《Desiring My Sister-In-Law》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

Bryden’s POVPagkatapos ng almusal, akala ko makakahinga na kami nang normal.May final interview ako bukas. May second interview si Luna. Sa papel, magandang araw dapat iyon. Dalawang taong parehong may bagong bubuksang pinto. Dalawang taong dapat masaya dahil may direksyong unti-unting lumilitaw.Pero ang bahay na ito, parang may sariling paraan para ipaalalang hindi ganoon kadali ang lahat.Nasa sala kami ni Luna nang tumawag si Kuya Bryan sa video call. Agad niyang inayos ang buhok niya bago sinagot, parang automatic na galaw na ng katawan niya ang magmukhang okay bago humarap sa asawa.“Hon,” bati niya, nakangiti.Sa screen, kita si Kuya na nasa hotel room. Maaliwalas ang ilaw sa likod niya, may malaking kama, may bintanang mukhang mataas ang floor. Mukha siyang pagod pero excited, parang nasa mundong mabilis ang takbo at kailangan niyang makisabay.“O, kumusta kayo diyan?” tanong niya.“Okay lang,” sagot ni Luna. “Ikaw?”“Busy. Sunod-sunod meeting. Pero maganda rito, hon.

Bryden’s POVNakita ko si Luna sa labas ng building, nakatayo sa ilalim ng lilim, hawak ang folder niya sa dibdib na para bang iyon ang huling piraso ng tapang niya.Hindi siya mukhang natalo. Hindi rin siya mukhang panalo. Mas mukha siyang taong galing sa isang labang walang nakakita, pero alam niyang may nagbago sa loob niya kahit hindi pa lumalabas ang resulta.Paglapit ko, ngumiti siya. Maliit lang, pero sapat para makalimutan ko sandali ang sariling interview, ang kaba, ang job offer na hindi pa sigurado, at ang lahat ng perang hindi naman kayang ayusin kung bakit iba ang tama ng ngiting iyon.“Hindi ka mukhang namatay,” sabi niya.“Ikaw rin,” sagot ko. “Very alive. Very employable.”Napailing siya, pero hindi naitago ang ngiti. “Ang corny mo.”“Interview confidence pa ’to. Huwag mong sirain.”Naglakad kami papunta sa isang café sa kabilang kanto, hindi yung pinuntahan namin ni Selena. Hindi ko sinabi iyon, pero alam kong napansin niya. Tahimik siyang sumunod, at sa katahi

Bryden’s POVKinabukasan, maaga akong umalis ng bahay.Hindi ko sinabi kay Luna kung saan ako pupunta. Sinabi ko lang na may bibilhin ako. Hindi na siya nagtanong nang sobra, pero alam kong alam niya. Kagabi pa lang, nahuli na niya ako.Kung may pinapabili si Bryan para sa akin, huwag kang masyadong gumastos.Hindi talaga siya mahirap basahin.Ako lang siguro ang umaasang kaya kong magtago sa harap ng taong marunong makinig kahit sa mga hindi sinasabi.Dumiretso ako sa mall, pero hindi sa mamahaling jewelry store. Hindi sa boutique na puno ng bag na halos katumbas ng motor ang presyo. Hindi rin sa appliance center, dahil kahit mahal ko si Kuya, hindi ko hahayaang maulit ang rice cooker incident.Naglakad ako hanggang makarating sa isang maliit na shop sa gilid ng second floor. Stationery, leather goods, notebooks, pens, desk organizers. Tahimik ang lugar, mabango ang papel at kahoy. May kung anong payapa roon, malayo sa ingay ng ibang tindahan.Doon ko siya naalala.Si Luna hab

Bryden’s POVHindi namin tinawag na celebration ang nangyari, pero iyon ang dating.Dalawang plato ng pancit canton, malamig na juice, at laptop na nakabukas sa mesa habang pareho naming binabalikan ang job offer emails namin. Hindi engrande. Walang mamahaling pagkain. Walang restaurant na dim ang ilaw. Pero habang nakaupo kami sa sala, pareho kaming may hawak na panibagong simula, at sa kakaibang paraan, mas totoo iyon kaysa kahit anong mabibili ko.Si Luna ang unang nag-print ng requirements niya. Ako naman, tinignan ko ulit ang job offer ko, na para bang baka mawala kapag hindi ko binantayan.“Office assistant,” basa niya sa screen ko, nakangiti. “Bryden Sandoval, billionaire office assistant.”“Pwede mong hinaan boses mo?” sabi ko, napapatingin sa bintana kahit kami lang naman ang tao sa bahay.Natatawa siyang sumandal sa upuan. “Sorry. Hindi pa rin ako sanay.”“Ako rin.”“Sa pagiging billionaire?”“Sa pagiging office assistant.”Mas lalo siyang natawa roon. Hindi malakas, pero sa

Bryden’s POVHindi ko inakalang ganoon kabigat mag-empake ng kaunting damit.Isang araw lang naman ang balak kong pag-uwi sa probinsya. Dalawang shirt, isang pantalon, charger, wallet, at ilang papeles kung sakaling kailangan kong ipakita kay Nanay na hindi galing sa kung anong madilim na gawain ang perang hawak ko. Pero habang inilalagay ko ang mga iyon sa maliit na bag, pakiramdam ko mas marami akong iniiwan kaysa sa dinadala.Sa sala, tahimik si Luna.Hindi siya umaakyat para tulungan ako. Hindi rin siya nagtatanong kung anong oras ako babalik. Nasa kusina siya, naghahanda ng baon na hindi ko naman hiningi pero alam kong hindi ko rin kayang tanggihan. May kanin, ulam, tubig, at isang maliit na pack ng tinapay.Parang ang tagal ko mawawala.Parang ayaw niyang sabihing ayaw niya akong umalis, kaya nilagyan na lang niya ng pagkain ang pag-alis ko.Pagbaba ko, nakita ko siyang maingat na isinasara ang lunch box.“Hindi ako pupunta sa bundok,” sabi ko, pilit nagpapagaan ng tono.