All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางเอกที่กลับมาทวงคืนทุกอย่าง 80s: Chapter 31 - Chapter 40

เดินทางไปปักกิ่งแล้วภายในตู้โดยสารของรถไฟเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เสียงพูดคุยจอแจดังตลอดเวลา ผู้โดยสารเบียดเสียดกันไปมา ทางเดินคับแคบเต็มไปด้วยคนที่สัญจรผ่าน สร้างบรรยากาศที่ทั้งวุ่นวายและเป็นระบบในเวลาเดียวกันจ้าวซีซีถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองมายังที่นั่งตามหมายเลขของเธอ ซึ่งเป็นเตียงนอนชั้นล่าง ทว่าพอเดินมาถึงกลับพบว่ามีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งกอดอกอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ จึงขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ป้าคะ นี่ที่ของฉันค่ะ รบกวนขยับออกไปหน่อย”หญิงวัยกลางคนเหลือบมองเธอผ่าน ๆ ก่อนจะเชิดหน้า“อ้อ ที่นั่งของเธอเหรอ ชั้นบนยังว่างอยู่ ไปนั่งข้างบนสิ”“ฉันซื้อตั๋วนอนชั้นล่างนะคะ ป้าจะมาไล่ให้ฉันไปนอนข้างบนได้ยังไง” เธอเถียงอีกฝ่ายอย่างเหลืออด“ฉันนอนชั้นบนไม่ไหวหรอก ปวดขา ปวดเข่า ปีนขึ้นไปก็ลำบาก เธอยังสาวยังแข็งแรง ขึ้นไปแทนฉันเถอะ”หญิงคนนี้ยักไหล่ไม่ยี่หระ และไม่สนใจว่านี่ไม่ใช่ที่ของตัวเองจ้าวซีซีแค่นหัวเราะ แล้วโต้กลับเสียงดัง“โอ้โห! พูดง่ายจังเลยนะป้า ฉันเสียเงินซื้อตั๋วชั้นล่างมา แพงกว่าด้วย ทำไมต้องขึ้นไปแทนป้าด้วยล่ะ”“แค่เสียสละให้ผู้ใหญ่หน่อยไม่ได้หรือไง เด็กสมัยนี

คู่หมั้นของจ้าวฉีเซียวเฉิงมองหญิงสาวอย่างจริงจัง หลังจากเธอตอบคำถามเรื่องงาน เขามองเธอด้วยความสนใจจากการพูดคุยและท่าทางที่ดูมั่นใจ“คุณรู้ไหมครับ ว่าถ้าอยากจะหางานในปักกิ่ง เราก็ต้องรู้จักหาจังหวะดี ๆ แล้วรู้จักแหล่งที่ทำให้เราสามารถยืนอยู่ได้ ถ้าไม่รังเกียจผมมีร้านชาของครอบครัวอยู่ ถ้ายังหางานทำไม่ได้ ผมก็ยินดีนะครับ”จ้าวซีซีฟังแล้วนึกขึ้นได้ทันที เพราะมันเป็นข้อมูลที่มาจากนิยายที่เธอเคยอ่าน“ร้านชา... ร้านชา” เธอถามออกไปในขณะที่จ้องมองเซียวเฉิงด้วยความสงสัย“ใช่ครับ ร้านชาของผมชื่อเซียวเฉาอยู่ในย่านเก่าแก่ของปักกิ่งนี่เอง ขายชาหลายประเภทเลยนะครับ” เซียวเฉิงยิ้มและอธิบายถึงร้านของตนเองให้อีกฝ่ายรับรู้จ้าวซีซีทบทวนคำพูดของเขาอยู่ในใจ‘ร้านชาเซียวฉา... ร้านนั้นเองเหรอ’ เธอพยายามนึกถึงเนื้อหาในนิยายที่จำได้ว่าเป็นร้านที่ถังซวงตาของเธอชอบมานั่งดื่มชากับเซียวหยางปู่ของเซียวเฉิง“ร้านของคุณคงมีลูกค้าเยอะสินะคะ” เธอพูดออกมาเบา ๆ“ครับ ร้านเราถือว่าใหญ่ที่สุดในย่านเมืองเก่าเลยก็ว่าได้ ที่ขายดีที่สุดก็คือชาเขียวอู่หลงกับชาดอกบัว ผมรับรองว่าถ้าคุณได้ลิ้มลองชาของร้านผมแล้วจะต้องติดใจ ลูกค้าข

หึงหวงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ตลอดช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ร้านชาเซียวฉาคึกคักเป็นพิเศษ ลูกค้าแน่นขนัดแทบทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นแขกประจำหรือขาจร ต่างพากันแวะเวียนเข้ามานั่งจิบชา บางคนมาซื้อกลับบ้าน บางคนก็มานั่งพูดคุยกันในบรรยากาศอันอบอุ่นของร้าน เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วผสมกับกลิ่นหอมของชา สร้างบรรยากาศที่ครึกครื้นและมีชีวิตชีวาภายในห้องพักพนักงาน ด้านหลังร้านชา พนักงานทุกคนรวมตัวกันอย่างตื่นเต้น กล่องไม้ที่ใส่เงินพิเศษที่ลูกค้ามอบให้ตลอดทั้งสัปดาห์ถูกวางไว้กลางโต๊ะ ก่อนที่ผู้จัดการร้านจะเปิดกล่องออก“สัปดาห์นี้ร้านเราขายดีมาก นอกจากเงินเดือนแล้ว เงินพิเศษที่ลูกค้าให้พวกเราก็เยอะไม่เบาเลย” ผู้จัดการพูดพลางยิ้ม ก่อนจะเริ่มนับเงิน“เร็ว ๆ เถอะพี่หยาง ฉันอยากรู้แล้วว่าตัวเองจะได้เท่าไร” อู๋หนิงรีบพูดขึ้น น้ำเสียงตื่นเต้นสุด ๆทุกคนหัวเราะกับท่าทางใจร้อนของเธอ แต่ก็เข้าใจดี แล้วก็อยากรู้ว่าตัวเองจะได้ส่วนแบ่งเท่าไรเหมือนกันเมื่อเงินทั้งหมดถูกนับเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่รอคอย ผู้จัดการแจกแจงแบ่งเงินออกมาให้พนักงานแต่ละคน เมื่อทุกคนได้รับเงินคนละเกือบห้าสิบหยวน สีหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความดีใจ“โอ้โห! นี

เคลือบแคลงสงสัยจ้าวซีซีได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเซียวเฉิงดังมาจากห้องด้านใน เนื่องจากร้านค่อนข้างเงียบทำให้จับใจความได้ประมาณว่า บทสนทนาที่ได้ยินนั้นเป็นการพูดถึงคุณตาของเธอที่จะมาจิบชาที่ร้าน ทำให้หญิงสาวรู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ทันทีที่รู้ว่าโอกาสนี้มาถึงแล้วจึงเริ่มเตรียมตัวทันทีหญิงสาวลุกขึ้นไปยังห้องเล็กที่มุมหนึ่งของร้าน ห้องนี้เธอมักจะใช้ในเวลาแต่งตัว และส่องกระจกเพื่อปรับภาพลักษณ์ของตัวเอง ตั้งใจทำให้ตัวเองดูสะอาดสะอ้านและดูคล้ายคลึงกับถังเหยียน แม่ของเธอที่เคยเห็นจากรูปในกล่องเอกสารที่บ้านจ้าวเธอไม่เคยลืมภาพมารดาของเจ้าของร่าง แม้จะมีความรู้สึกหวาดหวั่นบ้างในครั้งแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับคุณตา แต่การที่ต้องทำให้ตัวเองดูเหมือนแม่คือสิ่งที่เธอเชื่อว่า จะช่วยให้คุณตาเห็นว่าเธอต่างหากที่ดูเหมือนหลานสาวที่แท้จริงของท่านหญิงสาวจึงทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ เพื่อให้เป็นไปตามแผนที่วางไว้และเมื่อถังซวงมาถึงร้านชา จ้าวซีซีก็เดินไปถึงโต๊ะและวางถาดชาลงตรงหน้า ความเงียบที่อบอวลอยู่ถูกทำลายด้วยเสียงที่แสดงถึงความตกใจของถังซวง“ถังเหยียน!” ถังซวงพูดออกมาเบา ๆ เขาสบตากับหญิงสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

ตัดสินใจเล่าให้ฟังถังอู่ถงเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ดวงตาเรียบเฉียบของเธอตอนนี้ฉายแววเย็นชา ก่อนจะออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิทที่ยืนรออยู่ด้านหน้า“ไปหาคนกลุ่มนักเลงที่ไว้ใจได้ ฉันต้องการให้พวกมันไปจัดการกับจ้าวซีซี แต่อย่าเพิ่งทำให้ถึงตาย ฉันต้องการให้มันหวาดกลัว จนไม่กล้าอยู่ที่ปักกิ่งต่อ”ลูกน้องพยักหน้ารับคำสั่งทันที ก่อนจะถามถึงกำหนดการ“คุณอู่ถงต้องการให้ลงมือเมื่อไรครับ”“เร็วที่สุด ยิ่งทำให้มันออกไปจากปักกิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี”“เข้าใจแล้วครับ” ลูกน้องโค้งศีรษะ ก่อนจะรีบออกจากห้องไปถังอู่ถงลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด เธอรู้ดีว่าถังซวงเริ่มมีความสงสัยเกี่ยวกับจ้าวซีซีแล้ว หากปล่อยให้หญิงสาวคนนั้นอยู่ที่นี่ต่อไป ความจริงบางอย่างที่ถูกปิดบังมานานอาจจะถูกเปิดเผย และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้น“จ้าวซีซี...อย่าคิดว่าเธอจะได้เข้ามาอยู่ในตระกูลถัง เพราะฉันนี่แหละจะขัดขวางเธอเอง” เธอพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เมื่อคิดถึงใครบางคนหลายวันต่อมา...จ้าวซีซีเดินไปตามถนนที่เงียบสงบ หญิงสาวกำลังมองหาทำเล เพื่อเปิดร้านเสื้อผ้าของตัวเอง เมื่อได้ยิ