บททั้งหมดของ UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน: บทที่ 41 - บทที่ 47

PEUN PARTระหว่างที่ขับรถ แนนเงียบมาตลอดทาง แถมหน้าผม เธอก็ไม่มอง และผมรู้ว่าเธอไม่พอใจผม ที่ผมทำแบบนี้ แต่นอกจากวิธีนี้ ผมก็นึกวิธีอื่นไม่ออกแล้วที่จะทำให้แนนเป็นของผมคนเดียว ไม่สามารถไปแต่งงานกับใครได้อีกอย่างที่พ่อของแนนประกาศลั่นบ้าน ใช่แล้วล่ะครับ ผมได้ยิน ได้ยินทุกอย่าง รวมถึงความเจ็บปวดของแนนด้วย เพราะตอนนั้นอย่างที่บอก ผมเดินย้อนกลับไปบ้านใหญ่ ตั้งใจจะคุยกับแนนให้รู้เรื่อง และสิ่งที่ผมได้ยินทำให้ผมเพิ่งจะรู้ว่าเธอขาดความอบอุ่น ทำไมก่อนหน้านี้ผมไม่คิดเอะใจเลย ถึงเหตุผลที่เธอกลายเป็นคนที่ไม่คิดถึงจิตใจใครแต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว และผมอยากปกป้องดูแลเธอไปตลอดชีวิต ผมตั้งใจแล้วว่าจะปรับปรุงตัว จะพยายามเลิกนิสัยเลวๆอย่างที่ผ่านมา และจะไม่คิด ไม่คิดแก้แค้นแม่ของลูกผมอีก ในเมื่อตอนนี้ ผมคงแค้นผู้หญิงที่กลายเป็นเหมือนหัวใจของผมไม่ลง ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าตอนนี้ผมจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งเธอกับลูกไปเป็นอันขาด ที่ผมขับรถตามเธอมา ตอนเธอวิ่งออกมาจากบ้าน ผมก็คิดไว้แล้ว ว่าจะพาเธอไปจดทะเบียนสมรส แต่ใครจะคิดว่าไอ้หมอนั่นมันจะผ่านมาพอดี ไอ้ผู้ชายที่ผมเพิ่งจะได้ประวัติมันมา ถ

“แนน”พ่อเรียกฉันพร้อมกับจับมือฉันเบาๆ“ทำใจให้สบายๆนะ คิดซะว่าเขายังไม่ถึงเวลามาอยู่กับเรา”“พ่อ แต่ว่าแนน แนนทำใจไม่ได้ ฮือๆ...”“โถ่แนน” พ่อโน้มตัวลงมากอดฉัน และมันนานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ฉันไม่ได้อ้อมกอดจากพ่อ“แนนลูกพ่อ พ่อขอโทษนะ ตลอดเวลาพ่อไม่เคยสนใจว่าแนนต้องการอะไร สิ่งที่แนนบอกกับพ่อเมื่อวานมันทำให้พ่อคิดได้ มันทำให้พ่อได้รู้ ว่าพ่อไม่เคยให้ความรักความอบอุ่นกับลูกเลยจริงๆ พ่อมองข้ามมัน ไม่เคยเห็นความสำคัญ พ่อมันเป็นพ่อที่ไม่เอาไหนเลย พ่อลำเอียง รักลูกไม่เท่ากัน พ่อขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่พ่อผิดไปแล้ว พ่อจะชดเชยให้นะลูก พ่อจะชดเชยให้”“พ่อ...” ฉันพูดไม่ออก ในขณะที่พ่อลูบหัวฉัน มองหน้าฉันแล้วร้องไห้ ฉันเองก็น้ำตาไหลไม่ขาดเหมือนกัน“ต่อไปนี้เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ได้มั้ยแนน นะ พ่อสัญญาว่าจะเป็นพ่อที่ดี มีเหตุผล ไม่หูเบา ไม่ลำเอียง ไม่ปล่อยปละละเลยความรู้สึกลูกอีกแล้ว พ่อขอโทษนะ อยากขอโทษอีกหลายครั้งที่พ่อผิดต่อแนน พ่อมันไม่ดี พ่อ...”“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ แนนไม่โกรธพ่อแล้ว แค่พ่อเข้าใจแนนก็พอ แนนรักพ่อนะ”“พ่อก็รักลูก” พ่อยิ้มให้ฉันแล้วจูบหน้าผากฉัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาฉันรู้

@บ้านแนน“มาทำไม!” นี่แหละครับ คำทักทายประโยคแรกจากเจ้าของบ้าน แต่ผมไม่รู้สึกโกรธหรือเคืองอะไรคุณนพหรอก เพราะผมรู้ตัวว่าผมผิดจริงๆ“ผมพาปืนมาหาแนนครับลุง”“ไม่ กลับไป!”“ให้โอกาสเขาสองคนได้คุยกันสักครั้งเถอะครับลุง อย่างน้อยๆ เขาก็ระ...”“พอเถอะธี ลุงไม่อยากฟัง พาคนของแกกลับไป” คุณนพพูดโดยไม่คิดจะมองหน้าผม แม้แต่หางตาก็ไม่ ก่อนท่านจะหันหลังไปทางบันได แต่ไม่มีทาง ผมไม่มีวันปล่อยให้โอกาสมันหลุดลอยไป“เดี๋ยวครับคุณนพ”“ปืน!” นายคงตกใจ เพราะผมไม่ใช่แค่เรียก แต่คุกเข่าลงด้วย“ผมขอร้องเถอะนะครับ ให้โอกาสผมสักครั้ง ผมรู้ว่าผมผิด ผมมันเลว ผมจะไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น ผมขอแค่ให้ได้เจอหน้าแนน ได้ขอโทษแนนสักครั้ง จะให้ผมแลกด้วยอะไรผมก็ยอม ขอเพียงให้ผมได้บอกกับเธอในสิ่งที่ผมอยากจะบอก ทุกความรู้สึกที่ผมมี แล้วถ้าผลของมันคือแนนไม่ต้องการมัน ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียงผมอีก ผมก็ยินดีจะไป ผมจะไปแล้วก็ไม่มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของแนนอีก นะครับ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะนะครับ” ผมพูด และพยายามพูดทุกคำออกมาจากความรู้สึกข้างใน แม้ตอนนี้คุณนพยังยืนหันหลังให้ผมอยู่ และแม้จะมีความหวังเพียงแค่ริบหรี่ก็ตามที“

“อย่างนั้นหรอกเหรอ แสดงว่าผมเข้าใจผิดมาตลอด” เสียงเขาสลดลงกว่าเดิม แต่บอกแล้วไงว่าไม่สงสาร“ใช่น่ะสิ!” ฉันรีบตอบ ก็ใครจะไปยอมรับให้เสียฟอร์มกัน และที่สำคัญ คือฉันไม่อยากให้เขามาหัวเราะเยาะฉัน ถ้าหากเขารู้ว่าฉันรักเขาอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่เขาไม่ได้รักฉันเลย“แต่ผมรักคุณจริงๆนะ” นั่นไงเห็นมั้ย เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักฉัน เห้ยเดี๋ยวนะ แต่เมื่อกี้ฉันเหมือนไม่ได้ยินคำว่าไม่ ทั้งสมองทั้งหัวใจมันได้ยินแต่คำว่า...“รัก! เมื่อกี้นายบอกว่า”“ผมรักคุณ” คราวนี้ชัดเจนกว่าครั้งแรกอีก แล้วสรุปนี่เรื่องจริงใช่มั้ย ฉันไม่ได้หูฝาด หรือว่าคิดไปเองใช่มั้ย“นายรักฉันจริงๆเหรอ ไหนนายบอกว่าเกลียดฉันไง แล้วอยู่ๆนายมาบอกว่ารักฉัน ไม่จริงหรอก ในเมื่อนายเกลียดฉันขนาดนั้น”“เมื่อก่อนอาจใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ผมรู้แค่ว่า ตอนนี้ผมรักคุณ”“ไม่อ่ะ ฉันไม่เชื่อ นายโกหก นายคงคิดจะแก้แค้นอะไรฉันอีก ถึงได้พูดแบบนี้ จะหลอกให้ฉันตายใจใช่มั้ย คิดจะวางแผนแก้แค้นฉันอีกใช่มั้ย” ฉันร้อนรนขนาดนี้ แต่เขากลับส่ายหน้าช้าๆ“คราวนี้ไม่มีแผน ไม่มีการแก้แค้นอะไรทั้งนั้น ผมรักคุณจริงๆ แต่ถ้าจะมีคนโดนแก้แค้น คน