เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม

เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม

last updateLast Updated : 2026-02-18
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
40Chapters
554views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ชายหนุ่มผู้อาภัพได้มาเกิดใหม่ในร่างโอเมก้าพันธุ์ผสม ผู้ถูกเลือกตามคำทำนาย ท่ามกลางความขัดแย้งและพลังของเทพโบราณ เขาต้องค้นหาความจริงในอดีต และตัดสินใจเลือกเส้นทางที่จะกำหนดชะตาชีวิตตัวเอง…และโลกใบนี้

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ธารน้ำเย็นยะเยือก

Catalina llevaba cuatro años casada con Leo.

Ella lo amaba con locura, pero él estaba indiferente.

Todos decían que Catalina jamás podría dejar a Leo.

Ella también lo creía.

Hasta que llevó al niño que apadrinaban a cenar a un restaurante.

Y escuchó a los amigos de Leo bromear:

—Ahora entiendo por qué le pediste a Catalina que apadrinara a ese niño.

—Resulta que es el hijo de Laura.

—Leo, qué bueno eres, ¿ni siquiera guardas rencor después de que Laura te dejara para casarse y tener hijos?

—¿Rencor? Ella es el único amor de Leo.

—Con lo inútil que es Catalina, ¿cómo va a merecer a Leo?

—Cuando murió su madre biológica, su madrastra ya estaba embarazada, y su padre siempre fue tan parcial.

—Si no fuera por Leo, ¿tendría ella la posición que tiene hoy?

—Pero si hablamos de divorcio, seguro que Catalina no querrá.

—Ella lo ama tanto, preferiría morir antes que separarse.

El hombre estaba sentado en el puesto principal, con un cigarrillo entre los dedos.

Entre el humo, sus ojos traslucían un cansancio.

Miró por la ventana y, al oír aquellos comentarios, esbozó una sonrisa burlona sin decir nada.

Su traje negro, de corte impecable, resaltaba sus hombros anchos y cintura estrecha, irradiando una presencia imponente.

El cuello de la camisa estaba desabrochado y le daba un aire de autoridad.

Tenía rasgos profundos, mandíbula afilada y labios finos.

Con solo estar sentado allí transmitía la distancia y el control propio de quien está en la cima.

Fuera del salón privado, Catalina apretaba el picaporte con todas sus fuerzas.

El mundo pareció derrumbarse de repente.

Su mente quedó en blanco.

Así se sentía cuando el amor se hacía trizas.

Casi no pudo respirar.

Como si le hubieran arrancado un pedazo del corazón.

Era un dolor que calaba hasta los huesos.

Laura Suárez.

La madre del niño que estaba a su lado.

Le amputaron la pierna derecha por debajo de la rodilla.

Criaba sola a su hijo trabajando.

Un año atrás, ella y Leo habían apadrinado al hijo de Laura, un niño prodigio con trastorno del procesamiento sensorial.

Vivían en una zona remota.

Leo propuso traer al niño a estudiar a Ajina, donde los recursos educativos y médicos eran mejores.

Y ella se mató buscando escuela y casa, instalando a los dos.

Repasó los detalles una y otra vez.

Cuanto más pensaba, más ridícula y patética se sentía.

Ella quería tener un bebé.

Él siempre decía que no había prisa.

Resultaba que solo con ella no había prisa.

Ella dijo que le cambiara a Laura una prótesis más cara y él se ofreció a encargarse.

No era por consideración hacia ella.

Era por Laura.

Casarse con ella había sido un berrinche por Laura.

Su existencia era una broma.

Empujó la puerta y entró.

Su rostro, siempre radiante y deslumbrante, ahora estaba frío y silencioso en la sombra.

Todos levantaron la vista y miraron a Catalina.

Había sorpresa, confusión, desconcierto.

Pero lo más evidente era la indiferencia, frialdad e incluso desprecio.

Solo uno permaneció tranquilo.

Le echó un vistazo.

Catalina sostuvo su mirada, buscando algún indicio de rareza.

No encontró nada.

Como si él estuviera completamente seguro de que, aunque ella hubiera escuchado la verdad de su infidelidad, seguiría sin poder dejarlo.

Tampoco había nadie allí que hablara por ella.

Nunca había encajado en su mundo.

Sus amigos eran magnates empresariales y genios de todo tipo.

Y ella, una inútil que solo sabía comer, beber y divertirse, no tenía nada en común con ellos.

Incluso su mera presencia rebajaba su nivel.

Por eso no la querían allí.

Por su carácter, debería haber volcado toda la mesa, armado un escándalo y que todo el mundo se enterara.

Pero no lo hizo hoy.

Estaba más calmada que nunca.

Por fin aprendió las palabras que Leo siempre le repetía:

"Catalina, sé madura, no dejes que las emociones te controlen."

—Catalina, siéntate —dijo alguien fingiendo normalidad.

En la entrada, Laura apareció de nuevo sirviendo la comida.

Llevaba una bandeja de cristal más grande que su cabeza.

Se repletó de hielo picado que le hacía doblar las muñecas.

Alguien se levantó enseguida, la ayudó a colocar la bandeja y de paso la invitó a sentarse.

Laura se sentó justo en el único lugar vacío: al lado de Leo.

Catalina se quedó de pie, sola, como una intrusa.

—Laura, ¿por qué tienes que hacer un trabajo tan pesado?

—¿Acaso Leo no te da suficiente dinero?

—Este trabajo está bien.

—Gano mi dinero con mis propias manos, me siento muy bien...

Laura articulaba cada palabra con claridad, negándose a mostrar la menor vulnerabilidad.

Un mesero entró empujando un pastel de más de diez pisos.

Era el pastel que Catalina había hecho con sus propias manos.

Durante todo un mes, desde la mañana hasta la noche, había estado ensayando un ballet para una función benéfica y preparando una presentación.

Sacaba tiempo de donde comía para aprender a hacer pasteles con un pastelero.

Todo para el cuarto aniversario de bodas.

Dentro del pastel había escondido un anillo.

Hacía mucho que Leo no usaba el suyo.

Dijo que lo había perdido.

Ella viajó al extranjero para encontrar al diseñador original del anillo y mandó a hacer uno exactamente igual.

—Leo, ¿le pediste un pastel a Laura?

Todos miraban a Laura con sonrisas cómplices.

—¡Laura, bienvenida de vuelta!

Catalina miró a Leo.

Él alzó su copa junto con los demás, sin importarle en absoluto el origen del pastel.

El primer trozo se lo dieron a Laura.

Al cortarlo, algo brilló.

Laura miró con sorpresa el anillo semienterrado en el pastel.

—Esto es...

El ambiente estalló.

—¡Un anillo! ¡Es una propuesta!

—¡Que se besen, que se besen!

—¡Beso, beso!

Sonó un golpe seco en este momento.

El pastel cayó al suelo.

El lugar, antes espléndido, quedó sumido en el caos.

—¡Catalina! ¿Qué haces? ¡Te has vuelto loca!

Todos la miraron sin ocultar su furia.

Ante la mirada atónita de todos, Catalina se quitó el anillo de bodas de su dedo y lo arrojó entre los restos del pastel.

Lo había llevado puesto cuatro años.

En su dedo quedaba una marca profunda.

No sabía cuánto tardaría en desaparecer, pero el anillo ya no estaba.

Algún día, la marca también se iría.

—Leo Cantú, olvídate del aniversario.

—Divorciémonos.

Catalina dijo, sintiendo el vacío en sus dedos y el dolor en su corazón.

Todos pusieron cara de ya haber visto esto antes.

Catalina solía enfadarse y amenazar con divorciarse, pero al poco tiempo volvía suplicando.

Ese divorcio nunca iba a concretarse.

—No vayas a arrepentirte cuando te despiertes —dijo Leo con tono ligero y tranquilo.

—Sé consecuente.

—No vengas mañana a hacer berrinches.

—Tranquilo, no lo haré.

Ellos no lo sabían, esta vez, Catalina hablaba en serio.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
40 Chapters
บทที่ 1 ธารน้ำเย็นยะเยือก
กฎของโลกในนิยายเรื่อง THE MYTH OF OMEGAเพศต่าง ๆ ในโลกนี้1.เพศหลัก หรือ เพศสภาพ คือ ชาย & หญิง2.เพศรอง คือ อัลฟ่า (Alpha) , เบต้า (Beta) และ โอเมกา (Omega)Rut (รัท) = ช่วงเวลาที่ อัลฟ่า มีความต้องการทางเพศสูงจนควบคุมตัวเองไม่ได้Heat (ฮีท)? = ช่วงเวลาที่ โอเมก้า มีความต้องการทางเพศสูง ต้องการ อัลฟ่า มาช่วยปลดปล่อย พวกเขาสามารถใช้ยาระงับ เพื่อควบคุมอาการนี้ไว้ได้ยาระงับ= ยาที่ อัลฟ่า หรือ โอเมก้า ใช้เพื่อระงับหรือบรรเทาอาการ รัทและฮีท3.เพศพรรณ คือ สัญลักษณ์คล้ายรอยสัก รูปดอกไม้และกิ่งก้าน ที่ปรากฎบนร่างกาย รูปดอกไม้เรียกว่าสเตเมน / รูปกิ่งก้าน(ปรากฎตรงกลางแผ่นหลัง)เรียกว่า พิสทิล หรือ กิ่งก้าน*เวน่อมสเตเมน คือ ดอกไม้ที่มีพิษเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในพื้นที่ 4 รัฐ ที่เรียกรวมกันว่าแคว้นเซเลสเทีย Celestia (สามารถดูเพิ่มเติมได้จากแผนที่ประกอบ)รัฐที่หนึ่ง รัฐแคโร Caroll รัฐการค้า เกษตรกรรมและทรัพยากรทางธรรมชาติที่สมบูรณ์ (ร่ำรวยมั่งคั่ง)รัฐที่สอง รัฐเดลา Deara รัฐแห่งการศึกษา และวิทยาศาสตร์ นักคิดนักประดิษฐ์ นักวิชาการ (ฉลาดเมืองแห่งนักปราชญ์)รัฐที่สาม รัฐโอวาห์ Ovah รัฐแห่งศิล
Read more
บทที่ 2 ฝันประหลาด
บทที่ 2 ฝันประหลาด จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆเสียงนกร้องจิ๊บดังเข้ามาในโสตประสาทของร่างหนาที่นอนขดตัวคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงหลังเล็ก ม่านหน้าต่างสีขาวพลิ้วไปตามลม แสงแดดอ่อนรำไรยามเช้าลอดเข้ามาทางหน้าต่าง พาดลงมาบนก้อนผมสีดำสนิทที่โผล่พ้นชายผ้าห่มขึ้นมาเล็กน้อย“อืออ~”เสียงทุ้มงัวเงียของชายใต้ผ้าห่มลอดออกมา ก่อนผ้าห่มผืนหนาที่คลุมหัวจะถูกนายตัวเลื่อนออกเผยใบหน้าหล่อเหลาที่ยังเมาขี้ตาเหมือนทุกวัน คิ้วเข้มเส้นหนาดำสนิทเข้ากับผมหยักศกที่ยุ่งเหยิง มือหนาขยี้ปลายจมูกโด่งของตัวเองแรง ๆ อย่างเคยชิน แล้วยืดแขนบิดขี้เกียจก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาปรับแสงมือหนาเลื่อนขึ้นจับท้ายทอยพลางลูบไปมาเบา ๆ รู้สึกราวกับว่าความร้อนผ่าวของฝ่ามือบางคนบางคนยังคงอยู่ฟู่~“เหมือนจะฝันอะไรอีกแล้ว...หรือเปล่านะ?”เขาสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะปล่อยออกมาเฮือกใหญ่ นัยน์ตาดำขลับมองเพดานสีขาวเปื้อนรอยเชื้อราสีเหลืองที่คุ้นเคยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งจากที่นอนจนผ้าห่มหล่นลงมากองบนตัก เผยให้เห็นผิวกายเข้มคร้ามของร่างกายท่อนบนที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด และหน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อสวยอย่างคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำตาคมม
Read more
บทที่ 3 หอมกลิ่นเพื่อนใหม่
บทที่ 3 หอมกลิ่นเพื่อนใหม่“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย”รอบตัวดูแปลกตา รู้เพียงว่าตอนนี้เหนื่อยล้าจนลมหายใจยังทำได้แค่หายใจสั้น ๆ แขนขาอ่อนแรง ธารน้ำนี้หากมองเผิน ๆ ดูไม่ลึกเท่าไหร่ แต่จากประสบการณ์ตรง เขารู้ดีเลยว่ามันลึกพอจะซ่อนคนทั้งคนเอาไว้ได้อย่างง่ายดายจากธารน้ำแคบลึกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสายใหญ่ทอดตัวคดเคี้ยวไปตามแนวต้นไม้ในป่า พอใจสงบลงเขาก็เริ่มได้ยินแมลงกลางคืนส่งเสียงลอดออกมากจากแนวแมกไม้น้อยใหญ่ริมธาร ประสานไปกับเสียงน้ำไหลเอื่อย ๆภาพจำและความรู้สึกสุดท้ายคือพื้นแข็ง ๆ ของซีเมนต์และความปวดร้าวของปอดที่ฉีกขาดจนหายใจไม่ออก เพียงแต่เมื่อภาพตัดฉับเพียงพริบตาเขากลับมาโผล่อยู่ที่นี่ ซ้ำยังโดนจับกดน้ำโดยใครก็ไม่รู้อีกต่างหากถึงแม้จะรู้สึกคุ้นกับความเจ็บที่ท้ายทอยนั้นก็ตามทีพอนึกถึงนาทีร่างแหลกสลายความเจ็บปวดนั้นก็ยังติดอยู่ในใจจนเผลอนิ่วหน้า เขาจำได้ขึ้นใจว่าการเจ็บจนต้องร้องของความตายนั้นเป็นอย่างไร“เฮ้อ”เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เขาไม่อาจทราบได้ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงของแมลงทั้งหลายเริ่มเงียบลง พร้อมกับสีฟ้าอ่อนที่ค่อย ๆ เคลือบอยู่บนเส้นขอบฟ้า ต้นไม้หนาทึบก็เริ่มห่าง ไม่ตั
Read more
บทที่ 4 นี่มันโลกบ้าอะไรเนี่ย!
บทที่ 4 นี่มันโลกบ้าอะไรเนี่ย! “โอเมก้าในตระกลูฟรอสงั้นเหรอ บ้าน่า อย่างบอกนะว่ามันเป็นเรื่องจริงน่ะ” อีกฝ่ายพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมาทางเขาจะเขาเผลอสะดุ้ง“ตระกลูฟรอส ตระกูลฟรอสแน่ ๆ ฉันจำลายปักรูปเถาองุ่นที่ชายเสื้อนั่นได้ แต่นาย... จะเป็นไปได้อย่างไรกัน แถมกิ่งก้านตรงกลางหลังนั่นอีก บ้านี่ไม่โคตรจะบ้าไปแล้วเลย”“เอ่อ อะไรบ้างั้นเหรอ?” เขาลองใจกล้าถามขัดอีกฝ่ายขึ้น“ก็นายไง นายเป็นโอเมก้า นายมีกิ่งก้าน และนายก็มาจากที่นั่น!”“กิ่ง...อะไรนะ?” เขาได้ตามถามกลับไปพร้อมทำตาปริบ ๆ อีกที่เห็นว่าเขากำลังงงจนได้แต่ทำตาใสแจ๋วสงบสติลงก่อนพูดออกมาอย่างใจเย็น“อย่าบอกนะ ว่าเรื่องพวกนี้ก็ลืมไปด้วย” แล้วเขาก็ต้องถอนหายใจยาว “เฮ้อ ดูท่าเราต้องคุยกันยาว...ไปกับฉันได้ไหม?” ร่างสูงเอ่ยถามความสมัครใจ เขาไม่ติดอะไรเพราะคนตรงหน้าดูไม่ใช้คนไม่ดีแต่...ร่างสูงมองตาสายตาของเขาที่เบือนไปยังบางสิ่งด้านหลังของเขา ก่อนจะหันกลับมา“ถ้าไปกับฉัน ทั้งหมดบนต้นนั้นจะเป็นของนาย”เขาตาโต นี่คนคนนี้คิดว่าเขาเห็นแก่กินขนาดไหนกัน!กระบุงสานในมือของเขาเต็มไปด้วยผลไม้สีแดงสด เนื้อชุ่มฉ่ำคล้ายสับปะรดแต่หอมกลิ่นแอปเปิ้ลกำลัง
Read more
บทที่ 5 เป็นเพื่อนกัน ไม่หนักหนา
บทที่ 5 เป็นเพื่อนกัน ไม่หนักหนาคำตอบของเซรอนทำเอาเขาค้างไปเช่นกัน “สวย” ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ยินใครชมเขาว่าสวยเลยสักครั้ง และเขาก็ห่างไกลจากคำนั้นโดยสิ้นเชิง“เอ่อ”เซรอนค้างไปกับภาพตรงหน้า ราวกับร่างเล็กของวิลเลียสถูกโอบล้อมไปด้วยเวทมนต์เฉพาะตัวบางอย่าง ที่ร่ายออกมาสะกดสายตาเขาไม่ให้ละไปจากแผ่นหลังที่มีเส้นผมเงินยาวหล่นละลาดไหล่เล็กเนียนละเอียด และเมื่อประกอบกับซีกหน้าอ่อนเยาว์ที่หันมา มันยิ่งทำให้ภาพจิตกรรมภาพนี้สมบูรณ์แบบจนเขาเผลอเอ่ยคำนั้นออกมา“เอ่อ ฉันหมายถึง พิสทิลของนายงดงามมาก” เซรอนรีบแก้ต่างและซ่อนซีกแก้มที่เห่อร้อนขึ้นมาอย่างลืมตัว“มีจริง ๆ สินะ”“เป็นเช่นนั้น เท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าสิ่งที่คิดนั้นเป็นจริงดังว่า”“มีกระจกไหม?” วิลเลียสนึกอยากเห็นร่างของตัวเองบ้าง เซรอนจึงเดินไปหยิบกระจกออกมาจากลิ้นชักเก็บของมา เขาทำใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนยกบานกระจกนั้นขึ้นดูภาพใบหน้าที่ปรากฎขึ้นในกระจกทำเอาเขาตกใจไม่น้อยแต่ก็เก็บอาการนั้นเอาไว้จนมิดดูเด็กจัง“นายคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ ในกระจกนี่ฉันดูเด็กชะมัด”“ถ้านับจากข่าวลือฉาว เราน่าจะอายุเท่ากัน” เซรอนทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ“
Read more
บทที่ 6 หอสมุดกลาง
บทที่ 6 หอสมุดกลางเดินผ่านฝูงชนมาพักใหญ่ ในที่สุดทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารสูงที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง“ที่นี่ไง” เซรอนว่าพลางดึงวิลเลียสให้เข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังบังร่างบางจนมิด ในขณะที่มีแสงจากเครื่องหน้าประตูสาดมาแสกนที่แถบสีขาวบนแขนเสื้อด้านซ้ายของเซรอน แล้วมีเสียงสังเคราะห์ดังขึ้น“นักศึกษาชั้นปีที่สอง เอกดาราศาสตร์ เซรอน เกรดดิก”เซรอนเดินโดยใช้ร่างบังวิลเลียสผ่านหน้าประตู ก่อนจะปล่อยมือจากเขาแล้วหันมาส่งยิ้มทะเล้น“เรียบร้อย”“นี่คือการลักลอบพาคนนอกเข้ามาใช่ไหม”“ก็นายไม่มีรหัส ฉันไม่มีทางเลือก” วิลเลียสพยักหน้าเข้าใจก่อนมองความยิ่งใหญ่ของหอสมุด บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบโถงสูงทะลุผ่านไปยังชั้นบนสุดจนมองแทบไม่เห็นปลายทางทำให้เขาแทบอ้าปากค้างในความอลังการของที่นี่“เอาไว้อ่านทั้งชาติได้เลยนะเนี่ย” เซรอนฟังเว่อร์วังนั้นก็ขำออกมาอีก “ใครจะไปอ่านหมดกันล่ะ” เซรอนว่าพลางเดินนำวิลเลียสขึ้นบันไดไป“ที่นี่เป็นหอสมุดหลวงของแคว้นเซเลสเทีย หนังสือหายากจะถูกเก็บเอาไว้ที่นี่ รวมไปถึงเอกสารลับ หรือแม้แต่ของเก่าเมื่อครั้งบรรพบุรุตก็ถูกเก็บเอาไว้ที่นี่เช่นกัน แต่ก็มีสิทธิการเข้าถึงต่างกันกัน ไ
Read more
บทที่ 7 คัมภีร์พยากรณ์
บทที่ 7 คัมภีร์พยากรณ์วิลเลียสมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นอกจากเรื่องอัศจรรย์อย่างการมาเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นแล้ว เขาก็ไม่ได้เตรียมใจมาเจอกับเรื่องอัศจรรย์อย่างเชื่อ เวทมนต์ หรือพลังพิเศษอะไรเทือกนี้เลยจริง ๆ“โห อย่างกับโลกเวทมนต์”“ของเก่าน่ะ จะทำอะไรเราก็ต้องขออนุญาตสิ” เซรอนพลิกเปิดหน้าหนังสือ ตัวหนังสือแบบที่เขาไม่เคยเห็นปรากฎขึ้นมากมาย ก่อนจะละไปเปิดอีกเล่มที่บอกว่าเป็นคำแปล“นายถือเล่มนั้นไว้นะ ฉันจะอ่านจากเล่มนี้ให้นายฟัง” เซรอนขยับเอียงคัมภีร์ฉบับแปลให้คนตัวเล็กได้เห็นเนื้อหาไปพร้อม ๆ กันด้วย“...เมื่ออดีตปัจจุบันมาบรรจบ เหตุทำนบศิลาพินาศยับ กายาธาตุสูญสิ้นยินสดับ เพลงพิษขับโรคาบุกผลาญเผา”“เดี๋ยว ๆ ที่อ่านมาไม่เห็นจะแปลแล้วตรงไหน” เซรอนถอนหายใจพลางพยักหน้า“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นฉันจะแปลอีกทบนึงให้ฟังก็แล้วกัน ต่อนะ ที่ว่ามานั้นเป็นผลจากสมดุลแห่งมหาธาตุทั้งสี่วิบัติ ตราบจนกว่า …ตราบจนกว่าผู้ถูกเลือกจะจุติลงมาบนผืนโลกที่แห้งแล้งนี้ เขาผู้ที่วิปริตผิดจากผู้อื่น เป็นผู้มีชะตาเกิดมาเพื่อพลิกฟื้นแผ่นดินและลบล้างจิตอันดำมืดของผู้ที่หลงมัวเมาในบาปทั้งเจ็ด ยามหนึ
Read more
บทที่ 8 คนในหนังสือ
บทที่ 8 คนในหนังสือบังเอิญ บังเอิญแน่ ๆ“นายมีตัวตนจริงวิลเลียส” เสียงของเซรอนก้องอยู่ในหัวหน้าหนังสือนั้นมีภาพวาดของใครคนหนึ่ง ที่ดูแล้วคล้ายคลึงกับตัวตนใหม่ของเขามาก แต่ข้อมูลมันล้นสมองจนเขาประมวลไม่ทัน เจ้าของร่างนี้ต้องการให้เขา 'ช่วย' แก้ไขบางสิ่ง...และเป็นสิ่งที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร ตอนนี้เพื่อนใหม่อย่าเซรอนยังมาบอกว่าเขาคือผู้พิทักษ์อะไรนั่นอีก“แบบนี้ คำพยากรณ์จะเป็นจริงอย่างนั้นเหรอ?” เขาถาม อีกฝ่ายได้แต่ถอนหายใจตอบ“มันจะเป็นจริงก็คราวนี้แหละ”ให้ตายสิ มีชีวิตใหม่ไม่ทันข้ามวัน ก็เจอเรื่องวุ่นวายขนาดนี้แล้ว“แน่นอนว่าฉันไม่เข้าใจมันทั้งหมด รู้เพียงว่าคำสาบนั้นมีทางรอดอยู่ แต่มันดูจะยากเกินตัวไปมาก” เซรอนว่าราวกับหมดหนทาง เขาจึงเอ่ยถามออกไป ถ้าเป็นเขาจริง เขาพร้อมที่จะลองทำตาม มันจะเป็นอะไรก็ได้ ถ้าพอจะทำได้เขาจะทำ“มันคืออะไร? ทางรอดที่ว่า”“ตามหาคู่แห่งโชคชะตา” วิลเลียสฟังก็ได้แล้วก็ได้แต่มองหน้าอีกฝ่าย “คู่แห่งโชคชะตา...ที่ไม่มีจริง” หลังจากเห็นคิ้วบางที่ขมวดเป็นรอบที่ร้อย เซรอนก็หลุดขำออกมาลืมความเครียดเมื่อครู่ไปทันที“ปวดหัวไหมเนี่ย โดนฉันจับยัดข้อมูลตั้งมากมาย”
Read more
บทที่ 9 ไทม์สแคว์
บทที่ 9 ไทม์สแคว์ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงตลาดในเมืองเดลาที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนจากหลายรัฐ มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ในไทม์สแควร์ นอกจากพ่อค้าแม่ค้าแล้วยังคับคั่งไปด้วยผู้คนท่าทางภูมิฐานดูมีความรู้ แต่ละคนมักจะถือสมุดหรือไม่ก็หนังสือเล่มหนาในมือ ซึ่งสมกับที่เป็นเมืองแห่งการศึกษาจริง ๆ“คนที่นี่ดูมีความรู้กันทั้งนั้นเลยนะ”“ส่วนใหญ่คนที่อยู่ในเมืองนี้เป็นนักศึกษาหรือไม่ก็อาจารย์ที่เข้ามาศึกษาต่อจากรัฐอื่นน่ะ”เดินมาสักพักเซรอนก็พาเลี้ยวเข้าร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง มือหนาผลักเปิดประตูเข้าไปอย่างคุ้นเคยกุ๊งกิ๊ง~“สวัสดีครับ ขอรบกวนหน่อยนะครับ” เซรอนเอ่ยทักทายคนในร้าน“ไงเซรอนวันนี้มีแบบเสื้อผ้าอะไรมาเสนอหรือจ๊ะ” เจ้าของร้านหนุ่มหน้าสวยเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง“ลืมบอกไป ฉันออกแบบเสื้อผ้าส่งให้กับทางร้านเป็นงานอดิเรกน่ะ” คนตัวสูงหันมากระซิบ ก่อนหันไปเอ่ยปฏิเสธเจ้าของร้านอย่างสุภาพ“วันนี้ไม่งานมาเสนอหรอกครับ แต่มีเพื่อนมาด้วย อยากให้ดาด้าช่วยหาชุดเหมาะ ๆ สักสองสามชุด สะดวกไหมครับ”“แฟน?” ดาด้ามองจับผิดเซรอนที่ยกมือบอกปัด “ไม่ใช่ นี่เพื่อนครับ”“แหม ๆ ก็เห็นพาหนุ่มน้อยโอเมก้ามาคิดว่าจะเป็นแฟนเสี
Read more
บทที่ 10 เรียนรู้โลกใหม่
บทที่ 10 เรียนรู้โลกใหม่ทางเดินคดเคี้ยวตามคำบอกของดาด้านั้นไม่เกินจริง พวกเขาเดินเบียดเสียดกับผู้คนที่แวะเวียนเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อเดินลึกเข้ามาเรื่อย ๆ ผู้คนก็เริ่มบางตา ร้านส่วนใหญ่จะขายอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการศึกษา จำวพวกหนังสือและอุปกรณ์เฉพาะทางต่าง ๆ จากที่เขาสังเกตุดูเหมือนโลกนี้จะยังอยู่ในช่วงที่กับคล้ายยุคกลางของโลกเดิม ยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากนัก เท่าที่เห็นยังคงใช้รถม้าในการเดินทาง และมีรถรางทั้งเครื่องไอน้ำและเคเบิลอยู่ในช่วงกำลังเปลี่ยนผ่านสินะ“รอตรงนี้นะ ฉันเข้าไปไม่นาน”เซรอนขอให้เขารออยู่นอกร้านที่เต็มไปด้วยพืชสมุนไพรทั้งแบบสดและตากแห้งแขวนอยู่เต็มไปหมด มีพืชหลายอย่างที่ดูแปลกตา และเนื่องจากขนาดร้านที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ พืชสมุนไพรหลายชิ้นจึงถูกวางสุมเป็นกองโตวิลเลียสยืนหลบอยู่ที่มุมหน้าร้าน มีลูกค้าเดินเข้าออก บางประปราย แต่ทุกคนล้วนออกมาพร้อมถุงหรือไม่ก็กระสอบใบใหญ่เซรอนเข้าไปไม่นานอย่างที่บอก เขาเดินออกมาพร้อมห่อกระดาษขนาดย่อม วิลเลียสไม่ได้สนใจถามว่าอีกฝ่ายเข้าไปซื้ออะไรจากร้านนั้น เพราะสิ่งที่น่าสนใจสำหรับเขาตอนนี้คือรถรางไอน้ำที่ส่งเสียงหู
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status