ตอนจบพอหายดีหลินเสี่ยวเฉียวก็อายแสนอายแทบไม่กล้าจะมองหน้าใครในยามเช้าของวันที่7ที่เธอลงจากห้องนอนเป็นครั้งแรกซึ่งเธอต้องลงมากินมื้อเช้าพร้อมกันกับเซี่ยมู่เฉิน ก็ใครบ้างจะไม่อายพอสามีกลับมาเธอก็ป่วยนอนซมไป6วัน แล้วคนในห้องกินข้าวก็ไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาภายในห้องอาหารเช้านี้มีแต่ตัวพ่อตัวแม่ทั้งนั้น ท่านนายพลเซี่ยกับลู่เยี่ยนชิงอย่างนี้ เซี่ยหมิงเซินกับหลิวเทาอย่างนั้น ยิ่งเจอสายตาของพี่ชายของสามีมองอย่างรู้ทันหลินเสี่ยวเฉียวก็พลันสะดุดขาตนเองเกือบล้มขายหน้า"โอ๊ะ!" เขินจนขาพันกันไม่เกินจริง"ระวังหน่อยสิ"ถึงจะตำหนิแต่เสียงของเซี่ยมู่เฉินนั้นอ่อนหวานนัก ยิ่งสายตาคงไม่ต้องพูดถึง หวานมาก หวานจนหลินเสี่ยวเฉียวกลัวตนเองจะเป็นเบาหวานตายตั้งแต่อายุแค่ยี่สิบต้นๆ เสียแล้ว"นึกจะกลับก็กลับ ไม่คิดจะบอกใคร"ท่านนายพลเซี่ยที่เพิ่งกลับมาจากฮันนีมูนหลังจากที่ทั้งสองจดทะเบียนกันเงียบๆ ไปเมื่อเดือนก่อนส่วนงานแต่งงานจะจัดขึ้นอีกครั้งในอีกสองเดือนข้างหน้าตามฤกษ์ดีของซินแส"ทำอย่างกับผมบอกแล้วคุณพ่อจะไม่ไปฮันนีมูนอย่างนั้นแหละ" เซี่ยมู่เฉินตอบกลับบิดาของเขาเสียงเรียบ"เฮอะ!ใครจะอยู่รอแกกันเล่าเฉินเอ๋อร์"
Baca selengkapnya