เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม

บทที่ 2 ฝันประหลาด จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆเสียงนกร้องจิ๊บดังเข้ามาในโสตประสาทของร่างหนาที่นอนขดตัวคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงหลังเล็ก ม่านหน้าต่างสีขาวพลิ้วไปตามลม แสงแดดอ่อนรำไรยามเช้าลอดเข้ามาทางหน้าต่าง พาดลงมาบนก้อนผมสีดำสนิทที่โผล่พ้นชายผ้าห่มขึ้นมาเล็กน้อย“อืออ~”เสียงทุ้มงัวเงียของชายใต้ผ้าห่มลอดออกมา ก่อนผ้าห่มผืนหนาที่คลุมหัวจะถูกนายตัวเลื่อนออกเผยใบหน้าหล่อเหลาที่ยังเมาขี้ตาเหมือนทุกวัน คิ้วเข้มเส้นหนาดำสนิทเข้ากับผมหยักศกที่ยุ่งเหยิง มือหนาขยี้ปลายจมูกโด่งของตัวเองแรง ๆ อย่างเคยชิน แล้วยืดแขนบิดขี้เกียจก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาปรับแสงมือหนาเลื่อนขึ้นจับท้ายทอยพลางลูบไปมาเบา ๆ รู้สึกราวกับว่าความร้อนผ่าวของฝ่ามือบางคนบางคนยังคงอยู่ฟู่~“เหมือนจะฝันอะไรอีกแล้ว...หรือเปล่านะ?”เขาสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะปล่อยออกมาเฮือกใหญ่ นัยน์ตาดำขลับมองเพดานสีขาวเปื้อนรอยเชื้อราสีเหลืองที่คุ้นเคยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งจากที่นอนจนผ้าห่มหล่นลงมากองบนตัก เผยให้เห็นผิวกายเข้มคร้ามของร่างกายท่อนบนที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด และหน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อสวยอย่างคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำตาคมม

บทที่ 4 นี่มันโลกบ้าอะไรเนี่ย! “โอเมก้าในตระกลูฟรอสงั้นเหรอ บ้าน่า อย่างบอกนะว่ามันเป็นเรื่องจริงน่ะ” อีกฝ่ายพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมาทางเขาจะเขาเผลอสะดุ้ง“ตระกลูฟรอส ตระกูลฟรอสแน่ ๆ ฉันจำลายปักรูปเถาองุ่นที่ชายเสื้อนั่นได้ แต่นาย... จะเป็นไปได้อย่างไรกัน แถมกิ่งก้านตรงกลางหลังนั่นอีก บ้านี่ไม่โคตรจะบ้าไปแล้วเลย”“เอ่อ อะไรบ้างั้นเหรอ?” เขาลองใจกล้าถามขัดอีกฝ่ายขึ้น“ก็นายไง นายเป็นโอเมก้า นายมีกิ่งก้าน และนายก็มาจากที่นั่น!”“กิ่ง...อะไรนะ?” เขาได้ตามถามกลับไปพร้อมทำตาปริบ ๆ อีกที่เห็นว่าเขากำลังงงจนได้แต่ทำตาใสแจ๋วสงบสติลงก่อนพูดออกมาอย่างใจเย็น“อย่าบอกนะ ว่าเรื่องพวกนี้ก็ลืมไปด้วย” แล้วเขาก็ต้องถอนหายใจยาว “เฮ้อ ดูท่าเราต้องคุยกันยาว...ไปกับฉันได้ไหม?” ร่างสูงเอ่ยถามความสมัครใจ เขาไม่ติดอะไรเพราะคนตรงหน้าดูไม่ใช้คนไม่ดีแต่...ร่างสูงมองตาสายตาของเขาที่เบือนไปยังบางสิ่งด้านหลังของเขา ก่อนจะหันกลับมา“ถ้าไปกับฉัน ทั้งหมดบนต้นนั้นจะเป็นของนาย”เขาตาโต นี่คนคนนี้คิดว่าเขาเห็นแก่กินขนาดไหนกัน!กระบุงสานในมือของเขาเต็มไปด้วยผลไม้สีแดงสด เนื้อชุ่มฉ่ำคล้ายสับปะรดแต่หอมกลิ่นแอปเปิ้ลกำลัง

บทที่ 6 หอสมุดกลางเดินผ่านฝูงชนมาพักใหญ่ ในที่สุดทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารสูงที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง“ที่นี่ไง” เซรอนว่าพลางดึงวิลเลียสให้เข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังบังร่างบางจนมิด ในขณะที่มีแสงจากเครื่องหน้าประตูสาดมาแสกนที่แถบสีขาวบนแขนเสื้อด้านซ้ายของเซรอน แล้วมีเสียงสังเคราะห์ดังขึ้น“นักศึกษาชั้นปีที่สอง เอกดาราศาสตร์ เซรอน เกรดดิก”เซรอนเดินโดยใช้ร่างบังวิลเลียสผ่านหน้าประตู ก่อนจะปล่อยมือจากเขาแล้วหันมาส่งยิ้มทะเล้น“เรียบร้อย”“นี่คือการลักลอบพาคนนอกเข้ามาใช่ไหม”“ก็นายไม่มีรหัส ฉันไม่มีทางเลือก” วิลเลียสพยักหน้าเข้าใจก่อนมองความยิ่งใหญ่ของหอสมุด บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบโถงสูงทะลุผ่านไปยังชั้นบนสุดจนมองแทบไม่เห็นปลายทางทำให้เขาแทบอ้าปากค้างในความอลังการของที่นี่“เอาไว้อ่านทั้งชาติได้เลยนะเนี่ย” เซรอนฟังเว่อร์วังนั้นก็ขำออกมาอีก “ใครจะไปอ่านหมดกันล่ะ” เซรอนว่าพลางเดินนำวิลเลียสขึ้นบันไดไป“ที่นี่เป็นหอสมุดหลวงของแคว้นเซเลสเทีย หนังสือหายากจะถูกเก็บเอาไว้ที่นี่ รวมไปถึงเอกสารลับ หรือแม้แต่ของเก่าเมื่อครั้งบรรพบุรุตก็ถูกเก็บเอาไว้ที่นี่เช่นกัน แต่ก็มีสิทธิการเข้าถึงต่างกันกัน ไ

บทที่ 8 คนในหนังสือบังเอิญ บังเอิญแน่ ๆ“นายมีตัวตนจริงวิลเลียส” เสียงของเซรอนก้องอยู่ในหัวหน้าหนังสือนั้นมีภาพวาดของใครคนหนึ่ง ที่ดูแล้วคล้ายคลึงกับตัวตนใหม่ของเขามาก แต่ข้อมูลมันล้นสมองจนเขาประมวลไม่ทัน เจ้าของร่างนี้ต้องการให้เขา 'ช่วย' แก้ไขบางสิ่ง...และเป็นสิ่งที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร ตอนนี้เพื่อนใหม่อย่าเซรอนยังมาบอกว่าเขาคือผู้พิทักษ์อะไรนั่นอีก“แบบนี้ คำพยากรณ์จะเป็นจริงอย่างนั้นเหรอ?” เขาถาม อีกฝ่ายได้แต่ถอนหายใจตอบ“มันจะเป็นจริงก็คราวนี้แหละ”ให้ตายสิ มีชีวิตใหม่ไม่ทันข้ามวัน ก็เจอเรื่องวุ่นวายขนาดนี้แล้ว“แน่นอนว่าฉันไม่เข้าใจมันทั้งหมด รู้เพียงว่าคำสาบนั้นมีทางรอดอยู่ แต่มันดูจะยากเกินตัวไปมาก” เซรอนว่าราวกับหมดหนทาง เขาจึงเอ่ยถามออกไป ถ้าเป็นเขาจริง เขาพร้อมที่จะลองทำตาม มันจะเป็นอะไรก็ได้ ถ้าพอจะทำได้เขาจะทำ“มันคืออะไร? ทางรอดที่ว่า”“ตามหาคู่แห่งโชคชะตา” วิลเลียสฟังก็ได้แล้วก็ได้แต่มองหน้าอีกฝ่าย “คู่แห่งโชคชะตา...ที่ไม่มีจริง” หลังจากเห็นคิ้วบางที่ขมวดเป็นรอบที่ร้อย เซรอนก็หลุดขำออกมาลืมความเครียดเมื่อครู่ไปทันที“ปวดหัวไหมเนี่ย โดนฉันจับยัดข้อมูลตั้งมากมาย”

บทที่ 10 เรียนรู้โลกใหม่ทางเดินคดเคี้ยวตามคำบอกของดาด้านั้นไม่เกินจริง พวกเขาเดินเบียดเสียดกับผู้คนที่แวะเวียนเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อเดินลึกเข้ามาเรื่อย ๆ ผู้คนก็เริ่มบางตา ร้านส่วนใหญ่จะขายอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการศึกษา จำวพวกหนังสือและอุปกรณ์เฉพาะทางต่าง ๆ จากที่เขาสังเกตุดูเหมือนโลกนี้จะยังอยู่ในช่วงที่กับคล้ายยุคกลางของโลกเดิม ยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากนัก เท่าที่เห็นยังคงใช้รถม้าในการเดินทาง และมีรถรางทั้งเครื่องไอน้ำและเคเบิลอยู่ในช่วงกำลังเปลี่ยนผ่านสินะ“รอตรงนี้นะ ฉันเข้าไปไม่นาน”เซรอนขอให้เขารออยู่นอกร้านที่เต็มไปด้วยพืชสมุนไพรทั้งแบบสดและตากแห้งแขวนอยู่เต็มไปหมด มีพืชหลายอย่างที่ดูแปลกตา และเนื่องจากขนาดร้านที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ พืชสมุนไพรหลายชิ้นจึงถูกวางสุมเป็นกองโตวิลเลียสยืนหลบอยู่ที่มุมหน้าร้าน มีลูกค้าเดินเข้าออก บางประปราย แต่ทุกคนล้วนออกมาพร้อมถุงหรือไม่ก็กระสอบใบใหญ่เซรอนเข้าไปไม่นานอย่างที่บอก เขาเดินออกมาพร้อมห่อกระดาษขนาดย่อม วิลเลียสไม่ได้สนใจถามว่าอีกฝ่ายเข้าไปซื้ออะไรจากร้านนั้น เพราะสิ่งที่น่าสนใจสำหรับเขาตอนนี้คือรถรางไอน้ำที่ส่งเสียงหู