ซากใจใต้เงารัก

เจตนิพัทธ์ รังสรรค์วงศ์​ (พัท) นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงจบ MBA จากอังกฤษ ผู้ชายที่เพรียบพร้อมไปทั้ง นาม และทรัพย์ สาวเล็กสาวน้อยต่างก็หมายตาอยากเข้าไปทักทายพูดคุยและสานฝันกับเขากันแทบจะทุกคน.. ชายหนุ่มที่อายุยี่สิบแปดปีที่รักเดียวใจเดียวไม่แม้แต่จะคิดนอกใจหรือนอกกายแฟนสาวของตน.. หนุ่มในอุดมคติของผู้หญิงทั้งหลายแต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ทำให้หญิงอันเป็นที่รักของเขาต้องรู้สึกผิดที่มาคบกับผู้ชายเช่นเขา.. อภิญญา สุขธิศาสตร์ อายุ ยี่สิบแปดปี คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ชื่อเช่น ฟ้า นักศึกษาเกียรตินิยมอันดับสองของชั้นปี แต่เนื่องด้วยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจึงทำให้ฟ้าต้องเสียงานที่ตัวเองใฝ่ฝันไป.. เธอไม่สามารถไปรายงานตัวได้อันที่จริงเธอเองก็สามารถทำงานที่ธนาคารได้แต่เธอเลือกที่จะไม่ไปเพราะเธอไม่อยากไปตัดโอกาสให้กับคนอื่นดังนั้นเธอจึงตัดสินใจทำอย่างอื่นแทน.. การที่เธอไม่ไปทำงานที่ธนาคารมันคือส่วนหนึ่งแต่ปัจจัยหลักเลยก็คือเธอท้อง.. ท้องน้องทอฝันซึ่งตอนนั้นเธอเองก็ไม่รู้หรอกจนเธอมาประสบอุบัติเหตุนั่นแหละเธอถึงรู้ว่าเธอไม่ได้ตัวคนเดียวเธอจึงเลือกที่จะเสียสละงานนี้ให้คนอื่นและเธอขอดูแลตัวเองพร้อมกับเจ้าตัวเล็กในท้อง.

อากาศเมืองไทยปีนี้มันแปรปรวนมาก ๆ เลยเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวฝน แม้ว่าจะอยู่ในช่วงที่หน้าร้อนแต่ฝนก็ตกแทบทุกวันเลยและพอเข้าหน้าฝนก็คงไม่ต้องถามนะว่าฝนจะตกยังไง.. คะจะตกไม่หยุดแน่นอนแลด้วยเรื่องฝนแล้วมันเลยทำให้เธอต้องลำบากมาก ๆ เพราะเวลาที่เธอจะต้องมาส่งน้องดรีมมันก็ค่อนข้างจะทุลักทุเลหน่อยแต่โชคดีที่น้องดรีมเป็นคนชอบเล่นน้ำและยิ่งน้ำฝนด้วยยิ่งชอบแต่ด้วยความที่เธอเป็นแม่เธอจึงเป็นห่วงลูกกลัวว่าลูกจะป่วย.. และทุก ๆ วันพ่อของเธอก็มักจะสรรหาอาหารเครื่องดื่มที่สร้างภูมิคุ้มกันให้กับหลานสาวตัวน้อยของท่านเสมอ.. เธอโชคดีนะที่พ่อของเธอเข้าใจและพ่อก็รักเธอและน้องดรีมมาก ๆ พ่อเคยบอกให้เธอหยุดทำงานและอยู่บ้านคอยเลี้ยงลูกก็พอเพราะงานที่พ่อทำและเงินเดือนที่พ่อได้รับนั้นก็เยอะพอสมควรแต่เธอไม่อยากทำแบบนั้นเธอต้องการแบ่งเบาภาระให้พ่อและด้วยความดื้อดึงของเธอนี่แหละมันเลยทำให้เธอเลือกที่จะออกมาทำงานหาเงิน..“คุณแม่ได้รองน้ำฝนไว้ให้หนูรึเปล่าคะ?”“น้องดรีมลูกรองจนล้นออกมาแล้วค่ะทำไมถึงชอบนักฮึน้ำฝนเนี่ย..”“ก็มันเย็นนี่คะมันสดชื่นมาก ๆ เลยนะคะเวลาอาบน้ำฝนเนี่ย..”“แต่แม่เป็นห่วงหนูนะคะกลัวหนูจะไม่สบาย..”“หนูสบ

วันหยุดสุดสัปดาห์สำหรับเด็กบางคนได้หยุดอยู่บ้านดูการ์ตูนหรือไปเที่ยวห้างตากแอร์เย็น ๆ แต่สำหรับน้องดรีมแล้วน้องดรีมเลือกที่จะตามเธอมาทำงานด้วยเพราะน้องดรีมชอบมากกับการพูดเจื้อยแจ้วเรียกแขกให้กับทางร้านน้องดรีมกลายเป็นพนักงานประจำให้กับคุณน้องเอ็มไปแล้วและทุกครั้งที่น้องดรีมมาทำงานกับเธอน้องดรีมก็จะได้เงินพิเศษโดยเฉพาะและเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปยุ่งกับเงินที่คุณน้องเอ็มให้ด้วยทั้งที่เธอบอกกับคุณน้องเอ็มเอาไว้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องให้น้องดรีมเลยสักนิดแต่คุณน้องเอ็มบอกว่า “น้องเอ็มเอ็นดูและรักน้องดรีมเหมือนกับน้องดรีมเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเอ็มดังนั้นพี่ฟ้าฟ้ามสั่งไม่ให้เอ็มทำนั่นทำนี่ให้น้องดรีมเลยนะคะ” นั่นแหละมันเลยทำให้เธอพูดอะไรไม่ได้เธอรู้สึกเกรงใจคุณน้องเอ็มเสมอ.. ทุกครั้งที่มาคุณน้องเอ็มก็จะซื้อนั่นซื้อนี่ไว้รอน้องดรีมตลอดเวลาเลย..“พี่เอ็มคนสวยของน้องดรีมน้องดรีมมาแล้วค๊า..”ตึกตึกตึก..เนี่ยเห็นรึเปล่าความประจบสอพลอของน้องดรีมเนี่ยคือยืนหนึ่งจริง ๆ เลยนะไม่ใช่แค่คุณน้องเอ็มแต่พนักงานคนอื่น ๆ ต่างก็ชอบน้องดรีมไปด้วยแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่อยากให้น้องดรีมทำตัวสนิทสนมกับคุณน้องเอ็มสักเท

กิจวัตรประจำวันของเธอก็ยังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนเคย.. ตอนเช้าไปส่งน้องดรีมที่โรงเรียนแล้วเธอก็ไปทำงานทันที การเดินทางไปทำงานของเธอนั้นคือการนั่งรถเมล์ไปเพราะมันไม่ไกลและประหยัดด้วยตอนแรกว่าจะนั่งรถไฟฟ้าไปแต่มันจะต้องเดินไกลเธอเลยเลือกนั่งรถเมล์เอาถึงแม้ว่าจะร้อนและควันเยอะแต่เพื่อความสะดวกของพวกเธอดังนั้นเธอจะต้องยอมทนกับเรื่องพวกนี้.. บ่อยครั้งที่เธอสงสารลูกนะแต่เธอเองก็ทำอะไรได้ไม่มากนัก“เดี๋ยวตอนเย็นคุณแม่มารับนะคะห้ามดื้อห้ามซนห้าม…”“ค่า ๆ ทราบแล้วเจ้าค่ะคุณนายแม่..”“ดื้อนะเราอะ.. ฝากด้วยนะคะคุณครู..”“ได้เลยค่ะแม่น้องทอฝัน.. ไปกันค่ะวันนี้มีของเล่นใหม่ ๆ มาให้พวกเราได้เล่นด้วยนะ..”“ว้าว.. จริงเหรอคะ? คุณแม่คะ คุณแม่ไปได้แล้วคะน้องดรีมจะไปเล่นแล้วคุณแม่ก็เดินระวัง ๆ ด้วยนะคะ ห้ามดื้อห้ามซน ห้ามยกของหนักนะคะน้องดรีมเป็นห่วง..”“ได้ค่ะน้องดรีมคุณแม่จะไม่ดื้อไม่ซนคุณแม่สัญญาค่ะ..”“ไปได้แล้วค่ะเดี๋ยวสายเดี๋ยวจะโดนพี่เอ็มคนสวยดุเอา..”ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ได้ค่ะไปแล้วนะ…”“ค่า..”“เด็ก ๆ จ๊ะมานั่งกันตรงนี้ก่อนลูกครูมีอะไรจะบอก..”ตึกตึกตึก…“สวัสดีคุณลุงใจดีก่อนเร้ว..”“สาวัดดีค้า.. / สาวั

จะบอกว่าสิ่งที่เขาได้เห็นในวันนั้นมันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลยมันก็ไม่ถูกเพราะตอนนี้ในหัวสมองของเขามันยิ่งคิดเรื่องของฟ้าหนักขึ้นหนักขึ้นทุกวัน.. ความรู้สึกอยากรู้ในสิ่งที่คาใจมันเริ่มทวีคูณมากขึ้นไปเรื่อย ๆ สภาพของเขาตอนนี้มันเหมือนคนโง่คนหนึ่งที่เดินวนอยู่ในกะลา.. เขาหาคำตอบไม่ได้ คำตอบที่แจ่มแจ้งและคำตอบนั้นต้องเป็นคำตอบที่ชัวร์จากปากของฟ้า.. เขาเหมือนคนโง่ที่เดินไปเดินมาและมองขึ้นไปยังท้องฟ้าพร้อมกับตั้งคำาถามกับท้องฟ้าเบื้องหน้าของเขาว่าใครคือพ่อของเด็ก.. แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกับฟ้ามันเกิดขึ้นได้ยังไง.. เรื่องนี้มันคาใจเขามากคาใจที่สุดเลยก็ว่าได้ มันรบกวนจิตใจของเขาจนบางครั้งเขาก็เผลอเก็บมันมาคิดในตอนที่ทำงานหรือว่านั่งคุยกับแก้ม.. เรื่องนี้เขาจะต้องจัดการมันให้เร็วที่สุด..ตึกตึกตึก..หมับ..“ขอคุยด้วยหน่อยสิ..”ว้าย.. ขวับ..ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก…“มะมีอะไรรึเปล่าคะ?” ตกใจหมดเลยอยู่ ๆ ก็มีคนมาจับที่ต้นแขนของเธอและพูดว่าขอคุยด้วยหน่อยสิ.. “ขอโทษที่ทำให้ตกใจ.. เราคุยกันหน่อยได้รึเปล่า..”“ได้ค่ะแต่ช่วยปล่อยมือก่อนได้รึเปล่าคะ?”“อ้อได้สิ..”“มีอะไรรึเปล่าคะ?”“คือ.. สบายดีรึเปล่