Lahat ng Kabanata ng Married to His Father, Claimed by the Son: Kabanata 21 - Kabanata 30

Lumipas ang tatlong araw mula nang dumating si Dr. Ong.Para kay Amara, ang tatlong araw na iyon ang pinakamapayapa sa loob ng mahabang panahon. Naging maayos ang pagtanggap ng katawan ni Kiko sa bagong chemotherapy protocol. Nawala ang madalas nitong lagnat, at bumalik ang kaunting kulay sa mga pisngi nito.At si Xerxes? Tinupad nito ang pangako.Araw-araw itong dumadalaw sa Presidential Suite bago pumasok sa opisina at bago umuwi sa mansyon. Nagdadala ito ng pagkain, nakikipagkwentuhan kay Kiko tungkol sa basketball, at tahimik na sinisiguro na komportable si Amara. Hindi na ito nagpipilit ng pisikal na atensyon. Wala nang sigawan. Wala nang pang-iinsulto.Isang perpektong Stepson sa paningin ng ibang tao.Pero sa tuwing magkakatinginan sila, nakikita ni Amara ang nag-aalab na emosyon sa mga mata ni Xerxes—isang lalaking nagpipigil, naghihintay na buksan niya ulit ang pinto ng puso niya.Miyerkules ng hapon. Kasalukuyang natutulog si Kiko matapos ang check-up. Nakaupo si Amara sa so

Alas-kwatro ng madaling araw. Balot pa ng dilim ang buong Metro Manila, pero gising na gising na ang diwa ni Amara. Nakatayo siya sa gilid ng higaan sa Guest Room, bitbit ang isang maliit na backpack na naglalaman ng iilang damit na pag-aari niya bago pa man siya tumuntong sa mansyong ito. Tinignan niya sa huling pagkakataon ang lalaking mahimbing na natutulog sa kama. Napakapayapa ng mukha ni Xerxes. Ang malapad nitong dibdib ay dahan-dahang umaangat at bumababa sa bawat paghinga. Nakabalandra pa rin ang isang braso nito sa kabilang unan—ang unan na inihigaan ni Amara kanina. Hinahanap ng katawan nito ang init niya kahit sa pagtulog. “Mahal na mahal kita, Amara... bukas... aayusin natin lahat...” Nag-echo sa isip ni Amara ang mga huling salita ni Xerxes kagabi bago ito tuluyang nakatulog matapos niyang ibigay ang lahat ng kaya niyang ibigay. "Sorry," walang-boses na bulong ni Amara, habang patuloy sa pag-agos ang mga luha sa pisngi niya. "Wala nang aayusin, Xerxes. Dahil ako mi

Anim na Buwan ang Nakalipas.Ang simoy ng hangin sa Lopez, Quezon ay amoy dagat at copra.Alas-singko ng umaga. Gising na si Amara. Nakasanayan na niya ang ganitong oras ng gising, hindi para maghanda sa isang board meeting o magluto ng almusal para sa isang bilyonaryong asawa, kundi para buksan ang maliit na tindahan ng bulaklak na itinayo niya sa bayan."Amara's Blooms" ang pangalan ng shop. Simple lang ito—isang inupahang pwesto sa palengke na gawa sa sawali at kahoy, pero punong-puno ng makukulay na orchids, daisies, at rosas na inaangkat pa niya sa mga local growers.Walang nakakakilala sa kanya dito bilang Mrs. Amara Castillejo, ang asawa ng mayaman na si Don Alfonso. Dito, siya lang si "Ara," ang masipag na tindera na laging nakangiti pero malungkot ang mga mata.Nagwalis si Amara sa harap ng tindahan habang unti-unting sumisikat ang araw. Ang suot niya ay simpleng t-shirt at shorts, tsinelas sa paa, at nakatali ang buhok sa isang messy bun. Malayo sa mga designer dress at high

Makati City - Castillejo Law Firm Tatlong araw matapos ang libing ni Don Alfonso Castillejo. Umaga pa lang ay ramdam na ang bigat ng hangin sa loob ng malaking conference room ng law firm ng pamilya. Nakaupo sa isang dulo ng mahabang mahogany table si Tita Miranda. Nakasuot ito ng itim na designer dress, may malaking perlas na kwintas, at walang tigil sa paghigop ng kape. Ang ngiti sa kanyang mga labi ay hindi maitago—ang ngiti ng isang taong nanalo sa loto. Sa kabilang dulo, nakaupo si Xerxes. Nakasuot siya ng itim na three-piece suit. Ang buhok niya ay maayos na ulit, pero ang mga mata niya ay nananatiling malamig, madilim, at hindi mabasa. Walang bakas ng lalaking nagwala at nanira ng penthouse ilang araw na ang nakakalipas. Kalmado siya. Masyadong kalmado. Sa gitna nila ay si Atty. Velez, ang chief legal counsel at pinagkakatiwalaang matalik na kaibigan ni Don Alfonso. May hawak itong makapal na folder na may wax seal. "Nandito na ang lahat. Maaari na nating simulan ang por

Nanginginig ang mga kamay ni Amara habang pinitpit ang roll-up door ng kanyang tindahan. Ang tunog ng bakal na bumababa ay tila hudyat ng kanyang tuluyang pagkabilanggo. Sa loob, ang tanging liwanag ay ang iilang sinag ng araw na tumatagos sa siwang ng bubong, na nagbibigay ng madilim at mainit na atmospera na amoy lanta at sariwang bulaklak. Lumingon si Amara, at doon, sa gitna ng mga balde ng rosas at daisies, nakatayo si Xerxes—isang madilim na anino na puno ng banta. "Xerxes, please... 'wag dito..." pagmamakaawa ni Amara, pero ang boses niya ay walang lakas. Hindi sumagot si Xerxes. Humakbang siya palapit, bawat yabag ng kanyang boots sa sementong sahig ay tila pintig ng puso ni Amara. Nang maabot niya ang dalaga, hindi siya nag-atubili. Hinablot niya ang bewang ni Amara at isinandal ito nang marahas sa mahabang mesa kung saan nag-aayos ang dalaga ng mga bulaklak. Nalaglag ang mga gunting, ribbons, at plorera. Crash! Pero walang pakialam si Xerxes. "Anim na buwan, Amara," un