสัมพันธ์กับชัยลัยได้อย่างแท้จริง"หญิงสาวที่อยู่ปลายสายถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดว่า "ถ้านั่นเป็นทางที่ดีที่สุด ก็ทำเถอะ จริง ๆ แล้วมันก็เป็นเรื่องดีเหมือนกันที่นายเว้นระยะห่างจากกัลยาไว้ก่อน เพราะชัยลัยน่ะกล้าทำได้ทุกอย่าง

พอได้ยินคำขอหย่าหลุดออกจากปากภรรยา เอกชัยก็ชะงักไปทันที จ้องมองเธอนิ่ง ๆ จนพูดอะไรไม่ออกดวงตาทั้งสองข้างของกัลยาแดงก่ำ แถมยังบวมช้ำเพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจ"พี่..." กัลยาสะอื้นออกมา เสียงแหบพร่า ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เธอมองสามีด้วยความน้อยใจปนขุ่นเคือง เพราะเอกชัยได้แต่นิ่งเงียบเอกชัยสูดหายใจลึก พยายามกดอารมณ์ที่แทบจะปะทุไว้เมื่อครู่ พ่อของกัลยาเพิ่งบอกเขาเองว่า ช่วงนี้กัลยาอาจจะงอแงบ่อยเพราะฮอร์โมนคนท้อง และตอนนี้เขาก็ต้องมาเจอกับอารมณ์เกรี้ยวกราดของภรรยาแบบไร้สาเหตุจริง ๆเขาฝืนยิ้มแล้วลูบผมดำยาวของภรรยาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดว่า "เธอพูดอะไรน่ะ ตอนที่สามีกำลังเจ็บอยู่แบบนี้ กลับมาขอหย่า ยังโกรธเรื่องโพสต์นั้นของฉันอยู่อีกเหรอ? ฉันก็ขอโทษพ่อแม่เธอไปแล้วนะ หรือว่าตอนนี้ฉันต้องคุกเข่ากราบขอขมาที่เท้าเธอด้วย?"กัลยาเบิกตากว้าง คิดไม่ถึงว่าสามีจะยังทำตัวอบอุ่นทั้งที่เธอกำลังโกรธ เหมือนไม่ใช่เอกชัยคนเดิม "ฉันอยากให้เราหย่ากัน พี่!" เธอย้ำอีกครั้ง คราวนี้เน้นเสียงทุกคำเอกชัยหัวเราะเบา ๆ แบบเจื่อน ๆ ยัง

ชยุตม์กำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านด้วยใบหน้าแดงก่ำและแววตาที่ลุกโชนด้วยโทสะปรีดีกับเกศรามองหน้ากันอย่างงุนงง เมื่อไม่กี่นาทีก่อนชยุตม์ยังเล่าเรื่องคนรักที่กำลังตั้งท้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอยู่เลย เพียงครู่เดียว พายุอารมณ์กลับโหมกระหน่ำจนสีหน้าของลูกชายเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด"ลูกเป็นอะไรไป?" เกศราถามด้วยความกังวล แต่ชยุตม์กลับไม่ตอบเขาเดินตรงไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว เปิดประตูเข้าไปแล้วปิดดังปังเกศรากับปรีดีหันมามองหน้ากัน"ชยุตม์เป็นอะไรล่ะแม่?" ปรีดีถาม พลางเลิกคิ้วขึ้นลงอย่างสงสัยเกศรายักไหล่ "ไม่รู้สิ อาจจะมีปัญหาที่จาการ์ตา หรือไม่ก็ทะเลาะกับชัยลัยอีกแล้วก็ได้ เมื่อกี้อาจจะได้รับสายจากชัยลัย รอให้ใจเย็นก่อนค่อยถามแล้วกัน"ปรีดีจุปาก ขยับตัวที่นั่งซึ่งทรุดลงตามน้ำหนักตัว "ชัยลัยอีกแล้ว เธอจะเอาอะไรกันแน่ หย่าก็โดนฟ้องหย่าแล้ว ยังจะมายุ่งกับชีวิตคนอื่นอีก ถ้าเธอยังรักชยุตม์จริง ก็ควรให้เกียรติสามีบ้าง พ่อนึกเสียใจจริง ๆ ที่จับคู่เธอกับชยุตม์""อาจจะยังตัดใจจากชยุตม์ไม่ได้มั้ง เพิ่งมารู้ตัวเอาตอนนี้ก็ได้ ว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ได้แต่งงานกับลูกเรา""ก็แน่อยู่แล้วว่าต้อง