جميع فصول : الفصل -الفصل 40

Paglabas ko ng penthouse office ni Lander, parang lumulutang pa rin ang pakiramdam ko. Every step I took was a reminder of him, a dull ache between my thighs that whispered his name.Kahit pagod na pagod ako mula sa basement audit ni Mrs. Galvez at sa sunod-sunod na mapusok na rounds namin ni Lander, hindi ko magawang magpahinga. I had goals. I had this career development seminar na matagal ko nang pinaghahandaan. I wanted to stand on my own two feet, away from the shadow of his overwhelming power.Nagmadali akong mag-ayos sa restroom. I changed into a crisp business casual outfit from my locker. Kinuha ko ang concealer ko at madiing tinakpan ang mga bakas na iniwan ni Lander sa leeg ko. He was so possessive. Sa bawat galaw ko, amoy na amoy ko pa rin siya sa balat ko, his expensive cologne mixing with the scent of our shared heat.Pagdating ko sa training center, the atmosphere was a complete shift. The noise of my fellow trainees, the bitter aroma of brewed coffee, and the vibrant en

LANDER POV: The engine of my SUV hummed a low, threatening tune that matched the vibration in my chest. Mahigpit ang kapit ko sa manibela, sapat na para makarinig ako ng mahihinang langitngit mula sa leather nito. My knuckles were white, bloodless, and my jaw was so tight it felt like it would shatter any second.I was on the edge. No, I was way past the edge. I was free-falling into a pit of dark, suffocating possessiveness, and Asefeh was the only one who could either catch me or let me hit the ground.Tatlong araw.Tatlong araw na ang bawat paghinga ko ay parang may kasamang bubog. Every hour that passed without her voice, every unanswered call, and every delivered but unread message was a strike to my ego. It was a poison slowly circulating in my blood, turning my patience into a lethal weapon. I am Lander. I don’t wait. I don’t beg for attention. And I certainly don't get ignored.Pero pagdating sa babaeng iyon, tila lahat ng batas ko ay naglalaho. I thought the lesson I planted

Asefeh’s POVHabang naglalakad kami palabas ng gallery, ramdam ko yung bigat ng bawat hakbang ko. Yung adrenaline na nagpapatakbo sa akin kanina, parang bula na biglang naglaho. Ngayon ko lang talaga naramdaman yung pagod. Sobrang haba ng araw na ito, mula sa pagiging assistant hanggang sa exhibit. My mind was a mess. Halo-halong kulay, mga papuri, at yung pagod na kailangang ngumiti sa harap ng maraming tao.Lander noticed. Of course, he did. Wala namang nakakalusot sa dark at observant eyes niya."You're exhausted," he murmured. Ang lalim ng boses niya, halong pag-aalala at yung authority na palaging nandoon. Hinigpitan niya yung hawak sa kamay ko habang inaalalayan niya ako pababa ng hagdan ng gallery."I'm fine, Lander. Overwhelmed lang," sagot ko. Sinubukan kong gawing normal yung boses ko kahit ang totoo, gusto ko na lang pumikit at matulog doon mismo sa kinatatayuan ko.Hindi siya sumagot. He just led me straight to his SUV. He opened the door for me with a silent intensity. Na

Nagising ako na medyo mataas na ang sikat ng araw. Ramdam ko ang liwanag na tumatagos sa manipis na kurtina, pero mas ramdam ko ang bigat at init ng katawan sa tabi ko. Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko at ang unang bumungad sa akin ay ang mukha ni Lander.He was lying right there beside me, inches away from my face. Magulo ang kaniyang madilim na buhok na parang kagigising lang din niya, pero ang mga mata niya nakatitig sa akin na tila binabantayan pati ang bawat paghinga ko."Good morning," paos niyang sabi, ang boses niya ay malalim at rumehistro agad sa sistema ko."Morning..." I whispered back. Pilit akong gumalaw para mag-stretch pero agad akong napangiwi nang kumirot ang puson ko. "Ah..."Sa isang iglap, nawala ang antok sa mga mata niya. His hand, which was resting on my waist, immediately moved to my stomach. "Masakit pa rin? Asefeh?""Paminsan-minsan na lang... pero kumikirot pa rin," sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko."I canceled all my meetings today," h

Pitong gabi. Pitong gabi na bawat malalim na buntong-hininga ni Lander sa tabi ko ay dama ko. Alam kong hirap na hirap na siyang magpigil, at aminin ko, ganoon din ako.Gabi na nang bumukas ang pinto ng kwarto. Ramdam ko agad ang bigat ng presensya niya, inilapag ang bag, at bawat pagtanggal niya ng butones ng polo ay kitang-kita ang panggigigil.Eksakto naman na lumabas ako ng banyo na tanging puting tuwalya lang ang nakabalot sa akin. Basang-basa pa ang buhok ko at may mga butil ng tubig na gumugulong pababa sa dibdib ko. Ang tingin ni Lander? Madilim. Tila hinuhubaran na niya ako sa titig pa lang bago pa man niya ako mahawakan.Wala nang tanong-tanong. Wala nang pasintabi.Mabilis siyang lumapit at bumaon ang mga daliri niya sa baywang ko, halos bumaon sa balat ko sa sobrang higpit. "Lander, aray—" hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang isandal niya ako nang madiin sa pader."Don't. Pitong araw, Asefeh. Pitong araw akong muntik nang mabaliw sa pagtitimpi," paos niyang bulong. Gu