Lahat ng Kabanata ng ซากใจใต้เงารัก: Kabanata 21 - Kabanata 29

เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและแม่นั้นสุดท้ายก็จบลง.. แม่ของเขาถูกส่งไปที่โรงพยาบาลสำหรับผู้ที่มีปัญหาทางจิตเพราะสิ่งที่ท่านกระทำลงไปนั้นทางแพทย์ได้ทำการตรวจและสอบถามพร้อมกับตามติดเฝ้าดูพฤติกรรมของคุณแม่เขาอย่างใกล้ชิด.. แรก ๆ เขาก็ไม่คิดว่าท่านจะมีอาการทางจิตแต่เมื่อคุณหมอได้สอบถามเขาหลากหลายคำถามและนั่นก็เป็นสิ่งที่เขาไม่คิดมาก่อนว่านั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณแม่ของเขามีอาการทางจิต.. มันคงเป็นเพราะว่าเขาใกล้ชิดกับแม่และคิดว่าการกระทำของคุณแม่นั้นคือความรักและความห่วงใยที่แม่มีให้กับลูก.. แต่ไม่เป็นไรในเมื่อคุณแม่ป่วยได้คุณแม่ก็รักษาได้และจะต้องหายกลับมาเป็นปกติแน่นอนเขาคิดว่าอย่างนั้น..ตึกตึกตึก..“พัทพาฟ้ามาที่นี่ทำไมคะ?”“มาทำงานสิผัวเมียกันก็ต้องช่วยกันทำงานสิ..”“อย่ามามั่วค่ะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน..”“เหรอ? แน่ใจนะที่พูดออกมาเนี่ย..”“ค่ะไม่ได้เป็นอะไรกัน..”“ถ้าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วน้องดรีมจะเกิดมาได้ยังไง? จ้องตาแล้วท้อง? หรือว่าแค่สัมผัสทางผิวหนังแล้วท้อง หรือว่าแค่จินตนาการแล้วก็ท้องงี้เหรอ?” เฮอะ.. ให้มันได้อย่างนี้สิกล้านะ.. กล้าพูดว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันโอ้โหแม่คุ

หลังจากวันที่พัทจุดประกายเธอเกี่ยวกับเรื่องบนเตียงเธอเองก็รู้ดีว่าตัวเธอนั้นไม่สามารถหยุดคิดถึงเรื่องอย่างว่าได้อีกต่อไป.. จะบอกว่าเธอห่างหายเรื่องอย่างว่ามานานมันก็ใช่แต่มันอาจจะเป็นความรู้สึกลึก ๆ ของเธอเองก็ได้ที่ชอบและต้องการมันดังนั้นช่วงนี้เธอเลยค่อนข้างที่จะเฝ่ารอให้พัทมาหาเธอและชวนเธอทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ.. แม้ว่ามันจะเป็นความคิดที่น่าอับอายแต่เธอก็ไม่สามารถต้านความรู้สึกนึกคิดอันทะลึ่งของเธอได้เลย..ก๊อก ก๊อก ก๊อก..“เชิญครับ..”แกร๊ก.. “มีเอกสารสำคัญที่ต้องเซ็นค่ะ..”“เอามาวางไว้เลยครับ..” “ค่ะ..” ตึกตึกตึก.. ทำไมเขาไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอเลยสักนิด.. ทำไมกันหรือว่าพัทไม่ต้องการทำเรื่องอย่างว่ากับเธอแล้วหรือว่าเธอจืดชืดเกินไปจนทำให้พัทรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะทำเรื่องบนเตียงกับเธอเหรอ? แล้วเธอจะต้องทำยังไงดีเพื่อให้พัทต้องการทำเรื่องแบบนั้นกับเธอ..“เอ่อ.. ฟ้ามีอะไรรึเปล่า..” แปลกจัง.. ปกติเวลาที่ฟ้าเข้ามาในห้องทำงานของเข้าแล้วเมื่อเจ้าตัววางเอกสารแล้วเจ้าตัวก็จะออกไปทันทีแต่ทำไมวันนี้ถึงยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของเขาแบบนี้.. หรือว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า..“คือ..”“มีปัญหาอะไรฟ้าใครทำ

ตึกตึกตึก..“ว่าแต่คุณอดีตคู่หมั้น.. คุณไม่เสียใจเหรอที่คุณไม่ได้ไปยืนอยู่ตรงนั้น..”เฮ้อ..“ไม่ค่ะแล้วเลิกเรียกฉันว่าอดีตคู่หมั้นทีค่ะฉันชื่อแก้มค่ะ ชื่อแก้ม.. แต่ถ้าจะให้โกหกว่าไม่เสียใจเลยก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะช่วงแรก ๆ ที่ฉันรู้ว่าคุณฟ้าคือแม่ของลูกพัทที่พัทไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าตัวเองมีลูกแล้วมันก็ทำให้ฉันตกใจมาก ตกใจและทำตัวไม่ถูก.. มือสั่นและหายใจติดขัดเหมือนกับว่าจะเป็นลมก็ไม่ใช่ จะร้องไห้ก็ไม่เชิง.. แต่เมื่อฉันตั้งสติได้ฉันก็ต้องค่อย ๆ บอกตัวเองว่าถ้านี่เป็นเรื่องจริง.. ฉันจะไม่ทำให้ตัวเองดูเป็นตัวตลกและเป็นผู้หญิงที่น่าสมเพชหรอกค่ะ..”อืม..“ช่างเถอะแต่ก็ถือว่าคุณคิดถูกแล้วละเพราะถ้าคุณยังดันทุรังที่จะพาตัวเองไปยืนอยู่ที่จุดนั้น.. สักวันคุณอาจจะเสียใจมากกว่านี้ก็ได้เพราะเราไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่ามีใครบ้างที่คิดร้ายกับไอ้พัทหรือกับคุณ.. ถ้ามันมีคนเอาเรื่องของไอ้พัทกับฟ้ามาพูด.. คุณคงจะเจ็บช้ำมากกว่าตอนที่ได้รู้ตอนแรก ๆ เสียอีกผมคิดว่านะ..”“บางครั้งคุณก็ดูเป็นคนฉลาดนะคะแต่ทำไมชอบทำตัวเหมือนคุณไม่มีจุดหมายในชีวิตแบบ.. เน้นใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่เน้นโฟกัสกับสิ่งไหนเลย..”“โอ้โห่..

สุดท้ายแล้วเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับเธอมันก็สามารถตกลงกันได้แต่เธอเองก็โดนดุยกใหญ่แต่เธอก็ได้อธิบายกับพ่อและแม่ของเธอไปแล้วว่าเธอชอบคุณสามจริง ๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้คุณแม่ถึงกับลมจับก็คือเรื่องที่คุณสามเป็นเพื่อนกับพัท.. แล้วยังไงกันเพื่อนเฉย ๆ ไม่ใช่ตัวพัทสักหน่อยถึงแม้ว่าคุณแม่จะบ่นเธอเป็นชั่วโมงแต่สุดท้ายท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเธอโตแล้วคุณพ่อก็บอกแล้วว่าเคารพการตัดสินใจของเธอนั่นและที่ทำให้เธอรักคุณพ่อกับคุณแม่ของเธอมาก ๆ พวกท่านมักจะสอนเธอเสียส่วนใหญ่ถ้าเธอทำผิดท่านก็จะคอยเตือน สอน และให้คำปรึกษาเธอไม่เคยโดนคุณพ่อกับคุณแม่ตีเลยสักครั้งและนั่นจึงทำให้เธอเป็นคนที่กล้าตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ แม้ว่าบางเรื่องจะยากเย็นและทำให้เหนื่อยใจมากขนาดไหนแต่พวกท่านก็ยังใช้คำเดิมนั่นก็คือ เคารพในการตัดสินใจของลูก “จะไปไหนกันคะ?” วันนี้อยู่ ๆ คุณสามก็มาหาเธอที่บ้านและบอกว่าให้ปิดร้านสักวันหรือไม่ก็ให้คนอื่นมาดูร้านให้ก่อนและพอเธอถามต่อไปอีกว่าทำไมต้องทำแบบนั้นคุณสามก็บอกว่าจะพาไปเที่ยวทะเลเพราะคุณสามอยากให้เธอพักผ่อนบ้างอันที่จริงตั้งแต่เธอกลับมาอยู่เมืองไทยเธอก็แทบจะไม่ได้พักผ่อนเลยเธอทำนั่น

ในที่สุดการรอคอยของเราสองคนก็สิ้นสุดลง.. ลูกชายของเขาคลอดแล้วและครั้งนี้เขาก็ได้มาอยู่ในห้องคลอดกับฟ้าด้วย.. จะบอกว่าการอยู่ในห้องคลอดของเขาในครั้งนี้อารมณ์มันผสมปนเปกันไหหมดเพราะมีบางครั้งที่เขากลัว.. กลัวเลือดน่ะจะเป็นลมไม่สิไม่ได้กลัวขนาดนั้นมันแค่รู้สึกใจหวิว ๆ เฉย ๆ แต่ก็ผ่านพ้นมาด้วยดี.. ความรู้สึกอย่างที่สองก็คือเขารู้สึกดีใจตื้นตันใจจนทำให้เขาต้องเผลอร้องไห้ออกมาทั้งที่เขาบอกกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่ร้องไห้เด็ดขาดแต่มันก็ทำไม่ได้เพราะสุดท้ายเขาก็ร้องไห้อยู่ดี.. แต่การร้องไห้ของเขามันคือความยินดี.. น้ำตาแห่งความดีใจต่างหาก..“ปวดแผลไหมฟ้า..”“นิดค่อยค่ะ.. ลูกร้องไห้บ่อยรึเปล่าคะ?”“ไม่เลยเลี้ยงง่ายมาก ๆ ตอนนี้พ่อดูอยู่แล้วน้องดรีมก็ช่วยคุณตาเลี้ยงน้องอยู่ด้วย..” หลังที่ฟ้าออกจากโรงพยาบาลเขาก็จัดการหาพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลฟ้า.. ตอนแรกเขาหาพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลลูกชายของเขาแต่ที่ไหนได้พ่อบอกว่าไม่ต้องพ่อเลี้ยงเองและบอกให้พี่เลี้ยงไปช่วยดูแลฟ้าแทนและเขาก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ดีด้วยเพราะเขาเคยได้ยินมาว่าช่วงหลังคลอดอารมณ์คุณแม่จะแปรปรวนและคนที่เราเลือกมาดูแลนั้นเป็นผู้ที่จบมาจากเมืองน