หย่าหวนรัก

ปรินดา น้องสาวของปรินทร มองแสยะยิ้มไปที่พี่สะใภ้หน้าจืดอย่างสมเพชเวทนาในความริษยา “คุณปู่คะ คนแบบนี้จับไม่ได้ไล่ไม่ทันไม่มีหลักฐานไม่ยอมรับหรอกค่ะ” เสียงแหลมที่เสริมจริตและอีโก้ที่เชื่อมั่นในตัวเองสูงโน้มน้าวผู้เป็นใหญ่ในบ้านชโลธรให้เห็นด้วย ตอนที่พี่ชายแต่งแม่ลลิษาเข้าบ้าน เมื่อรู

เธอเงยหน้ามองเขาแล้วค่อย ๆ พ่นลมหายใจพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองไว้ให้มากที่สุด เพราะไม่อยากระเบิดอารมณ์ไปมากกว่านี้ ดวงดวงตาใสงดงามดุจแก้วเจียระไน มิอาจซ่อนแววตาผิดหวังเอาไว้ได้ หญิงสาวผินหน้าเนียนสวยราวกับตุ๊กตาเชิดขึ้น เดินตรงไปยังห้องนอนเพื่อเก็บของของตัวเอง และคิดจะจากที่นี่ไปอย่

ปรินทรเมื่อรู้ว่าลลิษาอยู่โรงพยาบาลเดียวกันกับรัชนี แต่เขาก็ช้าเพียงก้าวเดียว เมื่อลลิษาออกจากโรงพยาบาลแล้ว และตอนนี้ไม่รู้ว่าเธอไปพักอยู่ที่ไหน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นเพื่อโทรหาเธอ แต่ก็ไม่มีคนรับสายจนเขาอารมณ์เสียและเลิกติดต่อไปเอง ลลิษาเห็นแล้วว่าเป็นเบอร์สามีโทรมา แต่เขาจะมีอะไรนอก

สองปีกับความเจ็บช้ำ เธอควรพอสักที เพราะอย่างไรก็ไม่สามารถคว้าหัวใจเขาเข้ามาครองไว้ได้ สองปีแล้วกับการทนถูกคนรังแก โดยไม่เรียกร้องความยุติธรรมใด เธอคิดไปเรื่อยเปื่อยพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา จนน้ำมนต์ก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้ เธอเป็นเพื่อนลิษามานาน ทำไมจะไม่รู้ว่าหัวใจของลิ

เช้าวันรุ่งขึ้น ลลิษาตื่นแต่เช้า แต่งตัวด้วยชุดที่ไม่ดูเป็นทางการนัก เสื้อผ้าและชุดจากแบรนด์หรูที่เธอฝากเพื่อนไว้ เพราะอยากทำตัวให้ดูธรรมดาที่สุด น้ำมนต์ที่เดินออกมาด้วยสภาพที่โซมเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน เมื่อเห็นเพื่อนสาวแต่งตัวสวยแต่งหน้าสดใส กลับมาเป็นลี่ลี่คนเดิมแล้วก็ฉีกยิ้มทักทายรับ