All Chapters of เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21 สลับตัวที่ห้องรับรองชั้นสอง แขกผู้มีเกียรติในชุดสูทหรูยืนคุยอย่างออกรสกับพิธีกรสาว เสียงหัวเราะและการใช้ภาษาหยอกเย้าบ่งบอกว่าพวกเขามีใกล้ชิดกันไม่น้อย“ต้นห้องมารับแล้วค่ะ คุณเคน ขอให้มีความสุขในค่ำคืนนี้นะคะ”เธอกล่าวพร้อมผายมือมายังเด็กหนุ่มที่ยืนค้อมศีรษะลงอย่างอ่อนน้อม ชายชราร่างใหญ่ปรายตามาที่เขาเล็กน้อยก่อนจะหันไปรับคำคู่สนทนา“ขอบคุณมาก หากมีโอกาสคงได้ทานข้าวด้วยกันอีกสักมื้อ” อัลฟ่าเจ้าของคิวหมายเลขหนึ่งในมือของต้นห้องบอกลาอีกฝ่ายก่อนหันมาหาต้นห้องตัวเล็กที่ยืนรอรับอยู่“เชิญทางด้านนี้ครับ”เด็กหนุ่มกล่าวพลางเดินนำแขกผ่านทางเดินสั้น ๆ ไปยังลิฟต์ทองคำที่ถูกตั้งค่าให้จอดเฉพาะห้องหมายเลขหนึ่งที่อยู่ชั้นบนสุดเท่านั้น ผ้าคลุมศีรษะผืนบางพริ้วไหวไปตามแรงเดินประตูลิฟต์เปิดรออยู่ก่อนแล้ว หนุ่มน้อยเบี่ยงตัวหลบให้แขกเข้าไปก่อนอย่างมีมารยาท จากนั้นจึงก้าวตามเข้าไป กดปุ่มหมายเลขเก้าที่ปรากฏอยู่เพียงปุ่มเดียว ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง แล้วเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นสูงสุดอย่างไร้เสียงแขกผู้สูงวัยยืนอย่างผ่อนคลาย ร่างท้วมใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิท ส่งให้อีกฝ่ายเปี่ยมไปด้วยอำนาจอวลมากับกลิ่นหอมด

บทที่ 23 โอเมก้าที่คลุ้มคลั่ง“แกไม่ใช่พ่อฉัน” สิ้นคำคำรามก้อง ราวกับมีประกายแสงวาววับออกมาจากนัยน์ตาสีดำสนิทที่ฉายความเจ็บปวดออกมาชัดเจนและก่อนใครจะทันระวังตัวร่างหนาเปลือยเปล่าก็พุ่งเข้าปัดปากกระบอกปืนที่จ่อหน้าออกด้วยแรงมหาศาลจนปืนกระบอกนั้นกระเด็นหลุดออกจากมือของชายชุดดำ เงาอสูรกายบุกเข้าโจมตีต่อทันทีในระยะประชิด ร่างหนาเข้าล็อกคอ พร้อมเสียงลั่นของกระดูกที่ดังแสกหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น และเมื่อการจู่โจมเริ่มขึ้น คนอื่น ๆ ก็ไม่รอช้า เริ่มการปะทะโดยไม่สนใจรอฟังคำสั่งใดอีก“อ๊าก!” เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นทุกครั้งที่เงาของร่างสูงพาดผ่านปัง ปัง ปังอีเทอร์ใช้ร่างของชายชุดดำบังห่ากระสุนที่ระดมยิงใส่ วิลเลียสรีบถอยเข้าไปหลบใต้เตียง ภาพความรุนแรงยังคงฉายชัดอยู่ตรงหน้า เขาได้แต่มองดูร่างหนาที่คลุ้มคลั่งไม่กลัวกระสุนและคมดาบที่หันเข้าใส่อีเทอร์ใช้ร่างของคนร้ายเป็นดังโล่กำบังกาย แล้วพุ่งเข้าประชิดตัวคนต่อไปอย่างปราดเปรียว มือหนาบีบเค้นเลือดสีสดออกจากบาดแผลที่เอว แล้วใช้มือเปื้อนเลือดของตัวเองป้ายลงบนหน้าของคนคนพวกนั้นไปทีละคน ๆ คนใต้เตียงมองการกระทำนั้นด้วยความสงสัย เขาทำแบบนั้นไปทำไม

บทที่ 25 หลบหนี 2 “บ้าเอ้ย!!”เสียงสบถอย่างหัวเสียดังออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงและรั้วปูนที่ตั้งตะหง่าน“คนของเรารายงานมาว่า ท่านอีเทอร์ไม่ได้ถูกตำรวจจับไปครับเจ้านาย”เคน ชายแก่ที่หนีตายมาจากสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่งได้อย่างหวุดหวิด ยืนสบถเสียงดังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างหัวเสีย“แล้วมันหายไปไหน! ทั้งที่ตำรวจคุมพื้นที่เข้มเสียขนาดนั้น”นัยน์ตาสีเทาที่โรยราตามอายุนั้นส่อแววขุ่นเคืองใจกับแผนการที่ไม่เป็นไปดังหวัง และดูจะบานปลายไปไกลเมื่ออีเทอร์ดันใช้พลังออกมาจนทิ้งหลักฐานเอาไว้เสียมากมาย อาวุธลับของเขาอาจจะไม่เป็นความลับอีกต่อไปก็ได้ ซึ่งมันอาจส่งผลต่อนายทุนที่สนับสนุนเขาอยู่“คาดว่ามีคนอื่นเข้ามาช่วยเอาไว้ครับท่าน”สิ้นคำรายงายก็ราวกับคิดอะไรบางอย่างออก ในสถานที่นั้นยังมีอีกคนที่เข้ามายุ่งเกี่ยว แต่อีเทอร์ที่คลั่งมีหรือจะไม่ลงมือฆ่าเด็กโอเมก้าคนนั้น“แล้วสถานการณ์ฝั่งตำรวจตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”“ทางตำรวจก็กำลังเร่งสืบหาเกี่ยวกับเหตุฆาตกรรมหมู่ครั้งนี้อยู่ครับ แต่ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า”“ใครเป็นคนดูแลคดีนี้?”“สารวัตรเทียร์ครับ”“โธ่โว้ยยย! ไอ้สารวัตรบ้านั่นอีกแล้ว!”เป

บทที่ 27 โอเมก้าพันธุ์ผสมเซรอนกระชากหยุดรถในทันทีจนม้าตัวใหญ่ร้องออกมาเสียงดังแล้วหันมามองเจ้าของสัญลักษณ์“เวน่อมสเตเมน สูญพันธุ์ไปนานมากแล้วนะ จนหลายคนคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล่า” เซรอนลุกขึ้นจากที่นั่งมาหาอีเทอร์อย่างรวดเร็ว เขาจับจ้องไปที่ดอกวอเตอร์เฮมล็อกช่อเล็กบนลำคอของอีเทอร์อย่างไม่เชื่อสายตา“ใช่จริง ๆ ด้วย”“มันคืออะไรเหรอเซรอน?” วิลเลียสที่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเพื่อนก็รู้สึกร้อนใจรีบถามออกมา“พวกเวน่อมสเตเมนคือคนที่เกิดมาพร้อมกับสัญลักษณ์ดอกไม้พิษ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาจะมีคุณสมบัติพิเศษตามพิษของดอกไม้ชนิดนั้นอีกด้วย”“เลือดของนายถึงได้...” วิลเลียสว่าเสียงเบาพร้อมมองไปยังคนเจ็บที่พยักหน้าตอบกลับมา“ในคัมภีร์พยากรณ์เขียนเอาไว้ว่า พวกเขาเป็นสิ่งที่เทพเฮย์ดินส่งลงมาเป็นเครื่องมือในการลบล้างคู่แห่งโชคชะตา เพราะหากเวน่อมสเตเมนได้ตีตราลงบนร่างคู่แห่งโชคชะตาของตัวเองหรือใครก็ตาม พิษก็จะแผดเผาคนคนนั้นให้สิ้นไป”“เดี๋ยวนะ นายเป็นโอเมก้าใช่ไหม?” วิลเลียสทวนคำราวกับนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้“ใช่” อีเทอร์ตอบนิ่ง ๆ แต่วิลเลียสกลับหันไปสบตากับเซรอนตาเป็นประกาย “มีโอเมก้าพันธุ์ผสมอีกคนหนึ่งแ

บทที่ 29 ถ้อยคำพยากรณ์ “ไอ้บ้านั่น ส่งพวกเธอมาหาฉันทำไม?” โนซานถามออกมา เขาค่อนข้างตกใจที่ได้ยินชื่อของสหายเก่าที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานหลายปี เซรอนไม่รอช้าเขาวางคัมภีร์เล่มนั้นลงบนโต๊ะ และทันทีที่โนซานได้เห็นแววตาอีกฝ่ายก็หม่นลงไปทันที“เรามาเพราะคัมภีร์เล่มนี้ครับ”“หึ ไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีก ว่าแต่...เขาเอามันให้พวกนายเหรอ?”“เปล่าครับ...ผมเจอมันในหอสมุดเมื่อนานมากแล้ว”ร่างโปร่งยื่นมือมาสัมผัสมันอย่างเบามือด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด“ไม่นึกว่ามันจะยังมีสภาพดีแบบนี้เลยนะ ครั้งสุดท้ายได้ข่าวว่าถูกเรียกเก็บเข้าหอสมุดชั้นในไปแล้วนี่ เอามันไม่ได้อย่างไรล่ะ?”“...”“หึ ขโมยออกมางั้นสิ ว่าแต่มีอะไรให้ช่วยงั้นเหรอ?”เซรอนเงียบลงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมช่วยง่าย ๆ โดยไม่ถามอะไรเลยแบบนี้ จนโนซานที่รู้ทันความคิดนั้นเอ่ยขึ้น“ที่ลีโอนียอมแนะนำฉันกับพวกนาย ก็คงเป็นเรื่องที่สำคัญใช่ไหมล่ะ ไม่อยากจะคิดว่าเจ้านั่นจะยังนึกถึงกันอยู่” เขากล่าวพลางยิ้มเยาะให้กับใครอีกคนที่มาด้วยแค่ชื่อ“คุณโนซานคือหนึ่งในนักแปลใช่ไหมครับ” วิลเลียสถามโพล่งขึ้นมากลางวงเพราะพอสังเกตุได้ว่าอีกฝ่ายดูมีปฏิกิริยาแปลก ๆ ทันทีที่เห็นม