All Chapters of พันธะสัมพันธ์ร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

หลังจากที่โดนพร้อมสาดคำพูดเจ็บแสบใส่ไม่ยั้งอย่างไม่คิดรักษาน้ำใจกัน เขาก็เป็นคนผลุนผลันเดินออกจากห้องไปเสียก่อนทิ้งให้เธอจมอยู่กับความรู้สึกแย่ ๆ จากคำพูดของเขาอยู่ตรงนั้นคนเดียวโดยไม่คิดแยแสว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร เจนนี่แหงนหน้ามองเพดานนิ่งพยายามขับไล่น้ำตาที่คลอเบ้าห้ามไม่ให้มันไหลลงมา หญิงสาวไม่อยากเสียน้ำตาให้คนอย่างพร้อมเพราะคนอย่างเขามันไม่คู่ควรกับน้ำตาของเธอเลยสักนิด คิดได้อย่างนั้นหญิงสาวจึงสูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ เพื่อฮึบตัวเองขึ้นมาจากความเสียใจ เจนนี่ก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้องลงกระเป๋าดังเดิม เก็บทุกอย่างที่เป็นของของเธอออกจากห้องของพร้อมหมดทุกชิ้นไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้สร้างความรำคาญใจให้แก่เขา เก็บสัมภาระของตัวเองจนหมด ออกมาจากห้องนอนเจนนี่ก็ไม่เห็นว่าพร้อมอยู่ที่ห้องนี้แล้ว เขาอาจจะออกไปตั้งแต่หันหลังใส่เธอ ป่านนี้เขาคงไปเริงร่าอยู่ที่ไหนสักที่กับผู้หญิงคนไหนสักคนหนึ่ง กลับไปใช้ชีวิตชายโสดจ้าวสำราญอย่างที่เขาชอบ มีความสัมพันธ์ครั้งคราวแบบที่เขาโปรดปราน “หึ” เจนนี่เค้นหัวเราะออกมาให้กับความคิดของตัวเอง มองห้องกว้างขวางที่เธออาศัยอยู่นานหลายเดือ

นับตั้งแต่วันที่ตัดความสัมพันธ์กับเจนนี่ นี่ก็ผ่านมาถึงสองเดือนแล้วที่พร้อมไม่ได้เจอกับเจนนี่เลย ความคิดที่ว่าเดี๋ยวหญิงสาวก็วิ่งแจ้นกลับมาหาเขาแน่ ๆ มันหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ อาจจะเป็นตอนที่ความเชื่อมั่นของเขาเริ่มสั่นคลอนหรือวันเวลาที่ค่อย ๆ ผ่านไป ผ่านไปจนเขาชักไม่แน่ใจ รู้สึกว้าวุ่นและทุรนทุรายกับการไม่มีเธออยู่ในชีวิต เริ่มอยู่ไม่ติดและไปฝ่ายวิ่งแจ้งกลับไปหาเธอก่อน ชายหนุ่มแอบไปซุ่มดูที่ทำงานของหญิงสาวอยู่ทุกวัน ทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาพร้อมไม่เคยเห็นหญิงสาวมาทำงานเลยสักวัน โซเซียลของเธอก็ไร้ความเคลื่อนไหวทุกช่องทาง คล้ายว่าตอนนี้เจนนี่เป็นบุคคลสูญหายยังไงอย่างนั้นเลย พร้อมได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าเจนนี่หายไปไหนกัน เขาอยากเดินเข้าไปถามเพื่อนของหญิงสาวถึงข่าวคราวของเธอทว่าพร้อมก็ไม่กล้า ที่สำคัญพร้อมน่ะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านของเจนนี่อยู่ที่ไหน เขาลองส่งข้อความไปหาเธอหลายครั้งหลายหน ข้อความของเขาไม่เคยถูกเปิดอ่านจากเธอเลยสักครั้งเดียว ราวกับว่าเธอตัดเขาออกจากวงโคจรชีวิตจนหมดสิ้น ไม่อยากยุ่งเกี่ยวหรือพัวพันกับเขาอีกยังไงอย่างนั้น ‘อุบ อ้วก’ กลางดึกคืนหนึ่งพร้อมสะดุ้งตื่น

ผ่านมาหลายวันแต่อาการที่พร้อมเป็นกลับไม่ทุเลาลงเลยเลยสักนิดกลับเป็นหนักขึ้นในทุกวัน ถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลมานอนให้น้ำเกลือเนื่องจากร่างกายของพร้อมอ่อนล้าอย่างหนัก กินไม่ได้นอนไม่หลับ เอาแต่อ้วกอย่างเดียว สภาพร่อแร่ใกล้ตายเต็มทนหากพวกเพื่อน ๆ ไม่ไปเจอเขานอนสลบอยู่ในห้องน้ำรับรองว่าพร้อมได้ตายสมใจเป็นแน่ อาการของพร้อมพาทุกคนงงไปตาม ๆ กันว่าชายหนุ่มป่วยเป็นอะไรกันแน่และทำไมถึงเป็นไม่หายสักทีและดูเหมือนว่าการของพร้อมจะเป็นหนักขึ้นเรื่อย ๆ วันนี้น้องสาวของเขามาเยี่ยม พร้อมอยู่เป็นเพื่อนกลัวว่าพร้อมจะเหงาที่ต้องนอนอุดอู้อยู่โรงพยาบาลตามลำพัง ก่อนหน้านี้พ่อกับแม่มาเยี่ยมพร้อมแล้วแต่ต้องกลับไปก่อนเนื่องจากมีธุระสำคัญต้องไปทำ เพื่อน ๆ ของพร้อมก็กลับไปทำงานจะกลับมาเยี่ยมเขาอีกครั้งตอนเย็น พริกจินดานั่งปลอกผลไม้ให้พร้อมพลางลอบมองพี่ชายที่เพิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำมาอย่างพินิจพิจารณา คิ้วสวยขมวดมุ่นเป็นปมด้วยความสงสัยกับอาการที่พี่ชายของเธอเป็น หมอบอกว่าพร้อมพักผ่อนน้อยเลยทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย แต่พริกจินดาคิดว่ามันไม่ใช่ อาการของพร้อมคลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่าเธอเคยอ่านเจอมาจากที่ไหน

พร้อมกวาดสายตามองคฤหาสน์ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ แสงแดดตอนเที่ยงตรงสาดเข้าใส่หน้าของพร้อมอย่างจังจนต้องเบ้หน้าด้วยอาการแสบตาเล็กน้อย ทว่าพร้อมกลับไม่คิดหาที่ร่มหลบแดด เขายืนจังก้าสอดส่องสายตามองเข้าไปในบ้านหรูเผื่อว่าเขาจะเจอคนที่เขาอยากเจออยู่ในนั้น “มาหาใครครับคุณ” ชายชุดดำเห็นคนมายืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่หน้าบ้านเจ้านายจึงชะโงกหน้ามาถาม พลางมองสำรวจพร้อมอย่างพินิจพิจารณาให้แน่ใจว่าเขามาดีหรือมาร้ายกัน “มาหาคุณวัชระครับ” พร้อมตอบเสียงดังฟังชัด “ได้นัดไว้รึเปล่า” ขมวดคิ้วมุ่นถามกลับ มองชายแปลกหน้าที่มาขอพบเจ้านายด้วยความสงสัย “ไม่ได้นัดครับแต่ผมมีเรื่องด่วนจะคุยกับเขา” “รอก่อนแล้วกันครับ ผมขอไปเรียนให้คุณท่านทราบก่อน” พร้อมพยักพเยิดหน้ารับเล็กน้อยมองชายชุดดำที่เดินหันหลังกลับเข้าไปรายงานคนเป็นนายด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย พร้อมใช้เวลาอยู่นานหลายวันกว่าเขาจะตามสืบบ้านของหญิงสาวเจอ เมื่อรู้ว่าบ้านของเจนนี่อยู่ที่ไหน ชายหนุ่มก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์รีบลากสังขารสุดแสนร่อแร่ของเขามาตามหาเจนนี่ถึงที่นี่ พร้อมยืนรอไม่นานในที่สุดชายหนุ่มก็ได้เข้ามาอยู่ในบ้

เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักโดยพลันเพียงถูกรั้งไว้ด้วยประโยคแสนสั้นจากคนที่เคยคุ้นเคยกันมาก่อนและยังเป็นคนเดียวกันกับคนที่เคยเหยียบย้ำหัวใจของเธอจนบอบช้ำด้วยถ้อยคำร้ายกาจอย่างไม่นึกไยดี คนที่เคยเอ่ยขอร้องให้เธอหยุดชอบหรือรักเขา ทำราวกับว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยงที่สุดในชีวิต เขาพ่นถ้อยคำร้ายกาจใส่เธออย่างเลือดเย็นจนเธอรู้สึกเจ็บกระอักไปถึงขั้วหัวใจดวงนี้ ถ้อยคำว่าร้าย สีหน้า และท่าทางที่ทำเหมือนรังเกียจกันนักหนายังติดตาเธออยู่ทุกวัน แม้นว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรรุนแรงต่อกันแต่เชื่อเถอะว่าถ้อยคำพวกนั้นของเขาก็เกือบทำเธอตายทั้งเป็น วันนั้นเธอมอบหัวใจให้กับเขาแบบไม่เผื่อใจเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องเจ็บเลยด้วยซ้ำ เธอพร้อมถวายหัวให้เขา ยินดีอยู่ในฐานะคู่นอนของเขาไปตลอดขอแค่ได้อยู่กับเขาเท่านั้นพอ แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอคิด สิ่งที่เธอรู้สึกมันก็แค่ละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่งเท่านั้น มีแค่เธอที่อินกับมัน ขณะที่เขาคนนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด กลับกันเขามองว่ามันเป็นเรื่องตลกขบขัน เป็นเรื่องน่าสมเพชเพียงเท่านั้นไม่ได้วิเศษวิโสอะไรเลย เจนนี่ยืนนิ่งจมอ