Semua Bab Desiring My Sister-In-Law: Bab 61 - Bab 70

Luna’s POVTahimik pala talaga ang bahay kapag wala si Bryden.Akala ko dati, tahimik na kapag wala si Bryan. Sanay na ako roon. May mga gabing late siya umuuwi, may mga araw na halos phone calls at messages lang ang kasama ko. Pero iba ang katahimikan ngayon. Hindi ito yung katahimikang galing sa pagiging mag-isa. Ito yung katahimikang may kulang na tunog.Walang yabag sa hagdan na pilit dahan-dahan pero mabigat pa rin. Walang boses na magtatanong kung kumain na ba ako, kahit alam kong siya rin naman ang hindi kumakain sa oras. Walang taong biglang susulpot sa pinto ng kusina at magsasabing tutulong, kahit halatang hindi marunong kung saan nakalagay ang sandok.Nakakainis.Mas nakakainis dahil napapansin ko.Sinubukan kong gawing normal ang araw ko. Naglinis ako ng sala, naglaba ng kaunti, inayos ang requirements ko para sa trabaho. Inilagay ko sa folio ang lahat ng papeles: résumé, IDs, printed offer, medical clearance na kailangan ko pang asikasuhin. Maayos lahat. Parang kay

Luna’s POVSinabi kong magiging okay ako.At noong una, pinaniwalaan ko rin ang sarili ko.Pagkababa ng phone, inayos ko ang kusina, niligpit ang pinagkainan, tiningnan ang lock sa pinto, at sinilip ang CCTV app kahit wala namang dahilan para gawin iyon. Tahimik ang paligid. Maayos ang bahay. Wala nang dapat ikatakot.Pero habang lumalalim ang gabi, unti-unting lumalawak ang katahimikan.Hindi ito katulad ng katahimikan noong may umaaligid pa sa labas. Wala nang banta. Wala nang yabag na dapat pakinggan. Ang meron ngayon ay mas mahirap takasan: sariling isip.Umupo ako sa sala, hawak ang folio sa kandungan ko. Paulit-ulit kong binuksan at isinara iyon, parang bata na may bagong gamit sa eskwela. Nandoon ang requirements ko, ang pen, ang notebook, at ang card na ilang beses ko nang binasa kahit alam ko na ang nakasulat.Para sa mga bagong simula mo. Proud ako sa’yo.Bryan ang pangalan sa dulo.Pero kamay ni Bryden ang nararamdaman ko sa bawat letra.Napapikit ako at isinandal ang ulo s

Bryden’s POV“Subukan natin.”Iyon ang sabi ni Luna.At sa totoo lang, iyon din ang pinaka-matapang na kaya naming gawin.Pumasok ako sa bahay dala ang maliit kong bag at isang supot ng pasalubong galing probinsya. Hindi siya lumapit para kunin iyon. Hindi rin ako nag-alok agad. Pareho kaming parang may bagong rules na hindi naisulat pero kailangang sundin: huwag masyadong mabilis, huwag masyadong malapit, huwag gawing espesyal ang dapat ordinaryo.“Kamusta si Nanay mo?” tanong niya habang isinasara ko ang pinto.“Matigas pa rin ang ulo.”“So okay siya.”Napangiti ako. “Medyo.”“Good.”Inilapag ko ang bag sa gilid ng couch at iniabot sa kanya ang supot. “Pinadala ni Nanay. Suman at ilang kakanin. Hindi niya alam para kanino, pero nung sinabi kong may kasama ako sa bahay na mahilig magpaalala kumain, dinagdagan niya.”Tinanggap niya iyon, at sa unang pagkakataon mula nang dumating ako, lumambot ang mukha niya.“Sinabi mo ’yon sa kanya?”“Hindi buong detalye.”“Pero sinabi mong may nagp

Bryden’s POVKinabukasan, sinubukan kong maging mabuting tao.Hindi yung malaking klase ng kabutihan na may sakripisyo at background music. Simpleng kabutihan lang: huwag sumama kay Luna sa pag-aasikaso ng requirements kahit gusto ko. Huwag magtanong kada limang minuto kung nasaan na siya. Huwag magpanggap na kailangan kong bumili sa labas para lang madaanan ang pupuntahan niya.Kaya naupo ako sa sala, binuksan ang laptop, at pinilit asikasuhin ang job acceptance ko.Pangalan. Address. Contact number. Government IDs. Emergency contact.Natigil ako sa emergency contact.Dati, automatic si Nanay. Pero ngayon, ang daliri ko ay huminto sa keyboard, at bago ko pa mapigilan, pangalan ni Luna ang pumasok sa isip ko.Napailing ako.“Hindi,” bulong ko sa sarili.Tinype ko si Kuya Bryan.Tama iyon. Safe. Malinis. Walang kahulugan na kailangang pagtakpan.Pero kahit tama, may kakaibang bigat.Nag-vibrate ang phone ko.Luna.Nasa clinic na ako. Mahaba pila. Huwag kang susunod.Napangiti ak

Bryden’s POVHindi ko siya hinabol.Nanatili akong nakatayo sa sala, nakatingin sa hagdan kahit matagal na siyang nawala sa itaas. May tunog ng pinto na marahang nagsara, at doon ko lang naramdaman na parang may bumagsak sa loob ko.Tama si Selena.Tama si bunso.Tama si Nanay.At ang nakakainis, kahit lahat sila tama, hindi pa rin gumagaan.Umupo ako sa couch at napahawak sa mukha. Sa mesa, nandoon pa rin ang paper bag na dinala ni Selena, parang maliit na ebidensya na may mundo pa sa labas ng bahay na ito. Isang mundong mas simple sana. Isang babaeng puwedeng yayain magkape nang walang kasamang guilt. Isang buhay na walang tawag mula sa kuya ko, walang bracelet sa pulso ni Luna, walang mga tinging kailangang bitawan bago maging kasalanan.Pero hindi ganoon ang puso. Hindi siya sumusunod sa pinakamadaling ruta. Madalas, doon pa ito dumadaan sa masikip, sa madilim, sa lugar na alam mong may bangin pero tinatapakan mo pa rin dahil may tinig na tumatawag sa kabila.Tumayo ako at kinuha