“ปืน ฉันบอกให้นายปล่อยฉันไง นาย...”“อย่าโวยวายได้มั้ยคุณหนู มันแสบแก้วหู” เขาบอกทั้งที่ยังหลับตา น้ำเสียงปกติ แต่ติดสะลึมสะลือนิดนึง“ก็นายไม่ยอมตื่นนี่ แต่ตอนนี้ตื่นแล้ว งั้นก็ลุกไปได้แล้ว” ฉันพยายามดันตัวเขาออก แต่แรงไม่ค่อยมีหรอก คล้ายๆคนไม่เจียม ...ใกล้ตายแล้วยังไม่เจียม“ผมตื่นตอนไหน ผมยังไม่ทันลืมตาเลย อย่ามามั่ว”“ก็นายพูดได้แล้วนี่ พูดแล้ว ก็แสดงว่าตื่นแล้ว”“ไม่เห็นจะเกี่ยว หลับอยู่ก็พูดได้ เหมือนคุณไง ตอนคุณพูด คุณยังไม่เห็นตื่นเลย ทั้งพูด ทั้งร้องไห้คร่ำครวญบ้าบออะไรก็ไม่รู้ แถมดึงผมไปซุกเอาๆอีกต่างหาก หรือคุณจะบอกว่าทุกอย่างที่คุณทำตอนนั้น คุณตื่นอยู่” ประโยคท้ายเขาลืมตามองฉัน จ้องเหมือนจะเอาคำตอบ มือก็ไม่ยอมปล่อยฉันสักที แล้วที่เขาพูดมันอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง นี่เขาจะใส่ร้ายอะไรฉันอีก“นาย...นายพูดอะไร ฉันไปทำแบบนั้นตอนไหน นายอย่ามากล่าวหาฉันนะ”“งั้นคราวหลังผมจะถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐาน เอาให้ทุกช็อตเลย”“นายมันบ้า ปล่อยฉัน”“ไม่ปล่อย ก็คุณเป็นคนดึงผมลงมากอดเอง ทำไม หรือพอหมดประโยชน์แล้วจะผลักไสไล่ส่ง”“นายพูดบ้าอะไรของนาย ฉันเนี่ยนะดึงนายมากอด ไม่มีทางหรอก ฉันไม่มีทางทำ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
