บททั้งหมดของ UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน: บทที่ 11 - บทที่ 20

เขาบอกแค่นั้นก่อนฉันจะรู้สึกว่าเขายกขาข้างนึงของฉันขึ้นสูงแล้วดันท่อนxxxของเขาเข้ามา“ฮึก ปืน ฉันเจ็บ เจ็บ ฮือๆๆ...” ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าโดนซ้ำแผลเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าขนาดนี้แล้วทำไมฉันถึงยังไม่ตาย ฉันทนให้เขากระแทกอยู่ได้ยังไง ทั้งๆที่ฉันเจ็บจนจะหายใจไม่ไหวอยู่แล้ว“อื้มม แนน ขนาดผมขยันเอาคุณขนาดนี้ คุณยังไม่หลวมอีกเหรอวะ อ้ะๆๆ...” เขากระแทกเข้ามาเรื่อยๆ ฉันเองก็ได้แต่กัดฟันทน และไม่รู้เหมือนกันว่าฉันยังต้องทนจนถึงเมื่อไหร่“ฮือๆ ปืน นายเบาๆกว่านี้หน่อยได้มั้ย ฉันเจ็บ ฮือๆๆ”“โทษทีนะแนน พอดีxxxผมมันชอบแบบนี้ ซี้ดดด อ้ะๆๆๆ...” แล้วเขาก็กระแทกต่อไปเรื่อยๆ พร้อมๆกับมือของเขาที่กอดรัดและขยำนมฉันไม่ยั้ง“อื้อ ปืน เมื่อไหร่นายจะพอ ฮือ ฮึก ถ้าฉันตาย ตาย ฮึก ตายตอนนี้ นายคงพอใจ”“ไม่หรอก เพราะผมยังเอาคุณไม่หนำใจ” ผับๆๆๆๆ!!! เขากระแทกรุนแรงกว่าเก่า และเป็นอย่างนั้นอยู่นานก่อนฉันจะรู้สึกว่าเขาเอามือข้างนึงที่กำลังบีบนมฉันไปสะกิดติ่งตรงกลางกายฉันรัวๆ ทำเอาฉันหายใจไม่ออก ฉันไม่รู้ว่าตัวฉันเป็นอะไร อยู่ๆมันก็มีความร้อนแล่นแปลบปลาบเหมือนโดนไฟช็อตไปทั้งตัว“อือ ปืน ฉัน ฮึก หายใจไม่ออก นาย นายหยุดที ห

พรึ่บ!“ตื่นได้แล้วคุณหนู! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนครับ!” ผ้าห่มถูกกระชากออกจากตัวฉันพร้อมกับเสียงกระแทกแดกดันที่ดังลั่นตามมา มันทำให้ฉันตกใจจนต้องสะดุ้งตื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่มีแรงลุกขึ้นอยู่ดี เพราะมันทั้งหนาวทั้งสั่น ทั้งอ่อนล้าหมดแรง ทั้งร้อนๆรุ่มๆไปทั้งตัว“ผมบอกให้ลุกไงแนน เช้าแล้ว ลุก!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันขึ้นมาแล้วดึงทั้งตัวของฉันเข้าไปหา“เจ็บ ปืน ขอร้อง ปล่อย ฮึก ปล่อยฉันก่อน ฮือๆ” ฉันทำได้แค่บอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆแหบแห้งปนเสียงสะอื้น แต่ไม่มีแรงขัดขืนเขาแล้ว“ผมไม่ปล่อย! มานี่!”“โอ๊ย!” เขากระชากฉันลงจากเตียงแล้วลากฉันให้เดินตามไปไหนไม่รู้ ขาฉันได้แต่ครูดไปกับพื้นเพราะฉันไม่มีแรงเดินตามเขาให้ทัน“โอ๊ย!” ผลของการไม่มีแรงคืออยู่ๆฉันก็ทรุดลงกับพื้นเอาดื้อๆ แรงจะลุกขึ้นยืนก็ไม่มี ส่วนปืน เขาหันมองฉันเหมือนไม่พอใจทีนึงแล้วเดินกระทืบปึงปังไปไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าในมือพรึ่บ! เขาโยนมันใส่ฉัน“ใส่ซะ! เห็นสภาพทุเรศๆของคุณแล้วมันอุจาดตา!” เขาตวาดใส่ฉัน แต่ฉันก็ยอมรับ สภาพฉันตอนนี้มันทุเรศจริงๆ มือสั่นๆของฉันค่อยๆหยิบเสื้อขึ้นมา

“ไม่ แม่ขา อย่า ฮือๆ อย่าเพิ่งไป อยู่กับแนนก่อนนะแม่ อยู่กับแนนก่อน ฮือๆๆๆ...”ฉันไม่รู้ว่าทำไมยิ่งไขว่คว้า แม่ก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ทั้งๆที่แม่เดินช้าๆ และฉันวิ่งเร็วสุดกำลัง แต่ก็ยังตามไม่ทัน สุดท้ายแม่ก็ค่อยๆลับตาไป เหลือแค่ความว่างเปล่าที่มืดมิด เหลือแค่ฉันที่หมดแรงหมดความหวัง และทั้งร่างอยู่ดีๆมันก็ทรุดลงไปกองกับพื้น ไม่เหลือ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มีแต่ความว่างเปล่าเดียวดาย และน้ำตา“แม่ ฮือๆๆๆ...” ฉันทำได้แค่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้น สายตาของฉันเห็นแค่ความว่างเปล่าที่พร่ามัวของเบื้องหน้า ไม่มีเลย ไม่มีวี่แววที่แม่จะกลับมา“แม่ ฮือๆ แม่!!!”ปึก!อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าตัวเองสะดุ้งอย่างแรง ก่อนจะเห็นว่าตัวฉันอยู่ในห้อง บนเตียง และแสงสว่างที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างสีขาวเข้ามาบ่งบอกว่าเช้าแล้ว“เมื่อกี้ฝันเหรอ ฮือ ฮึก” ฝันก็จริง แต่น้ำตาฉันไหล มันไหลทะลักจริงๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าทั้งสองแก้มของฉันเปียกแฉะไปด้วยน้ำตา ลมหายใจติดๆขัดๆที่ดังถี่ๆออกมาพร้อมเสียงสะอื้นคือตัวยืนยัน ว่าความเจ็บปวดรวดร้าวและแสนเดียวดายเมื่อกี้นี้มันเกิดขึ้นจริงในส่วนลึก ตรงก้นบึ้งหัวใจของฉันแอ๊ด...เสียงประตูทำใ

เขาตะโกนบอกฉันแค่นั้นก่อนออกรถทันที เหมือนอยากจะไปตั้งนานแล้ว อยากไป โดยที่ไม่มีตัวเสนียดอย่างฉันติดไปด้วย“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” ฉันฝืนยืนมองตามรถเขาที่แล่นไปด้วยความเร็วได้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนทั้งตัวของฉันมันจะทรุดลงไปกองกับพื้นฟุตบาทเอาดื้อๆ สภาพของฉันในตอนนี้มันน่าเวทนาเหลือเกิน ฉันไม่เหลือแรงยืนอีกแล้ว มีแต่น้ำตาที่ไหลเอาๆไม่ยอมหยุด มันทรมานจนไม่รู้จะบรรยายยังไง เมื่อไหร่ชะตากรรมเลวร้ายพวกนี้มันจะหมดไปสักที“มันเป็นความผิด ฮึก ความผิดของแนนเองใช่มั้ยแม่ ที่แนนต้องเจอแบบนี้ เพราะแนน ฮึก เพราะแนนมันเลวเองใช่มั้ย ฮือๆๆ ...” ฉันรู้ว่าเวรกรรมมันคงตามสนองฉัน และฉันคงโทษใครไม่ได้ ในเมื่อทำเอง มันก็ต้องรับเองแบบนี้นั่นแหละถูกแล้ว“ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ...” น้ำตาของฉันมันไหลอย่างไม่อายใครไปสักพัก ก่อนฉันจะพอกัดฟันรวบรวมกำลังให้ร่างใกล้ตายของฉันมันฝืนลุกยืนขึ้นได้ ฉันเดินไปตามทางเท้าอย่างช้าๆ ไม่รู้หรอกว่าจะถึงบ้านเมื่อไหร่ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เรียกแท็กซี่ รู้แต่ว่าฉันในตอนนี้มันเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนคนไม่รับไม่รู้อะไรเลยนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ฉันกัดฟันเดินต่อไปด้วยน้ำตาและความทรมาน มันท

ฉันไม่ได้ตัดพ้อชีวิตตัวเองหรอก แต่ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฉันถึงทนให้ผู้ชายโหดเหี้ยมคนนั้นทรมานอยู่ได้โดยที่ไม่ตาย ทั้งๆที่ความจริง ฉันควรจะตายไปตั้งนานแล้ว เพิ่งรู้นะว่าฉันมันก็ถึกกับเขาเหมือนกัน หรือบาปฉันมันหนาก็ไม่รู้ ที่เคยได้ยินมา ว่าคนบาปหนามักไม่ตายง่ายๆ สงสัยคงจะจริงตกดึก...ตั้งแต่เมื่อกลางวันจนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังนอนตะแคงอยู่บนเตียงท่ามกลางความมืด ฉันไม่อยากลุกไปไหน ไม่อยากทำอะไร อยากให้พิษไข้ ความหิว และความเจ็บปวดมันกัดกินจนตายไปเองปึก! ... แกร็ก แกร็ก!เสียงอะไรอ่ะ! ฉันได้ยินมันไม่ชัดเท่าไหร่ แต่น่าจะมาจากตรงระเบียงพรึ่บ!อยู่ๆแสงไฟในห้องก็สว่างวาบ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันสะดุ้งจนเหงื่อตก ตกใจจนหัวใจเต้นแรงขนาดนี้คือคนที่ยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ปลายเตียงฉันต่างหาก...ปืน!“นะ...นาย นายเข้ามาได้ยังไง” ความกลัวและความตกใจคงทำให้ฉันมีแรงขึ้นมา ฉันเลยขยับถอยจนชิดหัวเตียงได้“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องรู้หรอก ผมมีปัญญาเข้ามาได้แล้วกัน!”“แล้วนายเข้ามาทำไม ออกไปนะ!”“ผมเข้ามาเอาคำตอบ”“ว้าย!” เขาพูดจบก็ตะครุบข้อเท้าฉันแล้วดึงฉันไปคร่อมทั้งตัว“ปล่อยฉันนะ นายจะทำอะไร แล้วจะให