All Chapters of เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 32 เทียบท่าเสียงหวูดเรือดังยาวต่ำ ๆ เป็นสัญญาณว่าการเดินทางสิ้นสุดลงแล้วแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้าบอกให้รู้ว่าเรือกำลังเทียบท่า หลังออกเดินทางมานานหลายชั่วโมงจนเช้าวิลเลียสเงยหน้าขึ้นมองแนวกำแพงเมืองที่ค่อย ๆ ปรากฏชัด แสงแดดยามเช้าสะท้อนหลังคาอาคารเรียงรายจนแสบตาเล็กน้อย เขาหันไปมองคนข้างกายโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะชะงักเมื่อพบว่าอีเทอร์ก็มองมาอยู่ก่อนแล้วเรือขนส่งสินค้าแล่นเข้าสู่ปากอ่าวรัฐโอวาห์ในช่วงสายของวันถัดมาไม่นานนัก ท่านเฟรด์ก็เดินเข้ามาแจ้งข่าวก่อนเรือจะเทียบท่า ว่าทางวังได้ส่งรถม้ามารอรับเซรอนและคณะ เพื่อเข้าไปพบท่านผู้ปกครองของรัฐ ซึ่งก็คือท่านพ่อและท่านแม่ของเขานั่นเอง“พวกเราจำเป็นต้องไปด้วยเหรอ เซรอน” วิลเลียสถามขึ้น พลางสะพายกระเป๋าสัมภาระและชะโงกหน้ามองลงไปยังท่าเรือด้านล่าง รถม้าหรูคันหนึ่งจอดรออยู่พร้อมทหารหลายนาย บรรยากาศดูเป็นทางการเกินกว่าจะเรียกว่า ‘แวะทักทายสั้น ๆ’“แค่เข้าไปทักทายน่ะ ไม่เป็นไรหรอก” เซรอนตอบเสียงเรียบ ทว่าลึกลงไปในใจ เขาไม่ได้อยากก้าวเท้าเข้าไปที่นั่นเลยสักนิดเดิมทีเขาหวังจะกลับมาอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น แต่ดูเหมือนความตั้ง

บทที่ 34 ที่นี่มีผีนะ“อย่าไปสนใจ รีบเดินตามมาเถอะ”เซรอนพูดสั้น ๆ คล้ายตัดบท ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกจากโถงวัง ทั้งสองจึงได้แต่ก้าวฉับ ๆ ตามไปโดยไม่ทันได้ถามอะไรเพิ่มเติม รถม้าหรูจอดรออยู่ด้านหน้า ราวกับถูกเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ทันทีที่มาถึง เซรอนเปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว“ขึ้นไปก่อน” เขาเร่งวิลเลียสกับอีเทอร์ให้เข้าไปนั่ง ก่อนจะก้าวตามขึ้นมาคนสุดท้ายและปิดประตูลงด้วยเสียงหนักแน่นรถยังไม่ทันเคลื่อน วิลเลียสที่เงียบมานานก็อดถามไม่ได้ “ทำไมต้องรีบขนาดนี้ด้วยล่ะ?”เซรอนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบโดยไม่หันมามอง“พวกนายคงไม่อยากเจอพี่น้องของฉันครบทุกคนหรอก”“เอ๋?” วิลเลียสขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ เซรอนก็โน้มตัวไปด้านหน้าแล้วเอ่ยสั่งเสียงดังชัด“ไปเกาะวอเทอร์ริ่ง” เซรอนสั่งล้อรถเริ่มหมุนทันที รถม้าเคลื่อนตัวออกจากวังบรรยากาศในรถเงียบลง“ว่าแต่ทำไมใคร ๆ ก็กังวลที่เราจะไปที่นั่นกันนักล่ะ” วิลเลียสถาม“เมื่อก่อน เกาะวอเทอร์ริ่งเคยมีคนอาศัยอยู่มาก ส่วนหนึ่งเพราะที่นั่นเคยมีวิหารเก่าแก่ บูชาเทพ เฮย์ดิน”วิลเลียสกับอีเทอร์เงียบฟัง“มีข่าวว่าวันหนึ่ง…เกิดเหตุฆ่าตัวตายหมู่ของนักบวชทั้งวิหาร ไม่มีใครรู้ว

บทที่ 36 ฝากด้วยนะ“เด็กนี่อาจหมายถึงเราก็ได้นะ” เซรอนเอ่ยขึ้นเบา ๆ วิลเลียสพยักหน้ารับช้า ๆ“ก็เป็นไปได้ทั้งหมดนั่นแหละ” เขาว่า “เพราะเรายังไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้ว…เทพเฮย์ดินคิดอะไรอยู่”เขาหันกลับไปมองเทวรูปสูงตระหง่านตรงหน้า ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น“ตอนนี้เรารู้แล้วว่า กษัตริย์ ราชินี อัศวิน และเด็ก สามารถเชื่อมโยงกับธาตุทั้งสี่ของโลกนี้ได้อย่างชัดเจน ต่อไปแล้วอย่างไรต่อล่ะ?”คำพูดนั้นทำให้เซรอนชะงัก ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเงยหน้ามองเทวรูปของเทพเฮย์ดินอีกครั้งมองสี่กรที่แผ่ออกไป“เดี๋ยวนะ…” เซรอนชี้ขึ้นไป “คทา ถ้วย ดาบ แล้วก็เหรียญ…ของทั้งสี่อย่างนั่น มันอยู่ในมือของเทวรูปทั้งหมดเลยไม่ใช่เหรอ”เพียงเท่านั้นเอง สีหน้าวิลเลียสก็เปลี่ยนเป็นซีดลง “อย่าบอกนะว่าเราต้องเอา ของพวกนั้น ลงมา”เขาร้องโอดครวญ “ไม่ไหวนะ เทวรูปสูงตั้งห้าสิบเมตร ของแต่ละชิ้นใหญ่กว่าพวกเราอีก!”เซรอนนิ่งคิด คิ้วขมวดแน่น “ไม่น่าจะใช่”ขณะที่อีกสองคนยังครุ่นคิด อีเทอร์กลับเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเทวรูปอีกครั้ง เขายืนอยู่นิ่ง ๆ มองใบหน้าหินของเทพเฮย์ดินอย่างที่ทำตั้งแต่แรก ราวกับกำลังฟังบางสิ่งที่ไม่มี

บทที่ 37 ลอบทำร้าย ทั้งสามกลับมายังฝั่งของแผ่นดินใหญ่ด้วยความรู้สึกหดหู่กับเหตุการณ์ก่อนหน้า ภาพเหล่านั้นยังคงติดตา รอยยิ้มที่ค่อย ๆ โดนแผดเผาจนกลายเป็นเพียงฝุ่นผงลอยไปในอากาศ วิลเลียสอยากจะคิดว่าเขาตาฝาด แต่มันไม่ใช่“ไม่เป็นไรน เราแค่ต้องทำมันให้สำเร็จเผื่อพวกเขาด้วยเท่านั้นเอง” เซรอนกล่าวปลอบใจรถม้าคันเดิมออกเดินทางทันทีที่คนทั้งสามขึ้นประจำที่ เส้นทางขากลับนั้นยังคงเป็นทางเดิมแต่ต่างจากขามาตรงที่พวกเขาต้องพึ่งแสงไฟจากตะเกียงเพื่อนำทางหากแต่รถม้าของพวกเขานั้นออกตัวไปได้ไม่นานก็เกิดสิ่งผิดปกติ กึก ตึง!มันเป็นเสียงของทหารที่ล่วงตกลงไปจากรถ พร้อมกับรถที่ส่ายสะบัดไปมาอย่างเสียการควบคุมไปชนเข้ากับกองฟางจนคนด้านในล้มระเนระนาดไปกองรวมอยู่ที่มุมเดียว“เกิดอะไรขึ้น!!”“คุ้มกันท่านโซเบริลและสหาย!!” เสียงของทหารตะโกนก้องอยู่ด้านนอก ประตูรถม้าถูกกระชากออก ปรากฏใบหน้าเปื้อนเลือดของทหารนายหนึ่งที่ละล่ำละลักพูดออกมาอย่างรีบร้อน“ท่านโซเบริลขอรับ เราโดนโจมตีรีบออกมาก่อนเถอะขอรับ!”ทุกคนตกอยู่ในอารามตกใจครู่หนึ่งก่อนจะรีบดึงสติแล้วรีบคว้าข้าวของออกมาจากรถม้า ถึงได้เห็นว่าทหารอีกนายนอนเจ็บอยู่บ

บทที่ 40 สัญญาณเทพ “แล้วมันทำไมเหรอ?”อีเทอร์ถามขึ้นมากลางปล้อง เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ยังไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่เกิดขึ้น เซรอนจึงเป็นฝ่ายหันไปมองวิลเลียสก่อนจะอธิบายแทน“จำได้ไหม ตอนที่เราเล่าเรื่องให้โนซานฟังที่หมู่บ้านฟอร์มิส ว่าฉันกับวิลเลียสเจอกันได้อย่างไร”อีเทอร์นึกย้อนกลับไป ภาพในความทรงจำผุดขึ้นชัดเจน เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับวิลเลียส รวมถึงอุบัติเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายความจำเสื่อมเขาจึงพยักหน้ารับนิ่ง ๆ “ได้”“ฉันสงสัยว่า…วิลเลียสอาจไม่ได้ประสบอุบัติเหตุธรรมดา” เซรอนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่เป็นการลอบฆ่า จากคนในตระกูลเดียวกันเอง”“หา!?”“การที่เราเจอคนแบบนั้น…” วิลเลียสเอ่ยขึ้น เสียงแผ่วแต่สั่น “มันอาจหมายความว่าทางนั้นรู้แล้วว่าข้ายังไม่ตาย”หัวใจในอกของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เขารู้ดี...ความหวาดกลัวที่แล่นวูบขึ้นมาไม่ใช่ของเขาทั้งหมด แต่มันคือความทรงจำ ความรู้สึกของ “เจ้าของร่างเดิม” ที่ตอบสนองต่อสัญลักษณ์นั้นโดยอัตโนมัติ ความกลัว ความเศร้า และความอัดอั้นที่ราวกับมีน้ำตาเอ่อล้นอยู่ข้างใน บีบรัดจนเขาต้องก้มมองอกของตัวเองอย่างเผลอตัวไม่ต้องกลัวนะ…ฉันจะอยู่ข้