All Chapters of อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: Chapter 81 - Chapter 90

ชลิตาและอาทิตย์หันไปมองมนัสและอนงค์ที่เดินเข้ามา และทำให้ทั้งสองคนสะดุ้ง"มนัส อนงค์ อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ!" ชลิตาเดินเข้าหาเด็กทั้งสอง เด็กน้อยทั้งคู่มองหน้ากัน พวกเขากังวลว่าชลิตาจะดุพ่อของพวกเขา"ป้าชลิตาโกรธพ่ออยู่เหรอ? พ่อทำผิดอะไรหรอครับ? หรือเพราะเมื่อกี้พ่อคลื่นไส้? บางทีพ่ออาจป่วยจริง ๆ น้าอย่าโกรธพ่อเลยนะครับ!" มนัสพูดโดยคิดว่าเป็นเพราะอาทิตย์คลื่นไส้เมื่อกี้ชลิตายิ้มและส่ายหัว "โอ้ ไม่ใช่หรอก ป้าไม่ได้โกรธหรอก แค่เมื่อกี้ป้าจะบอกพ่อว่า ป้าจะพาพวกเธอออกไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ แต่พ่อบอกว่าไม่ต้อง ทั้งที่ป้าอยากซื้อให้เองเลยนะ!" ชลิตาพูดเด็กทั้งสองมองหน้าพ่อของพวกเขา มีความกลัวอยู่เล็กน้อยเพราะดูเหมือนพ่อจะไม่ยินยอม"ซื้อเสื้อผ้าใหม่เหรอ? อืมม แต่กลัวจะรบกวนป้าชลิตาน่ะสิครับ ไม่ต้องหรอก ขอบคุณมากนะครับ เสื้อผ้าของพวกหนูยังดีอยู่เลย แถมที่ป้าซื้อให้เมื่อก่อนก็ยังไม่ได้ใส่เลยด้วยซ้ำ!" มนัสตอบ โดยมีอนงค์พยักหน้าเห็นด้วย"เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอก คราวนี้ป้าจะซื้อทักซิโดให้มนัสกับนิรันดร์ และซื้อชุดเจ้าหญิงให้อนงค์ เพราะพรุ่งนี้ที่บ้านจะมีงานเลี้ยงฉลองการตั้งครรภ์ของป้า!" ชลิตาพูดด้วยแววต

อาทิตย์ไม่ได้ตอบอะไร แต่จากแววตาของเขานั้น เห็นได้ชัดเจนว่าชายคนนี้ถูกกระตุ้นความต้องการแล้ว ผู้ชายเป็นสัตว์ป่าที่ใช้สายตาล่าเหยื่อ เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าร่างกายของชลิตานั้น เปรียบเสมือนยาเสพติดที่ทำให้ความปรารถนาในจิตใจของเขา ระเบิดออกมาได้อย่างรวดเร็วชลิตายังคงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเลย ในขณะที่อาทิตย์เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น แล้วก็หยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่งพร้อมจ้องมองชลิตาอย่างลึกซึ้ง"แค่ครั้งเดียว ก่อนที่คุณจะไปนะ!" ชลิตาพูดอีกครั้งด้วยความโหยหา ราวกับว่าอาทิตย์ไม่อยากฟังเธอ เขาเดินเลี่ยงชลิตาและมุ่งหน้าไปทางประตูชลิตาเพียงแค่หันมองตาม เธอไม่คิดว่าอาทิตย์จะปฏิเสธเธอได้ง่าย ๆ แบบนี้ เธอก้มหน้าลงและรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความหมายสำหรับอาทิตย์อีกต่อไปแล้ว"ใช่แล้ว บางทีตอนนี้ฉันคงไม่มีความหมายสำหรับคุณอีกแล้ว เหมือนที่คุณพูด ความสัมพันธ์นี้มันเป็นแค่ธุรกิจ ฉันโง่เองที่หวังมากเกินไปกับความสัมพันธ์ของเรา ไปเถอะ! ฉันจะไม่ขวางคุณอีกแล้ว นี่คือชะตากรรมของฉัน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันจะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด ฉันจะรักเขามากกว่าตัวเองด้วยซ้ำ...!" ชลิตาพูดเบา ๆ เธอยอมรับชะตากรร

อาทิตย์หันไปมอง เห็นปัญญายิ้มแหย ๆ สีหน้าประหม่าอย่างเห็นได้ชัด"เฮ้ ๆ แค่ล้อเล่นนะครับ โทษทีครับ!" ปัญญาพูด“ไม่ต้องถามมาก ขับรถไป” อาทิตย์พูดเรียบ ๆ สายตายังคงมองตรงไปข้างหน้า ขณะที่ลูก ๆ และคุณดาราหลับสนิทอยู่เบาะหลังขณะเดียวกัน ณ อีกสถานที่หนึ่ง เวลาหนึ่งทุ่มครึ่งพอดี ชลิตาก็สะดุ้งตื่นจากการหลับไหล มือของเธอคลำไปด้านข้างเพื่อให้แน่ใจว่าอาทิตย์ยังอยู่ด้วยแต่น่าเสียดายที่ชลิตาไม่พบอะไรเลยนอกจากที่นอนที่ว่างเปล่า ข้าง ๆ เธอไม่มีใครอยู่เลย อาทิตย์ก็จากไปแล้ว“อาทิตย์…คุณอยู่ไหน?” ชลิตาลุกพรวดขึ้น มีเพียงผ้าห่มคลุมกาย รีบสวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ แล้วออกไปตามหาเขา"อาทิตย์ คุณไปจริง ๆ เหรอ?" ชลิตามองดูห้องของอาทิตย์ที่ว่างเปล่า เธอเปิดตู้เสื้อผ้าดูด้วย แต่ก็ไม่พบเสื้อผ้าของอาทิตย์แม้แต่ชิ้นเดียวแรงทั้งร่างเหมือนถูกดึงออกไปในพริบตา ทั้งที่กลิ่นกายของเขายังหลงเหลืออยู่บนตัวเธอ แต่เจ้าของกลิ่นกลับหายไปแล้ว“พ่อของลูก…ทิ้งเราไปแล้วนะ…” ชลิตาพึมพำ พลางลูบท้องเบา ๆแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ชลิตายังออกมานอกห้อง หวังเล็ก ๆ ว่าเขาอาจยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง หวังว่านี่จะเป็นเพียงฝันแต่แล้ว สิ่งที

วันรุ่งขึ้น ชาตรีพาชลิตาไปพบสูตินรีแพทย์เพื่อตรวจสุขภาพของทารกในครรภ์คุณหมอบอกว่าครรภ์ของชลิตาแข็งแรงดีมาก และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ คุณหมอสันนิษฐานว่าชลิตาอาจกำลังตั้งครรภ์แฝด แต่ยังไม่ชัดเจนนัก และเพื่อให้แน่ใจ ชลิตาจะต้องมาอัลตราซาวด์อีกครั้งเมื่ออายุครรภ์ได้หกสัปดาห์"ผมคิดว่าคุณนายชลิตาน่าจะมีลูกแฝดนะครับ แต่นี่ยังเป็นแค่การคาดเดาของผม เพราะตอนนี้อายุครรภ์ยังแค่สี่สัปดาห์ เราต้องรอจนกว่าจะถึงหกสัปดาห์ครับ" คุณหมอพูดขณะทำการอัลตราซาวด์ทางช่องคลอดให้ชลิตาแน่นอนว่าสิ่งที่คุณหมอพูดทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก ไม่ใช่แค่ชลิตาคนเดียว แม้แต่ชาตรีเองก็ยังคาดไม่ถึงว่าอาทิตย์จะทิ้ง "เมล็ดพันธุ์" ไว้ถึงสองคน"ฉันตั้งครรภ์แฝดเหรอคะหมอ?" ชลิตาถามด้วยความประหลาดใจ"หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับคุณนาย กลับมาอีกสองสัปดาห์แล้วเราจะรู้ผลที่แน่ชัด ตอนนี้ยังเห็นไม่ชัดเจนครับ" คุณหมอตอบ"แปลว่าภรรยาผมท้องแฝดใช่ไหมครับ?" ชาตรีพูดขึ้นขณะนั่งอยู่เคียงข้างภรรยา"ผมคิดอย่างนั้นครับ เพราะเหมือนจะเห็นถุงตัวอ่อนสองถุง แต่ยังเห็นได้ไม่ชัดนักครับ" คุณหมออธิบาย"ว้าว อาทิตย์เก่งจริง ๆ เลยนะ แถมลูกให้เรา

ชาตรีหันไปมองและสะดุ้งเกือบตายเมื่อเห็นใบหน้าของพ่อตา ที่โผล่มายืนอยู่ด้านหลังเขาอย่างกะทันหัน"พ่อ!" ชาตรีร้องออกมาพร้อมทำท่าอึกอักใช่แล้ว ท่านเชษฐ์ตั้งใจมาดูสภาพของลูกสาวที่บอกกันว่าไม่ค่อยสบายดี เขาเป็นห่วงลูกสาวมากและไม่อยากให้การตั้งครรภ์ของเธอมีปัญหาเขามองดูสภาพของลูกสาวที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง แล้วก็นั่งลงข้าง ๆ ชลิตาพร้อมให้กำลังใจลูกสาวของเขา"พ่อคะ!" ชลิตาดูมีความสุขมากเมื่อเห็นพ่อมา ท่านเชษฐ์จุ๊บหน้าผากของลูกสาวราวกับว่าชลิตายังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยอยู่"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะลูก ทำไมไม่ยอมกินข้าว? ถ้าลูกไม่กินข้าว แล้วหลาน ๆ ของพ่อจะเป็นยังไง" ท่านเชษฐ์พูดพร้อมแสดงให้เห็นว่าเขารักลูกสาวมากเพียงใดชลิตาไม่กล้าบอกว่าตัวเองคิดถึงอาทิตย์มากแค่ไหน เธอกลัวว่าพ่อจะสงสัยและคิดไปต่าง ๆ นานา แต่น่าเสียดายที่ท่านเชษฐ์ได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว"ลูกอยากพบอาทิตย์ คนรับใช้ของลูกงั้นเหรอ?" อยู่ ๆ ท่านเชษฐ์ก็ถามถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ชลิตาตกใจและต้องหาเหตุผลที่เหมาะสมให้ได้"เอ่อ จริง ๆ แล้วไม่ใช่แบบนั้นนะคะพ่อ หนูคิดถึงฝีมือการทำอาหารของอาทิตย์ ไม่รู้ทำไมถึงเป็นแบบนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะลูกในท