All Chapters of เสี่ยครับ ผมไม่เด็กแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 แล้วไงเข็มนาฬิกาหมุนวนผ่านไปวันแล้ววันเล่า จนล่วงเลยเข้าเป็นสัปดาห์... สัปดาห์ที่เงียบเหงาที่สุดเท่าที่กันต์เคยสัมผัสมา ตั้งแต่วันที่เขาวิ่งหนีออกมาจากออฟฟิศนั่น เสี่ยกรก็หายเงียบเข้ากลีบเมฆไปเลย ไร้ซึ่งการติดต่อ ไร้ซึ่งคำอธิบาย และที่สำคัญคือไร้เงาของร่างสูงกำยำที่จะแวะเวียนมานั่งดวลเหล้ายาดองกับน้าวันเหมือนอย่างเคยกันต์นั่งกอดเข่าอยู่บนแคร่ไม้ตัวเดิมความรู้สึกในอกมันตีรวนจนวุ่นวายไปหมด ทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งน้อยใจ แต่พอพยายามจะหาเหตุผลมาชูคอประท้วง เขาก็ต้องสะอึก... เพราะสุดท้ายแล้ว เขากับเสี่ยกรก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยมันก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน... ที่เขาเองเป็นฝ่ายเสนอตัวเข้าไปเองไม่ใช่หรือไง?“เฮ้อ...”เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังระคนไปกับเสียงนกกระจิบใต้ถุนบ้าน จนคนเป็นน้าที่กำลังนั่งลับมีดทำครัวอยู่ใกล้ๆ ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง“เอ็งเป็นอะไรนักหนาไอ้กันต์ ถอนหายใจจนลมจะหมดตัวอยู่แล้วเนี่ย” น้าวันถามพลางขมวดคิ้วสงสัย ช่วงนี้หลานชายตัวดีของเขาดูซึมกะทือเหมือนไก่เหงา ไม่กวนประสาท ไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน“เปล่าน้า... ผมแค่เบื่อๆ” กันต์หันไปตอบเสียงเรียบ แววตาเหม่อลอยทอดมองไ

บทที่ 12 นวดนาบ 🔞🔥ยิ่งเห็นคนใต้ร่างตกอยู่ในความผ่อนคลาย กันต์ก็ยิ่งได้ใจเขาค่อย ๆโน้มใบหน้าลงไปจนระยะห่างลดน้อยลงทุกที กระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของตัวเองที่รินรดอยู่บนแก้มสากของคนอายุมากกว่า ดวงตาซุกซนไล่มองเครื่องหน้าคมเข้มในระยะประชิดด้วยความหลงใหล ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระทึกอยู่นั้น...พรึบ!ดวงตาคมกริบของเสี่ยกรกลับเปิดขึ้นมาดื้อๆ นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเด็กหนุ่มที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก ราวกับว่าเขาไม่ได้หลับไปจริงๆ แต่กำลังรอดูว่าลูกหมาตัวนี้จะกล้าเล่นซนถึงขั้นไหน“จะทำอะไร...” เสียงทุ้มนิ่งถามกลับมาสั้นๆ แม้จะดูไร้อารมณ์ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล“เอ่อ... น้อ... น้องกันต์แค่ จะนวดให้ถนัดๆ ไงครับลุง มุมนี้มัน... เข้าถึงจุดปวดดี” กันต์อ้อมแอ้มตอบพลางขยับตัวกลับมายืนตัวตรง ท่าทางเสียอาการจนดูน่าเอ็นดู“อืม...”เสี่ยกรทำเพียงส่งเสียงตอบรับในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง คราวนี้เขาเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ คล้ายเป็นการอนุญาตกลาย ๆว่าจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย ท่าทางที่ดูเปิดทางของคนเบื้องหน้าทำให้กันต์ลอบยิ้มออกมาอีกครั้งคราวนี้นิ้วเรียวไม่ได้หยุดอยู่แค

บทที่ 14 เราไม่ควรเจอกันแสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มละมุนฉาบไปทั่วท้องฟ้า บรรยากาศวันแรกในรั้วโรงเรียนใหม่จบลงด้วยความรู้สึกที่เหนือความคาดหมาย สังคมใหม่และมิตรภาพที่ได้รับจากเพื่อนอย่างนนท์และกลุ่มเพื่อนคนอื่นๆ ทำให้หัวใจที่เคยหม่นแสงเมื่อช่วงเช้ากลับมามีความสุขได้อีกครั้ง ไม่นานนัก รถกระบะคันคุ้นตาของน้าวันก็เคลื่อนมาจอดรับที่หน้าประตูโรงเรียน กันต์ก้าวขึ้นรถพร้อมรอยยิ้มจางๆ ระหว่างที่รถมุ่งหน้ากลับบ้าน ลมเย็นๆ จากหน้าต่างที่เปิดรับลมโชยมาปะทะใบหน้า“พรุ่งนี้เอ็งต้องขึ้นรถเมล์ไปเรียนเองแล้วนะกันต์ ข้าต้องเข้าเขียงแต่เช้า คงมารับส่งทุกวันไม่ไหว” น้าวันเปรยขึ้นขณะที่มือยังคงบังคับพวงมาลัย“ครับน้า ได้อยู่แล้ว สบายๆ เลย” กันต์ตอบรับอย่างชิวๆ พลางทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง“เรื่องแค่นี้เอง น้าไม่ต้องห่วงหรอก”“แล้วเป็นไง... วันแรกที่นี่ โอเคไหม?” น้าวันถามต่อ แอบชำเลืองมองหลานชายที่ดูนิ่งขรึมขึ้นกว่าแต่ก่อน“สบายมากครับน้าครูที่นี่ใจดี เพื่อนๆ ก็ดูท่าทางเป็นมิตรดี”“เข้ากับเพื่อนได้ก็ดีแล้ว ข้ากังวลว่าเด็กเมืองอย่างเอ็งจะมาอึดอัดกับเด็กบ้านนอก” น้าวันหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นว่าหลานชายดูจะปรับตั

บทที่ 16 ของน้องกันต์🔞🔥แสงอาทิตย์อัสดงลาลับขอบฟ้าไปพร้อมกับการมาถึงของรถกระบะคันคุ้นตาที่เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านไม้ ขณะที่เจ้าของบ้านกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมโต๊ะไม้ที่ชานเรือนถึงกับชะงักไป เมื่อเห็นว่าใครก้าวลงมาจากรถพร้อมกับหลานชายตัวแสบ“เอ้า! ทำไมมึงมาพร้อมกับหลานกูได้วะไอ้กร” น้าวันถามพลางเลิกคิ้วมองเพื่อนรักอย่างสงสัย“กูเห็นมันยืนเก้อรอรถเมล์อยู่ที่ป้ายหน้าตลาด เลยรับขึ้นรถมาด้วยกันเนี่ยแหละ” เสี่ยกรโกหกหน้าตายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแอบชำเลืองมองเด็กหนุ่มที่เดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มกริ่ม“เออๆ ขอบใจมึงมาก... แล้วนี่ลมอะไรหอบมาถึงนี่ มีธุระอะไรป่าว”“ธุระไม่มี... แค่จะมาหาที่แดกเหล้าด้วยเฉยๆ”“เอ้อ! ดีเลย กูกำลังเปรี้ยวปากอยากหาเพื่อนชนแก้วอยู่พอดี” น้าวันหัวเราะร่วนพลางกวักมือเรียกเพื่อน “มาๆ นั่งก่อน เดี๋ยวกูไปทำกับแกล้มในครัวแป๊บ ส่วนมึงไอ้กันต์... ไปอาบน้ำอาบท่าซะ จะได้มาทำการบ้านให้เสร็จ”“ครับน้าวัน...” กันต์รับคำอย่างว่าง่าย แอบส่งสายตาซุกซนให้เสี่ยกรหนึ่งทีก่อนจะเลี่ยงตัวเข้าบ้านไปเวลาผ่านไปจนดึกดื่น บรรยากาศรอบชานเรือนถูกปกคลุมด้วยความเงียบของราตรี มีเพีย

บทที่ 18 ความแตกเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องลอดผ่านรอยแยกของฝาบ้านไม้ วันชัยสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวพ่วงด้วยความมึนงงที่ตีรวนอยู่ในสมอง เขาพยายามลำดับเหตุการณ์ว่าทำไมตัวเองถึงลงมานอนกองอยู่ตรงชานเรือนหน้าบ้านในสภาพนี้ และที่น่าแปลกใจไปกว่านั้นคือ รถของไอ้กรเพื่อนรักของเขายังคงจอดสนิทอยู่ที่เดิม“เมาจนงงไปหมดแล้วกู...” วันชัยพึมพำกับตัวเองพลางลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซเข้าไปในบ้าน เห็นแม่กำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวในครัว“แม่... ไอ้กรล่ะ? แล้วไอ้กันต์ล่ะมันไปเรียนหรือยัง”“ยังเห็นเงียบอยู่เลยทั้งคู่นั่นแหละ” แม่ตอบเรียบ ๆ โดยไม่ได้หันมามองวันชัยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาเดินจ้ำอ้าวไปที่ห้องนอนตัวเองเพื่อมองหาเพื่อน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ใจเริ่มสั่นสังหรณ์ใจแปลก ๆ จึงเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องนอนของหลานชายทันทีปัง! ปัง! ปัง!“ไอ้กันต์! ตื่นหรือยังวะ เอ็งจะนอนกินบ้านกินเมืองเหรอ!” วันชัยตะโกนเรียกพลางรัวหมัดใส่บานประตู ทว่าคนข้างในกลับนิ่งสนิท ไร้เสียงตอบรับด้วยความโมโหบวกกับความเป็นห่วงกลัวว่าใครจะเป็นอะไรไป วันชัยจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาต และวินาทีนั้นเอง... โ