LOGIN“ถ้าหนูขอพรได้หนึ่งข้อ น้องดรีมอยากให้แม่ไม่เจ็บที่เท้าและอยากให้แม่มีความสุข.. อุ๊ยหนูขอเกินหนึ่งขอไปแล้วถ้าอย่างนั้นน้องดรีมอยากให้คุณแม่ไม่เจ็บเท้าค่ะน้องดรีมเป็นห่วงคุณแม่..” ลูกไม่คิดที่จะขอพรให้ได้เจอเขาเลย.. คนเป็นแม่ต้องสอนลูกว่าอย่างไรกันลูกถึงไม่คิดที่จะอยากเจอเขา.. ทำไมฟ้าถึงไม่เคยคิดจะบอกลูกเหรอว่าเขา..ยังมีชีวิตอยู่และเขาก็อยู่ไม่ไกลฟ้าเองก็สามารถไปหาเขาได้เสมอแต่ฟ้ากลับไม่ยอมเอ่ยปากพูดถึงเรื่องเขาเลยสักนิดมันใช่เหรอ? “แล้วน้องดรีมไม่อยากเจอพ่อบ้างเหรอครับ” “น้องดรีมเจอไม่ได้ค่ะ..” “แล้วถ้าสมมุติว่าวันนี้น้องดรีมได้เจอพ่อน้องดรีมจะดีใจรึเปล่าครับ?” “ฮืม.. ไม่รู้ค่ะน้องดรีมไม่มีพ่อน้องดรีมเลยไม่รู้ว่าต้องดีใจรึเปล่า..” ความรักที่ถูกกำหนดเอาไว้ว่าเธอไม่คู่ควรตั้งแต่แรกแล้วแบบนี้เธอจะไปต้อหรือเธอจะพอแค่นี้… ความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับต้นเหตุนั้นมาจาก…
View Moreเจตนิพัทธ์ รังสรรค์วงศ์ (พัท) นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงจบ MBA จากอังกฤษ ผู้ชายที่เพรียบพร้อมไปทั้ง นาม และทรัพย์ สาวเล็กสาวน้อยต่างก็หมายตาอยากเข้าไปทักทายพูดคุยและสานฝันกับเขากันแทบจะทุกคน.. ชายหนุ่มที่อายุยี่สิบแปดปีที่รักเดียวใจเดียวไม่แม้แต่จะคิดนอกใจหรือนอกกายแฟนสาวของตน.. หนุ่มในอุดมคติของผู้หญิงทั้งหลายแต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ทำให้หญิงอันเป็นที่รักของเขาต้องรู้สึกผิดที่มาคบกับผู้ชายเช่นเขา..
อภิญญา สุขธิศาสตร์ อายุ ยี่สิบแปดปี คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ชื่อเช่น ฟ้า นักศึกษาเกียรตินิยมอันดับสองของชั้นปี แต่เนื่องด้วยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจึงทำให้ฟ้าต้องเสียงานที่ตัวเองใฝ่ฝันไป.. เธอไม่สามารถไปรายงานตัวได้อันที่จริงเธอเองก็สามารถทำงานที่ธนาคารได้แต่เธอเลือกที่จะไม่ไปเพราะเธอไม่อยากไปตัดโอกาสให้กับคนอื่นดังนั้นเธอจึงตัดสินใจทำอย่างอื่นแทน.. การที่เธอไม่ไปทำงานที่ธนาคารมันคือส่วนหนึ่งแต่ปัจจัยหลักเลยก็คือเธอท้อง.. ท้องน้องทอฝันซึ่งตอนนั้นเธอเองก็ไม่รู้หรอกจนเธอมาประสบอุบัติเหตุนั่นแหละเธอถึงรู้ว่าเธอไม่ได้ตัวคนเดียวเธอจึงเลือกที่จะเสียสละงานนี้ให้คนอื่นและเธอขอดูแลตัวเองพร้อมกับเจ้าตัวเล็กในท้อง.. ทอฝันหรือน้องดรีม เด็กน้อยที่เกิดขึ้นมาจากความรักของเธอและเขาถึงแม้ว่ามันจะเป็นการเพ้อฝันของเธอเพียงฝ่ายเดียวแต่เธอก็มีความสุขในแบบที่เธอต้องการแล้ว..
พิชญา มรุธาดา (แก้ม) สาวสวยที่ครอบครัวต่างก็รับราชการกันรุ่นต่อรุ่น.. ผู้ชายของครอบครัวมักจะรับราชการกันหมดส่วนผู้หญิงก็ทำกิจการสืบทอดกันต่อ ๆ มาครอบครัวที่หัวโบราณของเธอนั้นทำให้เธอได้รู้จักกับผู้ชายที่แสนดีอย่างพัท.. ผู้ชายที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่บนโลกนี้.. เขาให้เกียรติเธอมาก ๆ เขาเป็นคนที่ใจเย็น อบอุ่นความดีของเขานั้นทำให้เธออยากจะแต่งงานกับพัทให้เร็วที่สุดแต่ก็เป็นไปไม่ได้เพราะต้องรอฤกษ์จากผู้ใหญ่และนั้นก็ทำให้เราสองคนต้องคบกันเป็นแฟนแบบนี้ต่อไปจนกว่าจะถึงวันที่เราได้แต่งงานกัน..
“ถ้าหนูขอพรได้หนึ่งข้อ น้องดรีมอยากให้แม่ไม่เจ็บที่เท้าและอยากให้แม่มีความสุข.. อุ๊ยหนูขอเกินหนึ่งขอไปแล้วถ้าอย่างนั้นน้องดรีมอยากให้คุณแม่ไม่เจ็บเท้าค่ะน้องดรีมเป็นห่วงคุณแม่..”
ลูกไม่คิดที่จะขอพรให้ได้เจอเขาเลย.. คนเป็นแม่ต้องสอนลูกว่าอย่างไรกันลูกถึงไม่คิดที่จะอยากเจอเขา.. ทำไมฟ้าถึงไม่เคยคิดจะบอกลูกเหรอว่าเขา..ยังมีชีวิตอยู่และเขาก็อยู่ไม่ไกลฟ้าเองก็สามารถไปหาเขาได้เสมอแต่ฟ้ากลับไม่ยอมเอ่ยปากพูดถึงเรื่องเขาเลยสักนิดมันใช่เหรอ? “แล้วน้องดรีมไม่อยากเจอพ่อบ้างเหรอครับ” “น้องดรีมเจอไม่ได้ค่ะ..” “แล้วถ้าสมมุติว่าวันนี้น้องดรีมได้เจอพ่อน้องดรีมจะดีใจรึเปล่าครับ?” “ฮืม.. ไม่รู้ค่ะน้องดรีมไม่มีพ่อน้องดรีมเลยไม่รู้ว่าต้องดีใจรึเปล่า..”นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำละเมิดอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องท่ีสมมุติขึ้นมา ชื่อ นามสกุล สถานที่และสิ่งต่างๆในนิยายไม่มีอยู่จริง นิยายเรื่องนี้อาจจะมีบางช่วงบางตอนที่เหนือธรรมชาติ ดังนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านทุกครั้ง ผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำจากผู้ปกครอง..
ในที่สุดการรอคอยของเราสองคนก็สิ้นสุดลง.. ลูกชายของเขาคลอดแล้วและครั้งนี้เขาก็ได้มาอยู่ในห้องคลอดกับฟ้าด้วย.. จะบอกว่าการอยู่ในห้องคลอดของเขาในครั้งนี้อารมณ์มันผสมปนเปกันไหหมดเพราะมีบางครั้งที่เขากลัว.. กลัวเลือดน่ะจะเป็นลมไม่สิไม่ได้กลัวขนาดนั้นมันแค่รู้สึกใจหวิว ๆ เฉย ๆ แต่ก็ผ่านพ้นมาด้วยดี.. ความรู้สึกอย่างที่สองก็คือเขารู้สึกดีใจตื้นตันใจจนทำให้เขาต้องเผลอร้องไห้ออกมาทั้งที่เขาบอกกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่ร้องไห้เด็ดขาดแต่มันก็ทำไม่ได้เพราะสุดท้ายเขาก็ร้องไห้อยู่ดี.. แต่การร้องไห้ของเขามันคือความยินดี.. น้ำตาแห่งความดีใจต่างหาก..“ปวดแผลไหมฟ้า..”“นิดค่อยค่ะ.. ลูกร้องไห้บ่อยรึเปล่าคะ?”“ไม่เลยเลี้ยงง่ายมาก ๆ ตอนนี้พ่อดูอยู่แล้วน้องดรีมก็ช่วยคุณตาเลี้ยงน้องอยู่ด้วย..” หลังที่ฟ้าออกจากโรงพยาบาลเขาก็จัดการหาพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลฟ้า.. ตอนแรกเขาหาพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลลูกชายของเขาแต่ที่ไหนได้พ่อบอกว่าไม่ต้องพ่อเลี้ยงเองและบอกให้พี่เลี้ยงไปช่วยดูแลฟ้าแทนและเขาก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ดีด้วยเพราะเขาเคยได้ยินมาว่าช่วงหลังคลอดอารมณ์คุณแม่จะแปรปรวนและคนที่เราเลือกมาดูแลนั้นเป็นผู้ที่จบมาจากเมืองน
เรื่องวันนั้นทำให้เธอต้องคอยระแวดระวังคุณสามเป็นอย่างมาก.. เขาน่ะแม่ว่าการกระทำภายนอกที่คนอื่นได้เห็นจะดูเป็นผู้ชายที่แสนสุภาพ น่ารัก และเอาใจใส่เธอดีถึงดีมากแต่ถ้าเมื่อไรที่เราอยู่ด้วยกันสองคน… ความหื่นของคุณสามก็จะมาทันทีราวกับว่าสวิตช์ไฟที่เปิดปุ๊บติดปั๊บ.. น่ากลัวมากแม่เธอเปลี่ยนใจทันรึเปล่า.. “วันนี้คุณดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนะคุณแก้มผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจรึเปล่าครับ?”“ใช่ค่ะ.. อารมณ์ไม่ดี ไม่พอใจเป็นอย่างมาก..”พรึบ.. “คุณแก้ม.. ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจคุณบอกผมได้รึเปล่าครับ.. ”“คุณควรจะเบาเรื่องอย่างว่าลงบ้างนะคะฉันไม่ไหวแล้วฉันจะตายแล้วค่ะ..”“โอ้.. เรื่องแบบนั้นผมคงทำไม่ได้เพราะคุณมันน่ากินมาก.. ผมนะอยากจับคุณกดลงเตียงทั้งวันทั้งคืนไม่ให้คุณได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยละแต่ก็สงสารผมเลยยอมให้คุณออกมาทำงานบ้างและให้คุณอยู่ห่างจากผมตั้งหนึ่งชั่วโมง.. ผมเนี่ยแทบจะขาดใจตายอยู่แล้วนะครับคุณแก้ม..”“เวอร์ไปค่ะ.. พอเลย.. แก้มเปลี่ยนใจทันรึเปล่าคะ?”ขวับ.. “ผมให้โอกาสคุณพูดอีกครั้งคุณแก้ม.. เอาใหม่ซิ.. พูดอีกครั้ง..”เอ่อ..“ไม่มีอะไรคะไม่มีเลย.. เอาเป็นว่าเรื่องบนเตียงเบา ๆ ลงบ้างนะคะแก้มเหนื
สุดท้ายแล้วเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับเธอมันก็สามารถตกลงกันได้แต่เธอเองก็โดนดุยกใหญ่แต่เธอก็ได้อธิบายกับพ่อและแม่ของเธอไปแล้วว่าเธอชอบคุณสามจริง ๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้คุณแม่ถึงกับลมจับก็คือเรื่องที่คุณสามเป็นเพื่อนกับพัท.. แล้วยังไงกันเพื่อนเฉย ๆ ไม่ใช่ตัวพัทสักหน่อยถึงแม้ว่าคุณแม่จะบ่นเธอเป็นชั่วโมงแต่สุดท้ายท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเธอโตแล้วคุณพ่อก็บอกแล้วว่าเคารพการตัดสินใจของเธอนั่นและที่ทำให้เธอรักคุณพ่อกับคุณแม่ของเธอมาก ๆ พวกท่านมักจะสอนเธอเสียส่วนใหญ่ถ้าเธอทำผิดท่านก็จะคอยเตือน สอน และให้คำปรึกษาเธอไม่เคยโดนคุณพ่อกับคุณแม่ตีเลยสักครั้งและนั่นจึงทำให้เธอเป็นคนที่กล้าตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ แม้ว่าบางเรื่องจะยากเย็นและทำให้เหนื่อยใจมากขนาดไหนแต่พวกท่านก็ยังใช้คำเดิมนั่นก็คือ เคารพในการตัดสินใจของลูก “จะไปไหนกันคะ?” วันนี้อยู่ ๆ คุณสามก็มาหาเธอที่บ้านและบอกว่าให้ปิดร้านสักวันหรือไม่ก็ให้คนอื่นมาดูร้านให้ก่อนและพอเธอถามต่อไปอีกว่าทำไมต้องทำแบบนั้นคุณสามก็บอกว่าจะพาไปเที่ยวทะเลเพราะคุณสามอยากให้เธอพักผ่อนบ้างอันที่จริงตั้งแต่เธอกลับมาอยู่เมืองไทยเธอก็แทบจะไม่ได้พักผ่อนเลยเธอทำนั่น
บอกตามตรงเลยเธอกับคุณสามคุยกันแซวกันจีบกันไปมาก็ครบหนึ่งเดือนแล้วแต่ถามว่ามีอะไรกันรึเปล่าเธอหมายถึงเอ่อ.. เรื่องอย่างว่าหรือทำอะไรเกินเลยมันไม่มีนะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะคุณสามเองก็รู้ว่าเธอเป็นคนหัวโบราณในเรื่องอย่างนั้นดังนั้นเขาจึงทำได้แค่หยอกเล่น.. แต่การหยอกเล่นของเขาบางครั้งก็อาจจะดูจริงจังจนทำให้เธอใจหายใจคว่ำเพราะบ่อยครั้งมันเกือบทำให้เธอเคลิ้มไปกับสิ่งที่เขาทำกับเธอน่ะสิ..หมับ..“จะรีบไปไหนครับไม่มีลูกค้าสักหน่อย..”“ฉันจะไปนั่งตรงนั้นค่ะจะไปเช็คอะไรสักหน่อย..” ตั้งแต่วันที่เขาพูดกับเธอว่าให้เธอเตรียมตัวรับแรงปะทะจากเขา.. คุณสามก็มาหาเธอทุกวันบางวันก็ขลุกตัวอยู่กับเธอทั้งวันจนเธอต้องบ่นว่าเขามีร้านที่ต้องดูแลนั่นแหละเขาจึงกลับไปร้านแต่ไปได้แค่หนึ่งชั่วโมงเขาก็กลับมาหาเธอเฮ้อ.. เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะดื้อแบบนี้..“งั้นไปด้วยกัน..” “คุณสาม.. ”“ครับ..”เฮ้อ.. เธอจะต้องทำยังไงถึงจะให้เขาหยุดตามติดเธอตลอดแบบนี้ได้บ้างนะ.. ถามว่ารู้สึกดีไหม.. รู้สึกดีมาก เขาเป็นคนทำให้เธอรู้สึกถึงคำว่ามีความสุขที่แท้จริงเป็นยังไง.. เธอไม่รู้สึกเหงาเวลาที่มีเขาอยู่ด้วยแต่ถ้าเขาไม่อยู่วันนั้น