Lahat ng Kabanata ng Married to His Father, Claimed by the Son: Kabanata 11 - Kabanata 20

Ang pasilyo ng West Wing ay tahimik, pero ang bawat yabag ni Amara sa makintab na sahig ay parang kulog sa kanyang pandinig. Hila-hila niya ang isang malaking maleta at yakap-yakap ang kanyang unan at kumot. Mukha siyang refugee sa loob ng sarili niyang pamamahay. Sa likod niya, nakasunod si Manang Sol, na tahimik na umiiyak habang bitbit ang ilang hanger ng damit ni Amara. "Ma'am, sigurado po ba kayo dito?" bulong ni Manang Sol, puno ng awa ang boses. "Pwede naman po kayong tumakas. Pwede kayong umuwi sa amin sa probinsya. Hindi niyo deserve na tratuhin ng ganito ni Sir Xerxes. Para kayong preso." Tumigil si Amara sa tapat ng dambuhalang pinto ng Master Suite. Ang kwarto ni Xerxes. Ang kwartong dating pinangarap niyang pasukan bilang asawa, pero ngayon ay papasukan niya bilang alipin. "Ayos lang ako, Manang," sagot ni Amara, pinipilit na ngumiti kahit nanginginig ang mga labi. "Kailangan ko 'to. May utang ako sa kanya. At... kailangan kong protektahan ang kontrata." "Pero Ma'am.

Walang orasan sa loob ng walk-in closet, pero alam ni Amara na ilang oras na siyang nakakulong.Ang dilim ay hindi absolute dahil may kaunting liwanag na sumisingit sa ilalim ng pinto, pero sapat ito paraaramdaman niya ang sikip ng mundo. Ang hangin ay amoy cedar wood, lavender sachets, at ang mamahaling cologne ni Xerxes na kumapit na sa bawat hibla ng mga damit na nakapaligid sa kanya.Dati, ang amoy na ito ay comfort scent niya. Ito ang amoy ng yakap ni Xerxes noong college pa sila—amoy ng seguridad, amoy ng tahanan.Pero ngayon, amoy ito ng kabaong."Tulong! Manang Sol! Tulungan niyo ako!"Muli niyang kinalampag ang pinto gamit ang parehong kamao. Masakit na ang mga buto niya sa kakatok. Ang lalamunan niya ay gasgas na sa kakasigaw. Pero walang sumasagot.Ang Master Suite ni Xerxes ay soundproof. Idinisenyo ito para sa privacy ng CEO, para walang marinig na ingay mula sa labas, at walang makarinig ng ingay mula sa loob. Ang privacy na ito ngayon ang kanyang bilangguan.Napaupo si

Alas-sais ng umaga.Nagising si Amara sa malawak na kama ni Xerxes. Masakit ang buong katawan niya. Mahapdi ang kanyang pagkababae, namamaga ang kanyang mga labi, at may mga pasa siya sa pulso at leeg—mga ebidensya ng bayad na ibinigay niya kagabi.Karaniwan, iiyak siya. Magtataklob siya ng kumot at mahihiya sa sarili niya.Pero ngayong umaga... tuyo ang kanyang mga mata.Tumayo si Amara at dumiretso sa banyo. Hinubad niya ang kumot at tinignan ang sarili sa full-length mirror.Ang babaeng nakatingin sa kanya ay bugbog, pero nakatayo pa rin."Bayad na ako," bulong ni Amara sa repleksyon niya. "Sabi niya, quits na. Wala na akong utang."Kung wala na siyang utang, wala na ring karapatan si Xerxes na tapakan siya. Kung tingin ni Xerxes sa kanya ay isang transaksyon, pwes, magiging pinakamahusay na business partner siya.Naligo siya. Madiin ang kuskos, pero hindi na dahil sa pandidiri, kundi para magising ang diwa niya.Paglabas niya ng banyo, nagbihis siya. Hindi siya nagsuot ng jeans at

Mabigat ang bawat hakbang ni Xerxes habang naglalakad sa mahabang pasilyo ng St. Luke’s Medical Center. Ang amoy ng ospital—isang pinaghalong antiseptic, rubbing alcohol, at takot—ay sumusundot sa ilong niya. Dati, ang amoy na ito ay nagpapaalala sa kanya ng sakit ng ama niya. Pero ngayon, ito ay nagpapaalala sa kanya ng kasalanan niya. Hawak niya sa kanang kamay ang isang malaking bouquet ng White Tulips. Alam niyang ito ang paboritong bulaklak ni Amara. Noong college pa sila, lagi niya itong binibigyan ng tulips kapag monthsary nila. Sabi ni Amara noon, “Gusto ko ang puting tulips kasi simbolo ito ng forgiveness at purity. Kahit anong dumi ng mundo, maputi pa rin sila.” Forgiveness. Iyon ang kailangan niya ngayon. Sa kabilang kamay naman, bitbit niya ang isang paper bag na naglalaman ng mga prutas at mamahaling supplements. Para siyang tanga. CEO siya ng Castillejo Group, isang bilyonaryo, pero pakiramdam niya ay isa siyang kriminal na bumibisita sa crime scene. Nara

Alas-dos na ng madaling araw.Hindi mapakali si Xerxes. Nasa library siya ng mansyon ngayon, nakaupo sa harap ng kanyang laptop habang hinihintay ang report ng Private Investigator.Ang katahimikan ng mansyon ay nababasag lang ng tunog ng oxygen concentrator mula sa kwarto ni Don Alfonso sa itaas. Rinig ito sa hallway kung bukas ang pinto.Tumayo si Xerxes at naglakad palabas ng library. Dahan-dahan siyang umakyat sa kwarto ng kanyang ama.Pagpasok niya, naabutan niyang tulog ang Don.Payat na payat na ito. Ang dating matipunong Alfonso Castillejo ay isa na lang anino ng nakaraan. Nakahiga ito sa hospital bed na naka-set up sa gitna ng kwarto, napapaligiran ng mga monitor at gamot. Bedridden. Hindi makatayo, hindi makalakad, pero gising ang isip.Lumapit si Xerxes at tinignan ang ama."Dad..." bulong ni Xerxes. "Alam mo ba? Alam mo ba ang totoong dahilan kung bakit pumayag si Amara na pakasalan ka?"Syempre alam nito. Matalino ang tatay niya."Ginamit mo siya," sumbat ni Xerxes sa nat