All Chapters of You Were My Favorite Mistake : Chapter 11 - Chapter 20

There’s a strange kind of silence after devastation.Hindi na ito kasing ingay ng unang gabi.Hindi na ito kasing sakit ng unang pag-iyak.It’s colder.Sharper.Controlled.Ganito ang naramdaman ni Bella isang buwan matapos ang lahat.Hindi na siya umiiyak gabi-gabi.Hindi na siya naghihintay ng message.Hindi na rin siya tumitingin sa profile ni Raf.Pero hindi ibig sabihin noon na okay na siya.Ibig sabihin lang… natuto na siyang hindi magpakita ng sugat.She cut her hair.Hindi drastic.Hindi rebellious.Just enough to remind herself that something ended.Habang pinagmamasdan niya ang buhok na bumabagsak sa sahig ng salon, may kakaibang gaan sa dibdib niya.“New start?” tanong ng hairstylist.Bella smiled faintly.“New boundaries.”Hindi na siya nagreply sa kahit anong message ni Raf.May mga missed calls pa rin minsan.May mga “Please talk to me.”May mga “I can’t sleep.”But she learned something important:Hindi responsibilidad ng nasaktan ang paghilom ng nanakit.Hanggang sa is

May mga gabi talagang parang may warning ang universe.Tahimik. Mabigat. Parang may mangyayaring hindi na mababawi.At ngayong gabi, ramdam iyon ni Bella sa bawat paghinga niya.Nasa rooftop sila ni Raf. Ang hangin malamig. Ang lungsod sa ibaba ay puno ng ilaw, parang mga bituin na bumagsak sa lupa. Dati, dito siya kinikilig. Dito siya unang naniwala na baka—baka lang—iba si Raf sa lahat.Pero ngayon, iba ang pakiramdam.Parang may paalam sa hangin.“Why do you look at me like that?” tanong ni Raf, nakasandal sa railings.“Like what?” mahina niyang sagot.“Like you’re already saying goodbye.”Natigilan siya.Dahil totoo.Simula nang malaman niya ang tungkol kay Lena… ang mga messages… ang mga sikreto… ang mga gabing hindi niya masagot kung nasaan si Raf — may parte sa kanya na naghahanda na.Hindi siya tanga.Hindi na.“Raf,” dahan-dahan niyang sabi, “if I ask you something… will you answer honestly?”Hindi agad sumagot si Raf. Ngumiti lang siya. Pero hindi iyon umabot sa mata niya.“

Three years.Tatlong taon mula nang isara ni Bella ang pinto sa mukha ni Raf.Tatlong taon mula nang piliin niyang hindi na maging option.At sa loob ng tatlong taon na iyon, hindi lang siya nag-heal.She rebuilt.Hindi naging madali ang unang taon.May mga gabi pa ring bumabalik ang alaala.May mga panaginip na bumubulong ng “what if.”May mga lugar sa lungsod na iniwasan niya dahil masyadong maraming multo.Pero unti-unti, natutunan niyang mabuhay nang hindi umaasa sa presensya ng isang tao.She went back to school.Nag-focus sa career.She started running every morning — not to escape, but to feel strong.At higit sa lahat, natutunan niyang mahalin ang sarili niya nang hindi kailangan ng validation.She stopped shrinking.She stopped overthinking.She stopped apologizing for wanting more.At ngayong gabi—Nasa isang corporate gala siya.Elegant black dress. Hair longer now. Mas composed ang aura. Mas kalmado ang mata.Hindi na siya yung babaeng umiiyak sa sahig ng kwarto niya.Hin

Five years later.Hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.Hindi na bumibigat ang dibdib kapag may lugar na nagpapaalala ng nakaraan.Hindi na siya natutulala kapag may kantang dati’y sinasayaw nila sa kusina habang umuulan.Five years.And Bella was no longer the girl who survived heartbreak.She was the woman who built a life beyond it.Sunday morning.Sunlight poured through the large windows of their home.May amoy ng kape. May mahina na tugtog ng jazz sa background. May tunog ng maliliit na paa na tumatakbo sa hallway.“Mama!”Napangiti siya bago pa man bumukas ang pinto ng kwarto nila.A small body climbed onto the bed.Her daughter.Four years old.Soft curls. Bright eyes.And a laugh that sounded nothing like heartbreak.“Good morning, sunshine,” Bella whispered, kissing her forehead.From the doorway, Daniel leaned casually, holding two mugs.“You both conspired to wake me up early again,” he joked.Bella smiled at him.That steady smile.That quiet certainty.Not butter

The rain began quietly, almost apologetically, as if the world itself knew that something irrevocable was about to happen.Bella stood in the old café where it all started—the café where she and Raf had met by chance all those years ago. The smell of fresh coffee and baked bread hit her senses, instantly transporting her back to the time when life was simple, when love was complicated, and when mistakes were the kind that carved themselves into your soul.She adjusted the scarf around her neck, feeling the weight of her decision. She was here not because she expected reconciliation but because she owed herself this—the last meeting. The last acknowledgment of the life that could have been, the life that never was.And there he was. Raf. Older, taller, and yet… still carrying that same energy that had once made her heart race and crumble all at once. He was standing by the window, rain tracing silver lines down the glass, and for a moment, they just looked at each other, two people who