เสี่ยครับ ผมไม่เด็กแล้ว

เสี่ยครับ ผมไม่เด็กแล้ว

last updateHuling Na-update : 2026-03-16
By:  Tawan mikiKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
22Mga Kabanata
733views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เสี่ยครับ… ผมไม่เด็กแล้วนะถ้าจะเอา…ก็เอาให้สุด อย่ามาทำเป็นใจแข็ง เด็กขายหมูปากดีกับเสี่ยเจ้าของตลาดที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยใจอ่อนให้ใครแต่ดันมาแพ้ทางหมาเด็กคนเดียว…

view more

Kabanata 1

“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”

(POINT DE VUE D’ARIELLE)

Le parfum du dîner emplit la pièce tandis que je fixe mon mari, Jared. Ses cheveux sombres retombent parfaitement, encadrant son nez droit et sa mâchoire ciselée. Même en tenue décontractée, cet homme a une présence indéniable : des épaules larges, un torse sculpté. Il pourrait sortir tout droit d’un magazine, et pourtant, il est là, avec moi.

C’est notre anniversaire de mariage, et pour l’occasion, je propose un dîner à la maison, juste tous les deux.

Malgré son caractère habituellement distant, Jared prend du temps sur son emploi du temps chargé, un geste que je trouve adorable. Surtout quand il me regarde avec ces yeux brûlants, il m’est difficile de rester contrariée.

Je choisis de m’asseoir en face de lui, au lieu de notre position habituelle côte à côte, pour voir toutes ses réactions quand je lui annoncerai enfin la grande nouvelle.

Vous voyez, j'ai appris hier que je suis enceinte, grâce à notre médecin de famille, et je garde cette nouvelle pour la partager avec Jared pendant notre dîner d’anniversaire.

Quelle meilleure façon de le faire ? Célébrer un anniversaire de mariage et l’arrivée d’un bébé. Une double fête, non ?

« Ce repas est délicieux, Arielle. », dit Jared, interrompant le fil de mes pensées. « Je ne comprends pas pourquoi je suis toujours impressionné par ton talent culinaire. Après tout, tu es chef. »

Je lui adresse le plus beau sourire possible, flattée par son compliment.

« Merci, Jared. Cela signifie beaucoup venant de toi. »

Il me sourit en retour, mais son sourire n’est pas aussi large et lumineux que le mien.

« Tu n’étais pas obligée de faire autant de plats. Deux ou trois auraient suffi. Ce n’est que nous deux, après tout. »

Je claque ma langue. Encore une de ses remarques. Je suis sur le point de lui répondre, de lui expliquer que c’est notre anniversaire et que je veux que ce soit spécial, lorsque son téléphone sonne, brisant l’atmosphère paisible.

Le visage de Jared se fige en voyant l’écran, puis il affiche une expression d’excuse. « Excuse-moi, Arielle. Je dois répondre. C’est le travail. », dit-il en se levant.

Je sens une boule se former dans ma gorge tandis que je hoche la tête, essayant de masquer ma déception.

« Ce n’est pas grave, vas-y. Je reste là. », dis-je, d’une voix plus plate que je ne l’aurais voulu.

« Je te le promets, je vais me rattraper. Je t’achèterai de nouveaux bijoux, tout ce que tu veux. », lance-t-il en se précipitant hors de la salle à manger.

Je me laisse tomber contre le dossier de ma chaise, frustrée et déçue. Il est neuf heures du soir. Qui quitte sa maison à cette heure pour le travail ? C’est notre jour spécial, bon sang ! Et il pense compenser avec des bijoux ?

Mes yeux roulent involontairement. Les hommes doivent comprendre que les cadeaux ne sont pas toujours la clé du cœur d’une femme, l’attention de qualité l’est bien plus.

Je soupire pour la énième fois. Il ne mentionne même pas quand il reviendra, comme d’habitude. Se souviendra-t-il seulement de notre anniversaire une fois son travail terminé ? La nourriture, qui me fait tant saliver, me semble maintenant insipide. Notre dîner d’anniversaire, gâché par un coup de fil professionnel.

Je commence à couvrir les plats. Pendant que je m’affaire, je décide d’attendre Jared dans le salon en me divertissant avec mon émission de téléréalité préférée.

Je m’installe dans le salon pour l’attendre, mais la fatigue liée à ma grossesse me rattrape. Avant même de m’en rendre compte, je m’endors et me réveille en sursaut des heures plus tard. Mes yeux s’ouvrent lourdement sur une maison étrangement calme. Je suis toujours sur le canapé, seule.

En regardant l’horloge, mon cœur se serre. Il est minuit passé.

Une douloureuse réalisation s’abat sur moi : notre anniversaire est fini. La colère et la déception m’envahissent alors que je comprends que Jared n’est toujours pas rentré. J’ai été si impatiente de lui annoncer ma grossesse, mais même cela est désormais gâché.

Je me dirige vers la salle à manger. Les restes de notre dîner d’anniversaire sont toujours disposés sur la table. Très bien. Voilà ma punition, moi, une chef étoilée, prenant deux jours de congé pour ne pas cuisiner pour mes invités appréciatifs, mais pour mon mari.

En soupirant de résignation, je débarrasse la table et jette une partie des plats à la poubelle.

Tôt le matin, j’arrive au restaurant, et le chaos familier de la cuisine m’accueille comme un vieil ami, tout comme mes collègues. Leurs expressions mêlent inquiétude et curiosité.

« Arielle ! Tu es venue si tôt ! Je pensais que tu prenais deux jours de congé. »

Je force un sourire, ressentant encore la douleur de mon dîner d’anniversaire gâché.

Monsieur Stone, mon manager, un homme grand et imposant avec un sourire bienveillant, m’approche alors que je feuillette le menu récemment modifié.

« Arielle, tu as quelques minutes à me consacrer ? », me demande-t-il.

« Bien sûr. », je réponds, levant les yeux du menu.

« Il y a une opportunité d’étudier à l’étranger pendant trois ans. C’est une excellente occasion d’améliorer tes compétences culinaires et de passer au niveau supérieur. Ça t’intéresse ? »

J’hésite, me perdant dans mes pensées.

Trois ans. Une longue période loin de tout, surtout avec un bébé en route. Mais l’idée réveille quelque chose au fond de moi : une chance de sortir de l’ombre de Jared et de prouver ma valeur en tant que chef par moi-même. J’ai toujours compté sur son soutien, et aussi fort que je l’aime, je veux savoir ce que ça fait de réussir grâce à moi, et non grâce à nous.

Monsieur Stone remarque mon hésitation et pose une main sur mon épaule. « Prends ton temps, ma chère. Réfléchis et discute-en avec ton partenaire. C’est une décision importante, et je veux que tu sois sûre de toi. » Il me tapote dans le dos et s’éloigne.

Je soupire, mon esprit à nouveau envahi de pensées. J’essaie de peser le pour et le contre. Jared pourrait-il s’occuper de notre enfant seul si je pars ? Et notre mariage ? Résisterait-il à la distance ?

Toutes ces questions et bien d’autres envahissent mon esprit alors que je retourne travailler, mes mains occupées à préparer le service du déjeuner.

Des heures plus tard, une serveuse entre précipitamment dans la cuisine, l’air troublé. « Madame, un client insiste pour vous voir. », dit-elle, visiblement pressée.

« Quel est le problème ? », demandé-je, surprise.

« Elle refuse de dire, mais elle est vraiment impolie. », répond la serveuse. « Elle dit qu’elle veut voir la chef responsable. »

J’enlève rapidement mon tablier, me lave les mains, et suis la serveuse jusqu’à la salle à manger.

« Bonjour, je suis Arielle, la cheffe en charge. », dis-je en m’arrêtant devant la table du client. « Désolée pour votre mécontentement. Pouvez-vous m’expliquer ce qui ne va pas avec le plat ? »

La cliente, une femme enceinte, me scrute de haut en bas, les yeux brûlants de colère. « Ce qui ne va pas ? Tout ! Votre nourriture est si fade. », crache-t-elle. « Je ne peux pas croire que vous vous appelez chef. »

J’écoute patiemment et, après ses remarques, je défends ma cuisine, en expliquant notre menu et nos ingrédients, mais elle reste inflexible.

« Je me fiche de ce que vous dites. », réplique-t-elle sèchement. « Je vais attendre l’arrivée de mon mari et vous faire virer. »

Quoi ? Je fronce légèrement les sourcils mais garde un comportement professionnel. « Madame, je vous assure que notre nourriture est préparée selon les normes les plus élevées avec les meilleurs ingrédients. Si vous le souhaitez, je peux vous offrir un plat de votre choix en guise de compensation. »

La femme rejette cette proposition d’un geste de cheveux nonchalant. « Ce ne sera pas nécessaire. Je veux toujours que vous soyez renvoyée pour avoir failli m’empoisonner, moi et mon enfant à naître. Attendez que mon mari arrive, et il s’occupera de vous. »

Je prends une grande inspiration, m’excuse, et retourne dans mon bureau. Toute cette histoire est absurde. J’ai été cheffe pendant des années et j’ai vu ma part de plaintes déraisonnables, mais celle-ci dépasse tout. Qui est-elle pour penser que son mari tout-puissant peut me faire renvoyer sur un simple caprice ?

Je suis sur le point de reprendre le travail lorsqu’un coup retentit à la porte de mon bureau. « Il est là, Madame. », appelle la serveuse.

Je soupire. La journée était déjà rude, et j’espérais seulement en finir rapidement avec cette absurdité. Je me ressaisis et sors. Peu importe le pouvoir que ce mari pense avoir, je ne suis pas inquiète. Je connais mon travail et je connais ma valeur.

Mais en entrant à nouveau dans la salle à manger, mon souffle se coupe en voyant une silhouette grande et imposante en train de parler à la femme.

Elle me remarque en premier et informe son mari, me désignant d’un geste. Et avant qu’il ne se retourne complètement vers moi, je sais déjà qui il est.

Une sensation brûlante envahit ma poitrine alors que je fixe le visage magnifique avec lequel je dors presque toutes les nuits.

C’était Jared, mon mari !

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
22 Kabanata
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ” มาล้อมวงกันเข้ามาจ้า! วันนี้กระผมจะพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเหล่าตัวละครที่จะมาสร้างความป่วน ชวนให้ใจสั่น ในบรรยากาศตลาดสดเมืองสุพรรณบุรีแห่งนี้กันครับ ภาษาในเรื่อง ในนิยายเรื่องนี้ ไรต์มีการใช้ภาษาที่ เรียบง่าย เป็นกันเอง และสมจริง ครับ มีการสอดแทรกคำหยาบคายบ้างตามวิถีวัยรุ่นและพ่อค้าแม่ค้าเพื่อให้ได้อรรถรส รวมถึงมี Dirty Talk ในฉากรักที่ร้อนแรงตามสไตล์คนคลั่งรัก เพื่อให้ทุกคนอินไปกับความสัมพันธ์ของเสี่ยกรและน้องกันต์แบบถึงพริกถึงขิงครับ! สถานที่ในเรื่อง สำหรับสถานที่หลักในนิยายเรื่องนี้คือ "อำเภอหนองหลวง จังหวัดสุพรรณบุรี" ครับ โดยเฉพาะที่ ตลาดวรเศรษฐ์ ซึ่งมีกลิ่นอายของตลาดสดบ้านทุ่งที่วุ่นวายแต่ก็อบอุ่น แต่บอกไว้ก่อนนะจ๊ะว่า เหตุการณ์และรายละเอียดต่างๆ ภายในเรื่อง เป็นเพียงจินตนาการที่ไรต์แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นเด้อ ไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือเหตุการณ์จริง 100% อ่านเอาความฟินความนัวกันนะจ๊ะ! นายเอก: เสี่ยกร (ภากร) อายุ 45 ปี นิสัยของนายเอก : คนหนุ่มรุ่นใหญ่ใจนิ่งครับ! เป็นเจ้าของตลาดผู้ทรงอิทธิพลที่ดุ ขรึม และพูดน้อย เดินตลาดทีคนหลบเป็น
last updateHuling Na-update : 2026-02-14
Magbasa pa
บทที่ 1 หาแต่เรื่อง
บทที่ 1 หาแต่เรื่องบ่ายคล้อยท่ามกลางแสงแดดแผดเผาภายนอก แต่ภายในห้างสรรพสินค้าสุดหรูย่านสีลมกลับเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลไปทั่วบริเวณ กระนั้นบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้เข้ากับ ‘กันต์’ และกลุ่มเพื่อนในชุดนักเรียนขาสั้นเลยแม้แต่น้อยเด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาติดจะขี้เล่นนั่งก้มหน้าก้มตา นิ้วเรียวยาวรัวกดลงบนหน้าจอมือถืออย่างเมามัน เสียงเอฟเฟกต์จากเกมดังประสานกับเสียงสบถหัวเราะของเพื่อนอีกสองคน ทั้งสามจมดิ่งอยู่ในโลกเสมือนจนหลงลืมไปว่าเวลานี้... พวกเขาควรจะนั่งอยู่ในห้องเรียนแอร์แคบๆ ที่โรงเรียนมากกว่า“เฮ้ยๆ ซ้ายมา! รุมมันมึง รุมมัน!” กันต์ตะโกนสั่งการด้วยความคึกคะนอง โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งที่ทะมึนทึนอยู่ด้านหลัง“ทำไมไม่ไปเรียนกัน?”เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาคนทั้งสามสะดุ้งสุดตัวจนมือถือเกือบหลุดมือ เมื่อหันไปสบตากับสายตาคาดโทษภายใต้กรอบแว่นของสารวัตรนักเรียน สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ทำงานทันที“ฉิบหายแล้วพวกมึง... พ่อมา! วิ่งดิ!”กันต์ตะโกนลั่นห้างก่อนจะดีดตัวขึ้นราวกับติดสปริง ฝีเท้าไวกว่าความคิด เขาพุ่งตัวทะยานหนีโดยไม่คิดจ
last updateHuling Na-update : 2026-02-16
Magbasa pa
บทที่ 2 แผนสูง... แต่พ่อสูงกว่า
บทที่ 2 แผนสูง... แต่พ่อสูงกว่าเช้าวันต่อมา กลิ่นอายความสดชื่นของยามเช้า ไม่ได้ช่วยให้ใจของกันต์ชุ่มชื่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มจำใจสวมชุดนักเรียนที่แสนอึดอัด เดินหน้ามุ่ยคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจตรงดิ่งไปยังจุดนัดพบประจำที่โรงเรียน ซึ่งมีกลุ่มเพื่อนสนิทนั่งรออยู่ก่อนแล้ว“เป็นอะไรไปวะไอ้กันต์ หน้ามึงบูดอย่างกับแกงค้างคืน” นที เพื่อนสนิทคนแรกในกลุ่มทักขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนเดินกระแทกเท้านั่งลงบนม้าหินอ่อน“พ่อกูจะเนรเทศกูไปอยู่สุพรรณบุรีว่ะ...” กันต์ทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง พลางถอนหายใจทิ้งคำโตจนไหล่ห่อ“ก็เพราะพวกเธอเล่นโดดเรียนกันเมื่อวานไงล่ะ สมน้ำหน้า!” จิ๊ด เพื่อนสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มพ่วงตำแหน่งแฟนสาวของนทีจีบปากจีบคอเสริมขึ้นมา แม้จะดูเหมือนซ้ำเติมแต่แววตาก็เต็มไปด้วยความเห็นใจ“มันไม่ใช่แค่เรื่องโดดเรียนอย่างเดียวหรอกจิ๊ด... มันสะสมมานานจนพ่อกูฟิวส์ขาดแล้วว่ะ” กันต์ตอบด้วยเสียงเศร้าสร้อย แววตาขี้เล่นที่เคยมีหายวับไปราวกับคนละคน“แล้วมึงจะเอาไงต่อวะ จะยอมไปอยู่บ้านนอกจริงดิ?” มอส เพื่อนอีกคนถามขึ้นด้วยความกังวล เพราะรู้ดีว่าคนรักความสบายอย่างกันต์ไม่มีทางยอมไปลำบากแน่ๆเด็กหนุ่มเ
last updateHuling Na-update : 2026-02-16
Magbasa pa
บทที่ 3 อะไรครับเนี่ย
บทที่ 3 อะไรครับเนี่ยตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงจนขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง แสงสุดท้ายของวันทาบทับลงบนเรือนไทยทรงสูงจนดูขรึมขลัง บรรยากาศเงียบสงบยามเย็นถูกทำลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะตอนเดียวที่แล่นเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน ท้ายกระบะมีอุปกรณ์เขียงหมูและถังน้ำแข็งใบใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ร่างสูงกำยำสมส่วนตามแบบฉบับคนทำงานหนักเดินลงมาจากรถ ใบหน้าคมเข้มที่ดูใจดีแต่แฝงความดุดันของ ‘น้าวัน’ ปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นพี่สาวและพี่เขยที่นั่งรออยู่ตรงนอกชาน“ไง... หอบเอาเจ้าตัวดีมาส่งถึงที่เลยเหรอพี่” วันถามพลางยกถังพลาสติกเปล่าลงจากรถ แซวหลานชายที่นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่ไม่ไกล“ใช่... พี่ฝากแกดูแลหลานด้วยนะวัน ไม่ต้องสปอยล์มันล่ะ” แม่ของกันต์เอ่ยฝากฝังด้วยสีหน้าจริงจังพลางหันไปมองลูกชายที่ยังคงนั่งกอดอกทำตัวเป็นประติมากรรมหินอ่อน“เดี๋ยวพี่จะกลับกรุงเทพฯ เลยแล้วกัน พ่อเขามีงานด่วนพรุ่งนี้เช้า”“โหแม่... จะกลับเลยเหรอ ไม่นอนค้างสักคืนล่ะครับ” กันต์รีบโพล่งออกไป ความรู้สึกโหวงในใจเริ่มทำงานเมื่อรู้ว่าเกราะกำบังเดียวที่มีกำลังจะจากไป“ไม่ต้องมาอ้อนเลย อยู่ที่นี่ก็ทำตัวให้มันดีๆ อย่าดื้อกับน้าเข
last updateHuling Na-update : 2026-02-16
Magbasa pa
บทที่ 4 เจออีกแล้ว
บทที่ 4 เจออีกแล้วรถกระบะคู่ใจของน้าวันเลี้ยวเข้าจอดในโซนขนส่งหลังตลาดวรเศรษฐ์ที่เนืองแน่นไปด้วยรถบรรทุกผักและเขียงหมูเจ้าอื่น กันต์กระโดดลงจากรถพลางสะดุ้งสุดตัวเมื่อมวลอากาศเย็นยะเยือกยามเช้าพุ่งเข้าปะทะผิว กลิ่นคาวสดของเนื้อสัตว์และกลิ่นฉุนของเครื่องเทศนานาชนิดลอยมาตามลมจนเขาต้องย่นจมูก ร่างโปร่งแบกถังพลาสติกหนักอึ้งเดินตามน้าวันเข้าสู่แผงหมูเบอร์ 09 ด้วยท่าทางทุลักทุเลตั้งแต่เข็มนาฬิกาชี้เลขสามจนล่วงเข้าสู่เจ็ดโมงเช้า กันต์แทบจะไม่ได้พักหายใจ เด็กหนุ่มที่เคยหยิบจับแต่ปากกาและจอยเกมจำต้องแปลงร่างเป็นลูกมือสารพัดประโยชน์ เดี๋ยวช่วยสับหมู ส่งของให้ลูกค้าจนหัวหมุน ไหนจะยกถังน้ำแข็งใบเขื่องจนเสื้อยืดตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยน้ำและหยาดเหงื่อ“โว้ยยย! อยากกลับบ้านแล้ว น้า... ผมง่วงนอนตาจะปิดแล้วเนี่ย!” กันต์โวยวายออกมาอย่างเหลืออด ขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งบนลังพลาสติกพรางปาดเหงื่อบนหน้าผากทิ้งอย่างหงุดหงิด“เออๆ ข้ารู้แล้ว ข้าก็เมื่อยเหมือนกันนั่นแหละ เดี๋ยวเก้าโมงก็เก็บร้านกลับบ้านแล้ว” น้าวันตอบพลางใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดเขียงไม้ใบใหญ่โดยไม่หันมามอง“กลับแล้วไม่มาแล้วนะรอบเย็นอ่ะ ผมไม่เอาด้วยแล้วนะน้
last updateHuling Na-update : 2026-02-25
Magbasa pa
บทที่ 5 เพื่อนน้าวัน
บทที่ 5 เพื่อนน้าวันท่ามกลางผู้คนที่เริ่มหนาตาในตลาดสด เสี่ยกรยังคงเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าสง่างามจนคนรอบข้างต้องหลบทางให้ ทว่าเขากลับชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยก่อนจะหันมาถามเด็กหนุ่มที่เดินฮัมเพลงตามหลังมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน“อยู่แผงใคร... จะได้ไปส่งถูกทาง”“แผงหมูเบอร์ 09 ของน้าวันครับลุง” กันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ พร้อมส่งยิ้มทะเล้นไปให้หนึ่งทีเสี่ยกรไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วออกเดินนำไปโดยไม่ถามทางต่อ ราวกับว่าหลับตาเดินก็ยังจำตำแหน่งได้ทุกตารางนิ้วในที่แห่งนี้ จนกระทั่งฝีเท้าของชายวัยกลางคนมาหยุดกึกลงที่หน้าเขียงหมูขนาดใหญ่“อ้าว! ไอ้กร มาทำอะไรวะเนี่ย” เสียงทุ้มแหบของน้าวันที่กำลังง่วนอยู่กับการรวบรวมมีดปังตอเงยหน้าขึ้นทักทาย “เดินตรวจตลาดถึงนี่เลยเหรอมึง”“กูมาส่งเด็ก...” เสี่ยกรตอบเสียงเรียบ พลางเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยเพื่อให้คนเป็นน้าได้เห็นร่างโปร่งที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ด้านหลัง“อ้าว! ไอ้กันต์! มึงไปก่อเรื่องอะไรไว้ล่ะเนี่ย ถึงให้เสี่ยเขามาส่งถึงที่!” น้าวันละมือจากข้าวของ หันมาจ้องหน้าหลานชายตัวดีด้วยสายตาคาดโทษ“โถ่น้า... ก็พูดเกินไป นั่งยันนอนยันเลยว่าน้องกันต์ยัง
last updateHuling Na-update : 2026-03-10
Magbasa pa
บทที่ 6 ให้น้องกันต์ดูแลนะ
บทที่ 6 ให้น้องกันต์ดูแลนะกันต์เดินทอดน่องออกจากเขตรั้วบ้านเรือนไทย มุ่งหน้าไปยังร้านค้าหน้าปากซอยพลางฮัมเพลงอย่างรื่นเริงใจ แม้ในมือจะยังว่างเปล่าเพราะกำลังไปซื้อโซดากับน้ำแข็งตามคำสั่งน้าวัน แต่ความคิดในหัวกลับเตลิดไปไกลถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เพิ่งแกล้งแหย่คนตัวโตบนบ้านมา‘หึหึ... ลุงเขินแน่ๆ เมื่อกี้เห็นนะว่าหูแดงจนแทบจะไหม้’ เด็กหนุ่มยืดตัวขึ้นพลางหยุดส่องกระจกมอเตอร์ไซค์ที่จอดทิ้งไว้ข้างทางเพื่อจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทางที่สุด เขาอยากจะดูหล่อเหลาตลอดเวลา เผื่อว่าพอกลับไปถึงบ้านลุงกรจะใจอ่อนยอมทำตามที่เขาขอเมื่อเดินมาถึงร้านป้าชื่น กันต์ก็จัดแจงสั่งของตามที่น้าวันบอกจนครบถ้วน ไม่นานนัก กันต์ก็เดินถือถุงของพะรุงพะรังกลับเข้ามาใต้ถุนบ้าน วงเหล้าเริ่มตั้งลำได้ที่ กลิ่นอายของสุราผสมสมุนไพรโชยแตะจมูก น้าวันเทเหล้าขาวผสมยาดองลงแก้วพลางส่งให้เสี่ยกรที่รับไปถือไว้ด้วยท่วงท่าองอาจมาดเจ้าพ่อ“มาแล้วครับ! ของที่สั่ง... แล้วก็นี่ ของแถมพิเศษจากน้องกันต์”กันต์วางถุงโซดาลงบนแคร่ไม้ไผ่เสียงดังปึก ก่อนจะจงใจแทรกตัวลงนั่งตรงช่องว่างแคบๆ ระหว่างน้าวันกับเสี่ยกรแบบหน้าตาเฉย ผิวเนื้อขา
last updateHuling Na-update : 2026-03-10
Magbasa pa
บทที่ 7 ตัวลุงหอมจัง🔥🔞
บทที่ 7 ตัวลุงหอมจัง🔥🔞ไม่นานนัก กันต์ก็เดินกลับออกมาจากครัวพร้อมจานกับแกล้มใบใหม่ ทว่าภาพที่เห็นกลับทำเอาเขาต้องชะงักกึก เมื่อน้าวันผู้ป่าวประกาศว่าคอแข็งนักหนา บัดนี้กลับนั่งคอพับคออ่อน ฟุบหน้าลงกับขอบแคร่ไม้ไผ่ ส่งเสียงกรนฟีฟัดเป็นจังหวะสม่ำเสมอไปเรียบร้อยแล้ว“เอ้าน้าวัน... ทิ้งภาระให้หลานอีกแล้วนะ” กันต์บ่นพึมพำเบาๆ อย่างระอาใจ“มาก็ดีแล้ว... มาช่วยพยุงน้าเธอขึ้นไปนอนข้างบนหน่อย ท่าทางจะสู้ฤทธิ์เหล้ายาดองไม่ไหว” เสี่ยกรลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขายังดูนิ่งสงบผิดกับน้าวันที่หมดสภาพ“ตัวอย่างกับควาย ภาระชัดๆ เลยน้าเนี่ย” กันต์ยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่เลิก ทว่าก็ยอมขยับเข้าไปช่วยพยุงร่างหนักอึ้งของน้าชายขึ้นพาดบ่าคนละข้างกับเสี่ยกร“เดี๋ยวไอ้วันส่างเมื่อไหร่... ฉันจะบอกมันว่าเธอว่ามันเหมือนควาย” เสี่ยกรเปรยขึ้นนิ่งๆ ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังช่วยกันลากสังขารน้าวันขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด“ถ้าลุงพูดล่ะก็... น้องกันต์จะไม่ปิดแค่ปากลุงด้วยปากน้องหรอกนะครับ”เขาจงใจทิ้งห้วงคำพูดไว้ให้ความเงียบทำหน้าที่ปลุกปั่นอารมณ์ ก่อนที่นัยน์ตาพราวระยับแสนซุกซนจะค่อยๆ ลาดเลื่อนต่ำลงอย
last updateHuling Na-update : 2026-03-10
Magbasa pa
บทที่ 8 ไอ้เด็กผี
บทที่ 8 ไอ้เด็กผีเสียงหอบหายใจหนักหน่วงยังคงดังระงมไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ทอดผ่านหน้าต่างลงมาอาบไล้ร่างของทั้งคู่ กันต์ขยับกายขึ้นมานอนซบลงบนแผ่นอกกว้างที่ยังคงกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจรัวเร็วของเสี่ยกร เขาใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามไรหนวดจางๆ และสันกรามคมของคนใต้ร่างอย่างรักใคร่“อิ่มจัง... น้องกรของกันต์เนี่ย อร่อยที่สุดในโลกเลยนะครับ”เสี่ยกรที่ยังคงตกอยู่ในภวังค์ความวาบหวามทำได้เพียงถลึงตาใส่เด็กแสบด้วยความมันเขี้ยว ทว่าร่างกายกลับดูอ่อนแรงเกินกว่าจะผลักร่างโปร่งออกไปได้ ท้ายที่สุดเขาก็ทำเพียงถอนหายใจยาว พลางพึมพำเสียงค่อยในลำคอ“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง... ไอ้เด็กผี”กันต์หัวเราะร่วนอย่างผู้ชนะพลางซบหน้าลงกับอกหอมกรุ่นนั้นอย่างมีความสุขอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วช้อนตามองคนใต้ร่างด้วยรอยยิ้มพราย“ดึกแล้ว... ลุงจะกลับบ้านไหม? เดี๋ยวน้องกันต์เดินไปส่งที่รถ” กันต์ถามพลางเอียงคอ“ดูสภาพตัวเองด้วย...” เสี่ยกรปรายตามองเด็กหนุ่มที่หัวฟูเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่ต่างจากเขา “มีปัญญาไปส่งฉันหรือไง ลุกให้ขึ้นก่อนเถอะมึง”“ใช่สิ...น้องกันต์หมดประโยชน์แล้วนี่นา ลุง
last updateHuling Na-update : 2026-03-10
Magbasa pa
บทที่ 9 ผิดจังหวะ
บทที่ 9 ผิดจังหวะตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา กันต์แทบจะไม่มีเวลาแม้แต่จะเงยหน้าขยับบิดขี้เกียจ ลูกค้าพากันแห่มาอุดหนุนที่แผงจนเนืองแน่น ราวกับว่าวันนี้คนทั้งสุพรรณบุรีนัดกันมาซื้อหมูอย่างไรอย่างนั้น มือเรียวหั่นหมูจนกล้ามขึ้น พลางกวาดสายตาชะเง้อหาคนตัวหอมเป็นระยะ แต่จนแล้วจนรอดก็เห็นเพียงแผ่นหลังไวๆ ของเสี่ยกรที่เดินตรวจงานอยู่อีกฟากของตลาดจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงยามสาย แดดเริ่มแรงและของบนแผงถูกขายจนเกลี้ยง กันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้อย่างหมดสภาพ“โอ๊ย... น้าวัน ผมแทบจะไม่ได้พักหายใจเลยนะเนี่ย เหนื่อยจนไส้จะขาดแล้ว” เขาโวยวายตามนิสัยเด็กเอาแต่ใจพลางใช้ชายเสื้อยืดพัดวีใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อจากความร้อน“บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลยนะมึง เห็นรับเงินทอนตังค์มือเป็นระวิงไม่เห็นจะบ่น” น้าวันหันมาดุแขวะหลานชายพลางเช็ดไม้เช็ดมือ “เอ้า! ถ้าหายเหนื่อยแล้วก็เอาหมูสันนอกถุงนี้ไปให้ไอ้กรที่ออฟฟิศข้างตลาดให้ข้าหน่อย มันสั่งไว้ข้าเกือบจะลืม”หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวของกันต์พลันพองโตขึ้นมาทันทีเหมือนโดนสูบลม เขาเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรงแหน่ว แย่งถุงหมูมาถือไว้ในมือนิ่ง ราวกับมันคือขุมทรัพย์ล้ำค่า“ได้เลยน้า! สั่งป
last updateHuling Na-update : 2026-03-16
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status