Lahat ng Kabanata ng Nagbabagang Pagnanasa (SPG): Kabanata 41 - Kabanata 50

Pagkatapos nung mahaba at nakakapagod naming session sa shower, binuhat ako ni Lander pabalik sa kama. Ramdam ko pa yung panghihina ng mga binti ko, yung tipong nanginginig na.Yung lamig ng aircon sa kwarto, humahaplos sa basang balat namin, pero yung init ng katawan ni Lander yung nagsisilbi kong pinaka-kumot.Maingat niya akong inilapag sa malambot na kama. "Stay right there, baby. Don't move," bulong niya bago siya dahan-dahang humiga nang magkaharap kami. Magkayakap kami habang nananatili pa ring konektado yung katawan namin. Mas gusto ko yung ganito, hindi nakakapagod, pero ramdam ko yung bawat pintig niya."Lander, yung unan..." ungol ko nang bahagya."Yes, baby," sagot niya agad. Inayos niya yung unan sa likod ko para mas maging stable yung posisyon ko at hindi mangalay yung bewang ko."Better?""Yeah... much better, hmm," sabi ko habang tinitignan siya. Yung isa niyang kamay, dahan-dahang humahaplos sa mukha ko, hinahawi yung ilang strands ng buhok kong medyo basa pa. Sa sob

"Lander? Lander, ikaw ba 'yan?" Halos mabitawan ko ang plastic bag na dala ko. Ang boses niya ay tila isang pamilyar na himig na matagal kong hinintay, pero bakit parang may mali? "I only have a minute, baby. Listen to me," mabilis at pabulong niyang sabi. Ramdam ko ang tensyon sa kabilang linya. "Don't believe everything you see on the news. Please. Just... trust me, okay? I'm doing everything to get back to you." "Lander, anong nangyayari? Bakit hindi ka sumasagot?" sunod-sunod kong tanong, nagsisimula nang mangilid ang mga luha ko. "I can't explain right now. Basta tandaan mo, ikaw lang. I love you so much, baby. Always remember—" Hindi pa niya natatapos ang sasabihin niya nang may marinig akong boses sa background. Isang malambing at napaka-feminine na boses."Lander, babe? Can you get me the towel? Are you coming... inside the bathroom?"Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang boses na iyon ay hindi boses ng isang secretary na nagpapaalala ng schedule, o ng isang business partner

Isang buwan. Tatlumpung araw na pala ang lumipas simula nung gabing iyon. Akala ko noon, guguho ang mundo ko dahil lang sa isang tawag na naputol at sa boses ng babaeng hindi ko naman kilala. Pero heto ako ngayon, humihinga nang maluwag, at sa wakas, natapos ko na rin ang proyekto na binigay saakin ni Madam Eleanor."Grabe, hindi ko akalain na matatapos mo 'to nang hindi mo binabali ang mga brush mo," biro ni Theo habang naglalakad papalapit sa akin, bitbit ang paborito kong iced coffee.Inirapan ko siya pero may kasamang ngiti. "Excuse me? Artist ako, Theo. Sanay ako sa pressure. Ikaw lang naman 'tong panay ang reklamo na baka abutan tayo ng grand opening," asar ko sa kaniya sabay kuha ng kape."Wow, hiyang-hiya naman ako sa 'yo. Sino kaya 'yung muntik nang umiyak nung nakaraang linggo dahil lang hindi makuha 'yung tamang shade ng blue?" pang-aasar niya pa lalo habang tumatabi sa akin para tignan ang natapos kong gawa."Stress lang 'yun! At least ngayon, tignan mo... ang ganda, 'di b

"Yaya, anong... anong sinasabi niyo?" nanginginig ang boses ko. "Patay na si Nanay. Sabi ni Anton, matagal na siyang wala. Iyon ang dahilan kung bakit wala na akong mahingian ng tulong nung... nung mga gabing kailangan ko siya."Umiling si Yaya Loring, ang mga luha niya ay tuluyan nang umagos. "Iyon ang pinaniwala niya sa iyo, Asefeh. Iyon ang pinakamalaking kasinungalingan ni Anton para masigurong wala kang tatakbuhan. Itinago niya ang Nanay mo.""Buhay siya, anak. Pero... pero may malubha siyang sakit," hikbi ni Yaya. "Stage 4 cancer, Asefeh. Bone cancer. Matagal na siyang naghahanap sa iyo, pero ang bawat sulat niya, ang bawat pagpunta niya sa gate ng mansyon, ay hinaharang ni Anton. Binayaran ni Anton ang mga guard para itaboy siya. Sinabihan siya ni Anton na ayaw mo na siyang makita dahil ikinahihiya mo ang kahirapan niya."Para akong sinasakal. Ang bawat hangin na hinihinga ko ay tila may kasamang bubog. "Nasaan siya, Yaya? Bakit... bakit ngayon niyo lang sinabi?""Ngayon ko lan

Naupo ako sa tabi ng kama ni Nanay, pilit na hinuhuli ang bawat mahinang paghinga niya. Ang bawat buntong-hininga niya ay parang babala na anumang oras ay baka bawiin siya sa akin. Pero sa kabila ng takot at pait sa loob ng kwartong ito, hindi ko mapigilang sumulyap sa siwang ng pinto.Sa labas, nakita ko ang anino ni Lander. Alam kong hindi siya sanay sa ganito. Ang mundong kinalakihan niya ay amoy mamahaling pabango at malamig na air-con, hindi ang malapot na halumigmig ng probinsya na amoy lupa at puno ng lamok. Nakita ko kung paano niya hinahawi ang mga insekto, kung paano siya pilit na sumasandal sa matigas na kawayan.Bakit ba ayaw pa niyang umalis? Pagkatapos akong kontrolin, pagkatapos akong saktan, bakit kailangang magtiis siya rito?Tumayo ako. Parang may sariling isip ang mga paa ko na naglakad patungo sa pinto. Marahan ko itong binuksan. Nakita ko siyang nakapikit, ang kaniyang puting polo ay lukot na at ang manggas ay nakatupi hanggang siko. Mukha siyang pagod na pagod.