เสี่ยครับ ผมไม่เด็กแล้ว

เสี่ยครับ ผมไม่เด็กแล้ว

last update최신 업데이트 : 2026-03-16
에:  Tawan miki참여
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
22챕터
366조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เสี่ยครับ… ผมไม่เด็กแล้วนะถ้าจะเอา…ก็เอาให้สุด อย่ามาทำเป็นใจแข็ง เด็กขายหมูปากดีกับเสี่ยเจ้าของตลาดที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยใจอ่อนให้ใครแต่ดันมาแพ้ทางหมาเด็กคนเดียว…

더 보기

1화

“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”

“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”

มาล้อมวงกันเข้ามาจ้า! วันนี้กระผมจะพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเหล่าตัวละครที่จะมาสร้างความป่วน ชวนให้ใจสั่น ในบรรยากาศตลาดสดเมืองสุพรรณบุรีแห่งนี้กันครับ

ภาษาในเรื่อง

ในนิยายเรื่องนี้ ไรต์มีการใช้ภาษาที่ เรียบง่าย เป็นกันเอง และสมจริง ครับ มีการสอดแทรกคำหยาบคายบ้างตามวิถีวัยรุ่นและพ่อค้าแม่ค้าเพื่อให้ได้อรรถรส รวมถึงมี Dirty Talk ในฉากรักที่ร้อนแรงตามสไตล์คนคลั่งรัก เพื่อให้ทุกคนอินไปกับความสัมพันธ์ของเสี่ยกรและน้องกันต์แบบถึงพริกถึงขิงครับ!

สถานที่ในเรื่อง

สำหรับสถานที่หลักในนิยายเรื่องนี้คือ "อำเภอหนองหลวง จังหวัดสุพรรณบุรี" ครับ โดยเฉพาะที่ ตลาดวรเศรษฐ์ ซึ่งมีกลิ่นอายของตลาดสดบ้านทุ่งที่วุ่นวายแต่ก็อบอุ่น แต่บอกไว้ก่อนนะจ๊ะว่า เหตุการณ์และรายละเอียดต่างๆ ภายในเรื่อง เป็นเพียงจินตนาการที่ไรต์แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นเด้อ ไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือเหตุการณ์จริง 100% อ่านเอาความฟินความนัวกันนะจ๊ะ!

นายเอก: เสี่ยกร (ภากร) อายุ 45 ปี

นิสัยของนายเอก : คนหนุ่มรุ่นใหญ่ใจนิ่งครับ! เป็นเจ้าของตลาดผู้ทรงอิทธิพลที่ดุ ขรึม และพูดน้อย เดินตลาดทีคนหลบเป็นแถว ไม่ชอบความวุ่นวายและไม่ชอบเด็กเป็นที่สุด แต่เห็นดุๆ แบบนี้ บอกเลยว่าถ้าได้เปิดใจเมื่อไหร่ เสือที่ว่าโหดก็กลายเป็นแมวใหญ่ให้เด็กเกาเถอะครับ

พระเอก: กันต์ (กันตนกร) อายุ 18 ปี

นิสัยของพระเอก : หมาเด็กสุดแสบจากเมืองกรุงครับ! นิสัยทะเล้น กวนตีน ปากไว และที่สำคัญคือขี้อ้อนน้องเป็นพวกยิ่งโดนดุยิ่งชอบแหย่ ไม่กลัวคนหน้าโหด แถมยังมีไม้ตายคือความอ้อนที่พร้อมจะพุ่งชนหัวใจคนแก่ให้ละลายครับ

⚠️ หมายเหตุจากนักเขียน

นิยายเรื่องนี้เป็นความสัมพันธ์แบบ "Fast-paced & Spicy" ครับ เนื้อหาค่อนข้างสั้น เดินเรื่องไวทันใจ ไม่ยืดเยื้อ เน้นความกวนประสาทของหมาเด็กที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในชีวิตของหนุ่มใหญ่ที่มีปมความเงียบเหงา

สุดท้ายนี้ ไรต์ขอฝากนิยายขนาดกะทัดรัดเรื่อง "เสี่ยครับ... ผมไม่เด็กแล้ว" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะครับ

นิยายเรื่องนี้อาจไม่ได้มีปมที่ซับซ้อน แต่อยากชวนให้ทุกคนมาพักสมอง ปล่อยใจไปกับความน่ารักปนกวนของน้องกันต์ และความใจอ่อนของเสี่ยกร อ่านแก้เครียด อ่านเอาฟินในวันว่าง ๆ ไรต์ก็ดีใจมากแล้วครับ

หากชื่นชอบหรืออยากให้กำลังใจหมาเด็กกับเสือแก่คู่ป่วนคู่ดี ฝากกดหัวใจ กดติดตามนามปากกา Tawan miki หรือคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะครับ ทุกเสียงของทุกคนคือกำลังใจที่สำคัญที่สุดของกระผมเลยจ้า!

ขอให้สนุกกับความรักจี๊ดจ๊าดที่ตลาดวรเศรษฐ์นะคร้าบ!

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
22 챕터
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ” มาล้อมวงกันเข้ามาจ้า! วันนี้กระผมจะพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเหล่าตัวละครที่จะมาสร้างความป่วน ชวนให้ใจสั่น ในบรรยากาศตลาดสดเมืองสุพรรณบุรีแห่งนี้กันครับ ภาษาในเรื่อง ในนิยายเรื่องนี้ ไรต์มีการใช้ภาษาที่ เรียบง่าย เป็นกันเอง และสมจริง ครับ มีการสอดแทรกคำหยาบคายบ้างตามวิถีวัยรุ่นและพ่อค้าแม่ค้าเพื่อให้ได้อรรถรส รวมถึงมี Dirty Talk ในฉากรักที่ร้อนแรงตามสไตล์คนคลั่งรัก เพื่อให้ทุกคนอินไปกับความสัมพันธ์ของเสี่ยกรและน้องกันต์แบบถึงพริกถึงขิงครับ! สถานที่ในเรื่อง สำหรับสถานที่หลักในนิยายเรื่องนี้คือ "อำเภอหนองหลวง จังหวัดสุพรรณบุรี" ครับ โดยเฉพาะที่ ตลาดวรเศรษฐ์ ซึ่งมีกลิ่นอายของตลาดสดบ้านทุ่งที่วุ่นวายแต่ก็อบอุ่น แต่บอกไว้ก่อนนะจ๊ะว่า เหตุการณ์และรายละเอียดต่างๆ ภายในเรื่อง เป็นเพียงจินตนาการที่ไรต์แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นเด้อ ไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือเหตุการณ์จริง 100% อ่านเอาความฟินความนัวกันนะจ๊ะ! นายเอก: เสี่ยกร (ภากร) อายุ 45 ปี นิสัยของนายเอก : คนหนุ่มรุ่นใหญ่ใจนิ่งครับ! เป็นเจ้าของตลาดผู้ทรงอิทธิพลที่ดุ ขรึม และพูดน้อย เดินตลาดทีคนหลบเป็น
last update최신 업데이트 : 2026-02-14
더 보기
บทที่ 1 หาแต่เรื่อง
บทที่ 1 หาแต่เรื่องบ่ายคล้อยท่ามกลางแสงแดดแผดเผาภายนอก แต่ภายในห้างสรรพสินค้าสุดหรูย่านสีลมกลับเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลไปทั่วบริเวณ กระนั้นบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้เข้ากับ ‘กันต์’ และกลุ่มเพื่อนในชุดนักเรียนขาสั้นเลยแม้แต่น้อยเด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาติดจะขี้เล่นนั่งก้มหน้าก้มตา นิ้วเรียวยาวรัวกดลงบนหน้าจอมือถืออย่างเมามัน เสียงเอฟเฟกต์จากเกมดังประสานกับเสียงสบถหัวเราะของเพื่อนอีกสองคน ทั้งสามจมดิ่งอยู่ในโลกเสมือนจนหลงลืมไปว่าเวลานี้... พวกเขาควรจะนั่งอยู่ในห้องเรียนแอร์แคบๆ ที่โรงเรียนมากกว่า“เฮ้ยๆ ซ้ายมา! รุมมันมึง รุมมัน!” กันต์ตะโกนสั่งการด้วยความคึกคะนอง โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งที่ทะมึนทึนอยู่ด้านหลัง“ทำไมไม่ไปเรียนกัน?”เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาคนทั้งสามสะดุ้งสุดตัวจนมือถือเกือบหลุดมือ เมื่อหันไปสบตากับสายตาคาดโทษภายใต้กรอบแว่นของสารวัตรนักเรียน สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ทำงานทันที“ฉิบหายแล้วพวกมึง... พ่อมา! วิ่งดิ!”กันต์ตะโกนลั่นห้างก่อนจะดีดตัวขึ้นราวกับติดสปริง ฝีเท้าไวกว่าความคิด เขาพุ่งตัวทะยานหนีโดยไม่คิดจ
last update최신 업데이트 : 2026-02-16
더 보기
บทที่ 2 แผนสูง... แต่พ่อสูงกว่า
บทที่ 2 แผนสูง... แต่พ่อสูงกว่าเช้าวันต่อมา กลิ่นอายความสดชื่นของยามเช้า ไม่ได้ช่วยให้ใจของกันต์ชุ่มชื่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มจำใจสวมชุดนักเรียนที่แสนอึดอัด เดินหน้ามุ่ยคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจตรงดิ่งไปยังจุดนัดพบประจำที่โรงเรียน ซึ่งมีกลุ่มเพื่อนสนิทนั่งรออยู่ก่อนแล้ว“เป็นอะไรไปวะไอ้กันต์ หน้ามึงบูดอย่างกับแกงค้างคืน” นที เพื่อนสนิทคนแรกในกลุ่มทักขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนเดินกระแทกเท้านั่งลงบนม้าหินอ่อน“พ่อกูจะเนรเทศกูไปอยู่สุพรรณบุรีว่ะ...” กันต์ทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง พลางถอนหายใจทิ้งคำโตจนไหล่ห่อ“ก็เพราะพวกเธอเล่นโดดเรียนกันเมื่อวานไงล่ะ สมน้ำหน้า!” จิ๊ด เพื่อนสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มพ่วงตำแหน่งแฟนสาวของนทีจีบปากจีบคอเสริมขึ้นมา แม้จะดูเหมือนซ้ำเติมแต่แววตาก็เต็มไปด้วยความเห็นใจ“มันไม่ใช่แค่เรื่องโดดเรียนอย่างเดียวหรอกจิ๊ด... มันสะสมมานานจนพ่อกูฟิวส์ขาดแล้วว่ะ” กันต์ตอบด้วยเสียงเศร้าสร้อย แววตาขี้เล่นที่เคยมีหายวับไปราวกับคนละคน“แล้วมึงจะเอาไงต่อวะ จะยอมไปอยู่บ้านนอกจริงดิ?” มอส เพื่อนอีกคนถามขึ้นด้วยความกังวล เพราะรู้ดีว่าคนรักความสบายอย่างกันต์ไม่มีทางยอมไปลำบากแน่ๆเด็กหนุ่มเ
last update최신 업데이트 : 2026-02-16
더 보기
บทที่ 3 อะไรครับเนี่ย
บทที่ 3 อะไรครับเนี่ยตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงจนขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง แสงสุดท้ายของวันทาบทับลงบนเรือนไทยทรงสูงจนดูขรึมขลัง บรรยากาศเงียบสงบยามเย็นถูกทำลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะตอนเดียวที่แล่นเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน ท้ายกระบะมีอุปกรณ์เขียงหมูและถังน้ำแข็งใบใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ร่างสูงกำยำสมส่วนตามแบบฉบับคนทำงานหนักเดินลงมาจากรถ ใบหน้าคมเข้มที่ดูใจดีแต่แฝงความดุดันของ ‘น้าวัน’ ปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นพี่สาวและพี่เขยที่นั่งรออยู่ตรงนอกชาน“ไง... หอบเอาเจ้าตัวดีมาส่งถึงที่เลยเหรอพี่” วันถามพลางยกถังพลาสติกเปล่าลงจากรถ แซวหลานชายที่นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่ไม่ไกล“ใช่... พี่ฝากแกดูแลหลานด้วยนะวัน ไม่ต้องสปอยล์มันล่ะ” แม่ของกันต์เอ่ยฝากฝังด้วยสีหน้าจริงจังพลางหันไปมองลูกชายที่ยังคงนั่งกอดอกทำตัวเป็นประติมากรรมหินอ่อน“เดี๋ยวพี่จะกลับกรุงเทพฯ เลยแล้วกัน พ่อเขามีงานด่วนพรุ่งนี้เช้า”“โหแม่... จะกลับเลยเหรอ ไม่นอนค้างสักคืนล่ะครับ” กันต์รีบโพล่งออกไป ความรู้สึกโหวงในใจเริ่มทำงานเมื่อรู้ว่าเกราะกำบังเดียวที่มีกำลังจะจากไป“ไม่ต้องมาอ้อนเลย อยู่ที่นี่ก็ทำตัวให้มันดีๆ อย่าดื้อกับน้าเข
last update최신 업데이트 : 2026-02-16
더 보기
บทที่ 4 เจออีกแล้ว
บทที่ 4 เจออีกแล้วรถกระบะคู่ใจของน้าวันเลี้ยวเข้าจอดในโซนขนส่งหลังตลาดวรเศรษฐ์ที่เนืองแน่นไปด้วยรถบรรทุกผักและเขียงหมูเจ้าอื่น กันต์กระโดดลงจากรถพลางสะดุ้งสุดตัวเมื่อมวลอากาศเย็นยะเยือกยามเช้าพุ่งเข้าปะทะผิว กลิ่นคาวสดของเนื้อสัตว์และกลิ่นฉุนของเครื่องเทศนานาชนิดลอยมาตามลมจนเขาต้องย่นจมูก ร่างโปร่งแบกถังพลาสติกหนักอึ้งเดินตามน้าวันเข้าสู่แผงหมูเบอร์ 09 ด้วยท่าทางทุลักทุเลตั้งแต่เข็มนาฬิกาชี้เลขสามจนล่วงเข้าสู่เจ็ดโมงเช้า กันต์แทบจะไม่ได้พักหายใจ เด็กหนุ่มที่เคยหยิบจับแต่ปากกาและจอยเกมจำต้องแปลงร่างเป็นลูกมือสารพัดประโยชน์ เดี๋ยวช่วยสับหมู ส่งของให้ลูกค้าจนหัวหมุน ไหนจะยกถังน้ำแข็งใบเขื่องจนเสื้อยืดตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยน้ำและหยาดเหงื่อ“โว้ยยย! อยากกลับบ้านแล้ว น้า... ผมง่วงนอนตาจะปิดแล้วเนี่ย!” กันต์โวยวายออกมาอย่างเหลืออด ขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งบนลังพลาสติกพรางปาดเหงื่อบนหน้าผากทิ้งอย่างหงุดหงิด“เออๆ ข้ารู้แล้ว ข้าก็เมื่อยเหมือนกันนั่นแหละ เดี๋ยวเก้าโมงก็เก็บร้านกลับบ้านแล้ว” น้าวันตอบพลางใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดเขียงไม้ใบใหญ่โดยไม่หันมามอง“กลับแล้วไม่มาแล้วนะรอบเย็นอ่ะ ผมไม่เอาด้วยแล้วนะน้
last update최신 업데이트 : 2026-02-25
더 보기
บทที่ 5 เพื่อนน้าวัน
บทที่ 5 เพื่อนน้าวันท่ามกลางผู้คนที่เริ่มหนาตาในตลาดสด เสี่ยกรยังคงเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าสง่างามจนคนรอบข้างต้องหลบทางให้ ทว่าเขากลับชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยก่อนจะหันมาถามเด็กหนุ่มที่เดินฮัมเพลงตามหลังมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน“อยู่แผงใคร... จะได้ไปส่งถูกทาง”“แผงหมูเบอร์ 09 ของน้าวันครับลุง” กันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ พร้อมส่งยิ้มทะเล้นไปให้หนึ่งทีเสี่ยกรไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วออกเดินนำไปโดยไม่ถามทางต่อ ราวกับว่าหลับตาเดินก็ยังจำตำแหน่งได้ทุกตารางนิ้วในที่แห่งนี้ จนกระทั่งฝีเท้าของชายวัยกลางคนมาหยุดกึกลงที่หน้าเขียงหมูขนาดใหญ่“อ้าว! ไอ้กร มาทำอะไรวะเนี่ย” เสียงทุ้มแหบของน้าวันที่กำลังง่วนอยู่กับการรวบรวมมีดปังตอเงยหน้าขึ้นทักทาย “เดินตรวจตลาดถึงนี่เลยเหรอมึง”“กูมาส่งเด็ก...” เสี่ยกรตอบเสียงเรียบ พลางเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยเพื่อให้คนเป็นน้าได้เห็นร่างโปร่งที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ด้านหลัง“อ้าว! ไอ้กันต์! มึงไปก่อเรื่องอะไรไว้ล่ะเนี่ย ถึงให้เสี่ยเขามาส่งถึงที่!” น้าวันละมือจากข้าวของ หันมาจ้องหน้าหลานชายตัวดีด้วยสายตาคาดโทษ“โถ่น้า... ก็พูดเกินไป นั่งยันนอนยันเลยว่าน้องกันต์ยัง
last update최신 업데이트 : 2026-03-10
더 보기
บทที่ 6 ให้น้องกันต์ดูแลนะ
บทที่ 6 ให้น้องกันต์ดูแลนะกันต์เดินทอดน่องออกจากเขตรั้วบ้านเรือนไทย มุ่งหน้าไปยังร้านค้าหน้าปากซอยพลางฮัมเพลงอย่างรื่นเริงใจ แม้ในมือจะยังว่างเปล่าเพราะกำลังไปซื้อโซดากับน้ำแข็งตามคำสั่งน้าวัน แต่ความคิดในหัวกลับเตลิดไปไกลถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เพิ่งแกล้งแหย่คนตัวโตบนบ้านมา‘หึหึ... ลุงเขินแน่ๆ เมื่อกี้เห็นนะว่าหูแดงจนแทบจะไหม้’ เด็กหนุ่มยืดตัวขึ้นพลางหยุดส่องกระจกมอเตอร์ไซค์ที่จอดทิ้งไว้ข้างทางเพื่อจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทางที่สุด เขาอยากจะดูหล่อเหลาตลอดเวลา เผื่อว่าพอกลับไปถึงบ้านลุงกรจะใจอ่อนยอมทำตามที่เขาขอเมื่อเดินมาถึงร้านป้าชื่น กันต์ก็จัดแจงสั่งของตามที่น้าวันบอกจนครบถ้วน ไม่นานนัก กันต์ก็เดินถือถุงของพะรุงพะรังกลับเข้ามาใต้ถุนบ้าน วงเหล้าเริ่มตั้งลำได้ที่ กลิ่นอายของสุราผสมสมุนไพรโชยแตะจมูก น้าวันเทเหล้าขาวผสมยาดองลงแก้วพลางส่งให้เสี่ยกรที่รับไปถือไว้ด้วยท่วงท่าองอาจมาดเจ้าพ่อ“มาแล้วครับ! ของที่สั่ง... แล้วก็นี่ ของแถมพิเศษจากน้องกันต์”กันต์วางถุงโซดาลงบนแคร่ไม้ไผ่เสียงดังปึก ก่อนจะจงใจแทรกตัวลงนั่งตรงช่องว่างแคบๆ ระหว่างน้าวันกับเสี่ยกรแบบหน้าตาเฉย ผิวเนื้อขา
last update최신 업데이트 : 2026-03-10
더 보기
บทที่ 7 ตัวลุงหอมจัง🔥🔞
บทที่ 7 ตัวลุงหอมจัง🔥🔞ไม่นานนัก กันต์ก็เดินกลับออกมาจากครัวพร้อมจานกับแกล้มใบใหม่ ทว่าภาพที่เห็นกลับทำเอาเขาต้องชะงักกึก เมื่อน้าวันผู้ป่าวประกาศว่าคอแข็งนักหนา บัดนี้กลับนั่งคอพับคออ่อน ฟุบหน้าลงกับขอบแคร่ไม้ไผ่ ส่งเสียงกรนฟีฟัดเป็นจังหวะสม่ำเสมอไปเรียบร้อยแล้ว“เอ้าน้าวัน... ทิ้งภาระให้หลานอีกแล้วนะ” กันต์บ่นพึมพำเบาๆ อย่างระอาใจ“มาก็ดีแล้ว... มาช่วยพยุงน้าเธอขึ้นไปนอนข้างบนหน่อย ท่าทางจะสู้ฤทธิ์เหล้ายาดองไม่ไหว” เสี่ยกรลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขายังดูนิ่งสงบผิดกับน้าวันที่หมดสภาพ“ตัวอย่างกับควาย ภาระชัดๆ เลยน้าเนี่ย” กันต์ยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่เลิก ทว่าก็ยอมขยับเข้าไปช่วยพยุงร่างหนักอึ้งของน้าชายขึ้นพาดบ่าคนละข้างกับเสี่ยกร“เดี๋ยวไอ้วันส่างเมื่อไหร่... ฉันจะบอกมันว่าเธอว่ามันเหมือนควาย” เสี่ยกรเปรยขึ้นนิ่งๆ ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังช่วยกันลากสังขารน้าวันขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด“ถ้าลุงพูดล่ะก็... น้องกันต์จะไม่ปิดแค่ปากลุงด้วยปากน้องหรอกนะครับ”เขาจงใจทิ้งห้วงคำพูดไว้ให้ความเงียบทำหน้าที่ปลุกปั่นอารมณ์ ก่อนที่นัยน์ตาพราวระยับแสนซุกซนจะค่อยๆ ลาดเลื่อนต่ำลงอย
last update최신 업데이트 : 2026-03-10
더 보기
บทที่ 8 ไอ้เด็กผี
บทที่ 8 ไอ้เด็กผีเสียงหอบหายใจหนักหน่วงยังคงดังระงมไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ทอดผ่านหน้าต่างลงมาอาบไล้ร่างของทั้งคู่ กันต์ขยับกายขึ้นมานอนซบลงบนแผ่นอกกว้างที่ยังคงกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจรัวเร็วของเสี่ยกร เขาใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามไรหนวดจางๆ และสันกรามคมของคนใต้ร่างอย่างรักใคร่“อิ่มจัง... น้องกรของกันต์เนี่ย อร่อยที่สุดในโลกเลยนะครับ”เสี่ยกรที่ยังคงตกอยู่ในภวังค์ความวาบหวามทำได้เพียงถลึงตาใส่เด็กแสบด้วยความมันเขี้ยว ทว่าร่างกายกลับดูอ่อนแรงเกินกว่าจะผลักร่างโปร่งออกไปได้ ท้ายที่สุดเขาก็ทำเพียงถอนหายใจยาว พลางพึมพำเสียงค่อยในลำคอ“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง... ไอ้เด็กผี”กันต์หัวเราะร่วนอย่างผู้ชนะพลางซบหน้าลงกับอกหอมกรุ่นนั้นอย่างมีความสุขอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วช้อนตามองคนใต้ร่างด้วยรอยยิ้มพราย“ดึกแล้ว... ลุงจะกลับบ้านไหม? เดี๋ยวน้องกันต์เดินไปส่งที่รถ” กันต์ถามพลางเอียงคอ“ดูสภาพตัวเองด้วย...” เสี่ยกรปรายตามองเด็กหนุ่มที่หัวฟูเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่ต่างจากเขา “มีปัญญาไปส่งฉันหรือไง ลุกให้ขึ้นก่อนเถอะมึง”“ใช่สิ...น้องกันต์หมดประโยชน์แล้วนี่นา ลุง
last update최신 업데이트 : 2026-03-10
더 보기
บทที่ 9 ผิดจังหวะ
บทที่ 9 ผิดจังหวะตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา กันต์แทบจะไม่มีเวลาแม้แต่จะเงยหน้าขยับบิดขี้เกียจ ลูกค้าพากันแห่มาอุดหนุนที่แผงจนเนืองแน่น ราวกับว่าวันนี้คนทั้งสุพรรณบุรีนัดกันมาซื้อหมูอย่างไรอย่างนั้น มือเรียวหั่นหมูจนกล้ามขึ้น พลางกวาดสายตาชะเง้อหาคนตัวหอมเป็นระยะ แต่จนแล้วจนรอดก็เห็นเพียงแผ่นหลังไวๆ ของเสี่ยกรที่เดินตรวจงานอยู่อีกฟากของตลาดจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงยามสาย แดดเริ่มแรงและของบนแผงถูกขายจนเกลี้ยง กันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้อย่างหมดสภาพ“โอ๊ย... น้าวัน ผมแทบจะไม่ได้พักหายใจเลยนะเนี่ย เหนื่อยจนไส้จะขาดแล้ว” เขาโวยวายตามนิสัยเด็กเอาแต่ใจพลางใช้ชายเสื้อยืดพัดวีใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อจากความร้อน“บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลยนะมึง เห็นรับเงินทอนตังค์มือเป็นระวิงไม่เห็นจะบ่น” น้าวันหันมาดุแขวะหลานชายพลางเช็ดไม้เช็ดมือ “เอ้า! ถ้าหายเหนื่อยแล้วก็เอาหมูสันนอกถุงนี้ไปให้ไอ้กรที่ออฟฟิศข้างตลาดให้ข้าหน่อย มันสั่งไว้ข้าเกือบจะลืม”หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวของกันต์พลันพองโตขึ้นมาทันทีเหมือนโดนสูบลม เขาเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรงแหน่ว แย่งถุงหมูมาถือไว้ในมือนิ่ง ราวกับมันคือขุมทรัพย์ล้ำค่า“ได้เลยน้า! สั่งป
last update최신 업데이트 : 2026-03-16
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status