All Chapters of Abandoned by Him: Claimed by His Billionaire Uncle: Chapter 11 - Chapter 20

Nilingon ni Damon si Jazz, bakas sa kanyang mukha ang matinding pagkabigla. Agad na lumuwag ang kanyang sakal.Hinawakan niya ang kanyang pisngi, tila hindi pa rin lubos na maproseso ang nangyari. Nag init iyon, at ramdam niya ang bakas ng palad na nakatatak sa kanyang pisngi.Kailanman ay hindi siya sinaktan ni Jazz. Noon, mas pipiliin pa ng dalaga na saktan ang sarili kaysa hayaang madapuan man lang siya ng kahit kagat ng lamok. Bahagya niyang naramdaman na tila may nagbago na.Ngunit sa sumunod na segundo, marahang nagtanong si Jazz, “Masakit ba?”Doon ay bumalik ang kumpiyansa ni Damon. Umaarte lang talaga ang babae.Sinusubukan lang nitong makuha ang atensyon niya sa ganitong paraan. Hindi nito sinasadyang sampalin siya, nabigla lang talaga ito.‘Yun lang ‘yun—patay na patay sa kanya si Jazz. Hindi nito kayang mabuhay nang wala siya."Huh! Ano, nag aalala ka na sa akin ngayon?"Natawa ng may pangungutya si Jazz, saka nag cross ang mga braso, "At sino ka naman, para paglaanan ko

“Angelyn, si Damon ay isang bagay na itinapon ko na. Walang dahilan para pulutin ko pa siyang muli. Kung gusto mo siya, sa iyo na siya. Wala akong planong maging basurera, naiintindihan mo ba? Kung sanay kang kumain ng suka, sayong sayo na siya.”Pumara siya ng taxi.Ang mga salitang iyon ay agad na nagpaguho sa kapanatagan ni Angelyn.“Ate, ano bang sinasabi mo? Ilang taon mo nang hinahabol si Damon, at kung ano-anong kahiya-hiyang bagay na ang ginawa mo. Bakit bigla mong sasabihing ayaw mo na sa kanya? Malinaw naman na hindi ka niya gusto. Sinabi pa nga ni Damon sa akin habang nasa kama kami na hindi ka pa niya nahahalikan kahit minsan. Talaga bang wala ka man lang alindog para sa kanya? Okay sayo ang ganun?”Nakahawak ang kamay ni Jazz sa pinto ng taxi. Bahagya siyang ngumiti sa narinig.“Kung ang ganda ng isang babae ay sinusukat sa kung ilang beses na siyang nakipagtalik sa isang lalaki,” kalmado niyang sabi, “hindi ba dapat ay ang mga pvta ang pinakamaganda sa lahat? Naisip mo

Natawa na lamang si Jazz. Sa sobrang tamad na makipagtalo, sinubukan niyang lagpasan ang lalaki.Biglang hinablot ni Damon ang kanyang pulso at isinandal siya sa pader. “O baka naman sinusubukan mong pag-awayin kami ni Angelyn?”Nangati ang palad ni Jazz—nagkaroon siya ng matinding pagnanais na sampalin ito.Eksakto namang bumukas ang pinto ng elevator.Sa unang pagkakataon, nakita niya si Malachi na nakaupo sa isang wheelchair. Nakasuot ito ng madilim na suit. Kahit nakaupo, naglalabas ito ng nakapapanginig na awtoridad—malamig, mailap, at tila hindi kayang abutin ng sino man.Napakaguwapo ng kanyang mukha, na tila ba ang laro ng liwanag at anino ay sumasabay sa bawat galaw niya.Nakalapat ang katawan ni Jazz kay Damon, isang posisyong madaling pagmulan ng maling hinala.Bago pa man niya ito maitulak palayo, kalmadong nagsalita si Malachi: “Employee Handbook, Article 98. Ipinagbabawal ang romantikong relasyon sa loob ng pinagtatrabahuhan.”Nanindig ang balahibo ni Jazz sa kanyang lik

Masyadong nakakagulantang ang nangyari kaya pati si Jazz ay natigilan. Umiiyak si Angelyn—pero siya pa itong kailangang humingi ng paumanhin? Para kay Jazz, lubos itong kakatwa. “Bakit ako hihingi ng tawad? Dahil lang ba nakakahinga tayo sa iisang hangin?”Hindi agad nakasagot si Damon, tila nawalan ng sasabihin. Humawak si Angelyn sa manggas nito at tumingin kay Jazz nang may nagluluhang mga mata. “Ate, deserve ko naman ’yung sampal mo kahapon. Huwag ka nang magalit, please. Itinatanong ka ni Mama sa dinner kanina—gusto niyang malaman kung kailan ka uuwi. Bakasyon na ni Emerson ngayon. Hindi mo naman pwedeng pairalin ang ganitong gulo at pasamain ang loob ng lahat.”Tila natauhan si Damon. “Tama! Sinampal mo si Angelyn kahapon. Humingi ka ng tawad sa kanya ngayon din!”Tiningnan ni Jazz ang dalawa—ang lalaking walang kwenta at ang babaeng mapagkunwari—at tipid na ngumiti. “Sa tingin ko, pareho kayong tumakas sa iisang ospital ng mga baliw. Magkapareho ang sintomas ninyo: delusyon. An

Idinilat ni Jazz ang kanyang nanlalabong mga mata at sinubukang tingnan ang lalaki, pero hindi niya maaninag nang malinaw ang mukha nito. Gamit ang huling lakas, iniabot niya ang kanyang kamay at kinapitang mahigpit ang kamay nito na nakapatong sa braso ng wheelchair. Hindi ito lumayo, pero nanatili rin ang distansya nito—isang maginoong distansya na tila walang balak gumalaw pa. Idiniin ni Jazz ang palad ng lalaki sa kanyang pisngi. Sa bawat hininga niya ay may init na tila nanggagaling sa apoy habang bumubulong, “Tubig… bigyan mo ako ng tubig…” Hindi na niya matiis ang init.Biglang humigpit ang pagkakahawak ng mga daliri ni Malachi sa baba nito, inangat ang mukha kaya wala itong nagawa kundi tumingin sa kanya.“Kilala mo ba kung sino ako?”Walang alam si Jazz. Ang tanging nararamdaman niya ay ang matinding pagkauhaw. Kahit ang kamay na nakahawak sa kanyang baba ay tila isang mapanganib na tukso. Sinalo niya ang kamay nito gamit ang dalawa niyang kamay, dahan-dahang idinampi ang k