Lahat ng Kabanata ng His Brother's Wife: Kabanata 91 - Kabanata 100

Bryden’s POVHindi ako natulog bago ang pagkikita namin ni Kuya.Maaga akong dumating sa café na sinabi niya. Maliit lang ang lugar, nasa gilid ng tahimik na kalsada, malayo sa bahay, malayo sa opisina, malayo sa kahit sinong makakakilala sa amin. Umorder ako ng kape, pero hindi ko ginalaw. Nakatitig lang ako sa tasa habang iniisip kung ilang klase ng kapatid ang puwedeng maging traydor kahit wala namang hinalikan, wala namang hinawakan nang sobra, wala namang nangyaring puwedeng ituro ng daliri.Pero may mga kasalanang hindi kailangan ng ebidensya.Minsan, sapat na ang laman ng dibdib.Dumating si Kuya makalipas ang ilang minuto. Nakasuot siya ng simpleng polo, hindi office clothes, hindi rin pambahay. Mukha siyang hindi natulog nang maayos. Pagupo niya sa tapat ko, wala siyang sinabi agad. Tinignan niya muna ako, parang sinusukat kung kapatid pa ba ang kaharap niya o ibang lalaking kailangan niyang kamuhian.“Kuya,” una kong sabi.Umangat ang kamay niya nang kaunti. “Ako muna.”Tuma

Bryden’s POVTatlong araw kaming hindi nag-usap ni Luna.Hindi ko alam na kaya palang maging ganoon kahaba ang tatlong araw. Sa kalendaryo, maliit lang iyon. Tatlong kahon lang na puwedeng lampasan ng daliri. Pero kapag ang bawat umaga ay nagsisimula sa pagpigil na buksan ang chat niya, at ang bawat gabi ay nagtatapos sa pagtitig sa phone na walang ilaw, parang unti-unti kang nilalagari mula loob.Pumasok ako sa trabaho. Nag-ayos ng files. Sumagot sa utos. Uminom ng kape sa pantry kahit lasang karton na binasa sa lungkot. Si Marco, noong una, nagbiro pa. Noong ikatlong araw, tumahimik na rin siya.“Bro,” sabi niya habang lunch break, “hindi ko alam kung anong dinadala mo, pero mukha kang taong nanalo ng lotto tapos nawala yung ticket.”Napangiti ako, pero pagod. “Something like that.”“Hindi ako makikialam,” sabi niya, saka itinulak sa akin ang extra siomai niya. “Pero kumain ka. Hindi nakakagwapo ang suffering.”“Akala ko ba okay ako katrabaho?”“Okay ka katrabaho. Hindi ibig

Luna’s POVKinabukasan, kinuha ni Mara ang cellphone ko.Hindi niya ito inagaw na parang kontrabida sa teleserye. Iniabot lang niya ang palad niya habang nakatayo ako sa may maliit na dining table ng condo niya, hawak ang kape na hindi ko naman iniinom.“Phone,” sabi niya.Napatingin ako. “Bakit?”“Dahil mukha kang hinihintay mong tumunog ang mundo bago ka huminga.”“Hindi naman.”“Luna.”Ibinigay ko ang phone.Ngumiti siya, tagumpay ang itsura. “Good. Lalabas tayo.”“Ayaw ko.”“Mas lalong lalabas tayo.”Wala akong nagawa. Minsan talaga, ang pinsan ay hindi kamag-anak. Multo ng konsensya na may lipstick.Dinala niya ako sa isang maliit na weekend market malapit sa park. Hindi mall, hindi opisina, hindi bahay. Puro halaman, kape, tinapay, handmade soaps, at mga taong mukhang alam kung paano magpahinga. Sa totoo lang, nakakainis sila tingnan. Parang ang dali-dali lang sa kanila huminga.“Pumili ka ng halaman,” sabi ni Mara.“May halaman na ako.”“Hindi yung para sa ibang tao. Par

Luna’s POVTatlong linggo.Ganoon pala kahaba ang pagitan ng pagbitaw at paghinga.Sa loob ng tatlong linggo, hindi ako umuwi sa bahay namin ni Bryan. Minsan, dumadaan ako para kumuha ng gamit, pero hindi ako natutulog doon. Si Bryan naman ay nasa office condo niya. Hindi kami nag-away. Hindi rin kami biglang naging okay. Tuwing Linggo, nagkikita kami sa isang café na pareho naming hindi paborito, para walang alaala na madudumihan. Doon kami nag-uusap.Noong unang Linggo, puro iyak.Noong pangalawa, puro katahimikan.Noong pangatlo, doon namin unang nasabi ang salitang matagal naming kinatatakutan.“Separation.”Hindi legal muna. Hindi final sa papel. Pero totoo sa buhay.Kailangan naming humiwalay sa dating anyo namin para malaman kung may babalikan pa ba. At habang masakit sabihin, mas masakit aminin ang kasunod: hindi ko na hinahanap ang pagbabalik sa dating kami.Ang hinahanap ko ay sarili ko.At unti-unti, nahanap ko siya.Hindi buo agad. Hindi dramatic. Hindi yung tipong isang u

Bryan’s POVNakita ko sila.Hindi ko sinadya.At siguro, iyon ang mas masakit.Dapat hindi ako dumaan sa park na iyon. Dapat diretso na ako sa condo pagkatapos kong maglakad para palamigin ang ulo ko. Pero may mga gabing ang paa mo ang pumipili ng dadaanan bago pa makasunod ang isip. Nandoon ako sa kabilang side ng fountain, bahagyang natatakpan ng puno, nang makita ko si Luna.At si Bryden.Magkahawak ang kamay.Hindi sila nagtatago. Hindi rin sila nagpapakita. Parang dalawang taong pagod na sa dilim, pero hindi pa rin sanay sa liwanag.Nakita ko ang halik.Maikli lang. Hindi marahas. Hindi yung halik na puno ng kasakiman. Mas masakit pa nga dahil maingat. Parang pinangakuan muna nila ang mundo na hindi sila tatakbo bago nila hinayaang magdikit ang labi nila.Doon ko naramdaman ang huling piraso ng pag-asa ko na dahan-dahang bumitaw.Hindi siya sumabog.Hindi ako sumigaw.Hindi ko rin sila nilapitan.Tumalikod lang ako at naglakad palayo, habang sa dibdib ko may bagay na tahimik na n