บททั้งหมดของ หย่าหวนรัก: บทที่ 121 - บทที่ 130

เธอรีบกินจนเขาต้องทักท้วง กลัวจะติดคอไปเสียก่อน “คุณอยากรู้คำตอบถึงขนาดกินเร็วขนาดนี้ หึงผมใช่ไหม” เขายิ้มล้อภรรยาที่หน้าคว่ำเหมือนไม่อยากรู้ แต่ความเร็วในการกินเขาเป็นผู้ชายยังอยากยอมแพ้ “ฉันไม่ได้หึง” “ปากแข็ง” “ปากฉันไม่เคยแข็ง แต่ปากตรงกับใจต่างหาก” “

“อ่าวคุณหมอ” “วันนี้ไปในตัวอำเภออีกไหมครับ ผมมีร้านแนะนำ” “วันนี้พ่อเลี้ยงไปไร่ดุจตะวัน คงไม่ได้ไปกับคุณหมอหรอกค่ะ” เทียนไขปฏิเสธไป เพราะเธอไม่ค่อยมีอารมณ์นั่นเอง “ว้า...เสียดาย” “วันนี้ไปบ้านผมไหมครับ” พ่ออุ้ยที่จัดการม้าเสร็จก็มาร่วมวงด้วย “มีอะไรเด็ดอี

สองมือเล็กจิกเข้าที่แผ่นหลังระบายอารมณ์เสียวซ่านขึ้นเมื่อรู้สึกถึงช่วงล่างกำลังถูกบางสิ่งคลอเคลียไม่ห่าง ช่องทางรักขมิบตอดอย่างเป็นธรรมชาติเมื่อโดนปลุกเร้าอย่างรุนแรง เสียงจุ๊บจั๊บดูดนมอย่างหนุบหนับดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขากินอย่างคนละโมบ “อ่าห์...เบาหน่อย...เจ็บ” “เจ็บหรือ

เสียงครางหวานของหญิงสาวเปล่งออกมายามเขาเริ่มขยับแก่นกายเข้าออก เขายกยิ้มเมื่อรู้ว่าเป็นคนแรกของเธอ และมีความสุขทุกจังหวะที่สอดใส่ในร่างกายเล็ก “คุณสวยจนผมอดใจไม่ได้รู้ไหมเทียนไข” เขากระซิบชมภรรยาคนสวย ที่นอนกระสับกระส่ายส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวอยู่ใต้ร่าง ความไม่ประสาของเธอทำให้เขาอยากสอนเ

“ยอม...ยอมแล้ว...อื้อ...” เธอกรีดร้องทันทีที่เขาเริ่มบรรเลงเพลงรัก ริมฝีปากดูดตรงจุดที่กระสันเสียวที่สุดบริเวณเกสรเม็ดใหญ่ เสียงครางอย่างเสียดเสียวบวกกับเสียงดูดกลืนดังอย่างลามก “ผมเป็นอะไรของคุณ” เขาละลิ้นออกถามแล้วก็ดูดดึงอย่างทรมานอีกครั้ง “อื้อ!” เธอโดนเขากลั่นแกล้ง ใบหน้าสาวแด