เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม

เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-18
โดย:  ลายลักษณ์ ม.ยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
40บท
520views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ชายหนุ่มผู้อาภัพได้มาเกิดใหม่ในร่างโอเมก้าพันธุ์ผสม ผู้ถูกเลือกตามคำทำนาย ท่ามกลางความขัดแย้งและพลังของเทพโบราณ เขาต้องค้นหาความจริงในอดีต และตัดสินใจเลือกเส้นทางที่จะกำหนดชะตาชีวิตตัวเอง…และโลกใบนี้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ธารน้ำเย็นยะเยือก

結婚して五年になるが、湯本行也(ゆもと ゆきや)は古井月乃(ふるい つきの)と婚姻届を出していない。

彼はいつも「会社が忙しくて時間が取れない」とか、「籍を入れても入れなくても同じだ」と言い、月乃はそれを信じてきた。

だが今日、その信頼は無残に打ち砕かれた。月乃は自分の目で、行也が、五年前に姿を消した姉と一緒に市役所から婚姻届受理証明書を手にして出てくるのを見てしまったのだ。

古井星花(ふるい せいか)は目を赤くしながら行也の胸に飛び込み、手には婚姻届受理証明書を固く握りしめている。

「行也、あの時逃げたのは私が悪かった……」と、星花は声を詰まらせて言った。「今回あなたが籍を入れてくれたのも、私が癌になったからだって分かってる。でも、それでも聞きたいの。こんなに長い年月を経て、本当に私のことを忘れて、月乃を愛するようになったの?」

行也は長い沈黙に落ちた。

あまりに長く、月乃は指先が掌に食い込み、血が滲むほどだ。

「ない」と、彼はようやく、低く沈んだ声で口を開いた。「一度もない」

星花はその瞬間、涙を笑顔に変え、つま先立ちになって彼の唇に口づけた。行也の手は宙に止まり、やがてゆっくりと彼女の腰へ落ち、その口づけに応えた。

少し離れた場所に立つ月乃は、刹那、世界が崩れ落ちたように感じた。

もし彼が一度も星花を忘れていないのなら、自分は何だったの?

プーッ!

耳をつんざくクラクションの音に月乃は我に返り、震えながら首を傾けて見た。道端に黒い高級車が三台停まり、古井家の古井司(ふるい つかさ)、古井圭介(ふるい けいすけ)、古井悠野(ふるい ゆうや)がスーツ姿で降りてきた。

「手続きは終わった?もうレストランを予約して、祝う準備はできてる」

月乃は全身が震えている。

今朝まで、自分に朝食を作ってくれていた兄たちなのに……

「お兄さん!」と、星花は泣きながら彼らの胸に飛び込み、「もう二度と私を認めてくれないかと思ってた……」と嗚咽した。

三人は顔を見合わせ、複雑な表情を浮かべたが、やがて悠野が彼女の頭をくしゃりと撫でた。「ばかな子だな。小さい頃から、君が起こしたトラブル、どれも俺たちが後始末してきただろ?」

星花はまた笑顔になり、子どもの頃のように三人の腕に絡みついた。

四人は和やかに車へ乗り込み、終始、道路の向かい側で顔色を失って立ち尽くしている月乃に気づく者はいない。

車列が視界から消えてようやく、月乃はよろめきながら木の幹に手をついた。ざらついた樹皮が彼女の腕を擦りむいたが、胸の痛みに比べれば、万分の一にも及ばない。

物心ついた頃から、星花はいつも皆に愛されてきた存在だ。

二人は双子なのに、三人の兄の目に映るのは、いつだって星花だけだ。

自分が高熱で寝込むとき、兄たちは星花を連れて遊園地に行く。

誕生日に一人で深夜まで待ち続ける夜も、彼らは星花のためだけに誕生日を祝う。

十年も行也を想い続けてきたのに、彼が星花にプロポーズするのを、ただ見ていることしかできない。

誰にも愛されない。それが自分の運命なのだと、彼女は思っていた。

五年前、あの結婚式までは。

星花はウェディングドレスを身にまといながら、式場から逃げ、あるチンピラの男と共に遠くへ消えた。

古井家と湯本家は面目丸つぶれとなり、兄たちは激怒してその場で宣言した。「これからは、月乃だけが俺たちの妹だ!」

その夜、行也は泥酔したまま月乃の部屋に押し入ってきた。

彼女を壁に押しつけ、指で頬をなぞり、酔いに滲んだ目で言った。「君……彼女によく似ている」

そして、本来なら星花の指にはめられるはずだった結婚指輪を、彼女の左手の薬指に嵌めた。

「彼女が逃げたなら……君が、俺と結婚してくれないか」

断るべきだと分かっていながら、彼女は頷いてしまった。それほどまでに、彼が好きだったから。

この五年間、行也は彼女を、街中の誰もが羨む女にした。

オークションでは、彼女が一瞬視線を留めただけのブルーダイヤのネックレスのために大金を投じた。ビル最上階のレストランを貸し切り、街中の花火を彼女のために咲かせた。悪夢にうなされる深夜には、国際会議の最中でも駆けつけ、腕に抱いて静かに慰めてくれた。

三人の兄たちも変わった。

司は毎日欠かさず彼女の会社の前に迎えに来た。圭介は彼女が海鮮アレルギーだと覚えていて、調味料にまで目を光らせた。悠野は徹夜で彼女のデザイン案を直しながら、「月乃のことが一番大事だからな」と笑った。

自分は、ようやく愛されたのだ。彼女はそう、無邪気に信じていた。

星花が今日戻ってくるまでは。

そして、皆の愛は、引き潮の海のように、一瞬で彼女のもとから消え去った。

遠ざかる車を見つめながら、月乃はふいに笑い声を漏らした。

最初は小さく、やがてどんどん大きくなり、腰を折って笑い、涙が大粒のまま地面に落ちた。通りすがりの人々は振り返ったが、道端の美しい女性が、なぜこれほど悲しみに泣いているのか、誰も知らない。

そうか。この数年、自分はただの盗人だったのだ。

本来、星花のものだった愛を盗んできた。そして今、星花が戻ってきた。代用品の自分は、舞台を降りるべきなのだ。

「どうせ……みんな、彼女しか愛していないなら……」と、月乃は大きく息を吸い、心臓を強く掴まれたような痛みに、呼吸が詰まりそうになりながら言った。「私も、あなたたちなんて要らない!」

彼女は手を挙げ、タクシーを止めた。「国際プライベートアイランド取引センターへ」

三十分後、彼女はガラス扉を押し開け、受付の女性に告げた。

「無人島を、一つ買いたいんです」

受付は明らかに驚いた様子だが、すぐにマネージャーを呼んだ。

それは四十代の男で、スーツに身を包み、鋭い目をしている。

「古井様、ご検討中の無人島は少し特殊です。景色は素晴らしいですが、回線はなく、航路もありません。最寄りの補給船も、三か月に一度しか来ません」

一秒置き、彼は続けた。「一度島に渡れば、世間と隔絶され、完全に姿を消すことになります。それでも、ご購入なさいますか?」

「はい、決めています」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
40
บทที่ 1 ธารน้ำเย็นยะเยือก
กฎของโลกในนิยายเรื่อง THE MYTH OF OMEGAเพศต่าง ๆ ในโลกนี้1.เพศหลัก หรือ เพศสภาพ คือ ชาย & หญิง2.เพศรอง คือ อัลฟ่า (Alpha) , เบต้า (Beta) และ โอเมกา (Omega)Rut (รัท) = ช่วงเวลาที่ อัลฟ่า มีความต้องการทางเพศสูงจนควบคุมตัวเองไม่ได้Heat (ฮีท)? = ช่วงเวลาที่ โอเมก้า มีความต้องการทางเพศสูง ต้องการ อัลฟ่า มาช่วยปลดปล่อย พวกเขาสามารถใช้ยาระงับ เพื่อควบคุมอาการนี้ไว้ได้ยาระงับ= ยาที่ อัลฟ่า หรือ โอเมก้า ใช้เพื่อระงับหรือบรรเทาอาการ รัทและฮีท3.เพศพรรณ คือ สัญลักษณ์คล้ายรอยสัก รูปดอกไม้และกิ่งก้าน ที่ปรากฎบนร่างกาย รูปดอกไม้เรียกว่าสเตเมน / รูปกิ่งก้าน(ปรากฎตรงกลางแผ่นหลัง)เรียกว่า พิสทิล หรือ กิ่งก้าน*เวน่อมสเตเมน คือ ดอกไม้ที่มีพิษเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในพื้นที่ 4 รัฐ ที่เรียกรวมกันว่าแคว้นเซเลสเทีย Celestia (สามารถดูเพิ่มเติมได้จากแผนที่ประกอบ)รัฐที่หนึ่ง รัฐแคโร Caroll รัฐการค้า เกษตรกรรมและทรัพยากรทางธรรมชาติที่สมบูรณ์ (ร่ำรวยมั่งคั่ง)รัฐที่สอง รัฐเดลา Deara รัฐแห่งการศึกษา และวิทยาศาสตร์ นักคิดนักประดิษฐ์ นักวิชาการ (ฉลาดเมืองแห่งนักปราชญ์)รัฐที่สาม รัฐโอวาห์ Ovah รัฐแห่งศิล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ฝันประหลาด
บทที่ 2 ฝันประหลาด จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆเสียงนกร้องจิ๊บดังเข้ามาในโสตประสาทของร่างหนาที่นอนขดตัวคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงหลังเล็ก ม่านหน้าต่างสีขาวพลิ้วไปตามลม แสงแดดอ่อนรำไรยามเช้าลอดเข้ามาทางหน้าต่าง พาดลงมาบนก้อนผมสีดำสนิทที่โผล่พ้นชายผ้าห่มขึ้นมาเล็กน้อย“อืออ~”เสียงทุ้มงัวเงียของชายใต้ผ้าห่มลอดออกมา ก่อนผ้าห่มผืนหนาที่คลุมหัวจะถูกนายตัวเลื่อนออกเผยใบหน้าหล่อเหลาที่ยังเมาขี้ตาเหมือนทุกวัน คิ้วเข้มเส้นหนาดำสนิทเข้ากับผมหยักศกที่ยุ่งเหยิง มือหนาขยี้ปลายจมูกโด่งของตัวเองแรง ๆ อย่างเคยชิน แล้วยืดแขนบิดขี้เกียจก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาปรับแสงมือหนาเลื่อนขึ้นจับท้ายทอยพลางลูบไปมาเบา ๆ รู้สึกราวกับว่าความร้อนผ่าวของฝ่ามือบางคนบางคนยังคงอยู่ฟู่~“เหมือนจะฝันอะไรอีกแล้ว...หรือเปล่านะ?”เขาสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะปล่อยออกมาเฮือกใหญ่ นัยน์ตาดำขลับมองเพดานสีขาวเปื้อนรอยเชื้อราสีเหลืองที่คุ้นเคยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งจากที่นอนจนผ้าห่มหล่นลงมากองบนตัก เผยให้เห็นผิวกายเข้มคร้ามของร่างกายท่อนบนที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด และหน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อสวยอย่างคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำตาคมม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 หอมกลิ่นเพื่อนใหม่
บทที่ 3 หอมกลิ่นเพื่อนใหม่“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย”รอบตัวดูแปลกตา รู้เพียงว่าตอนนี้เหนื่อยล้าจนลมหายใจยังทำได้แค่หายใจสั้น ๆ แขนขาอ่อนแรง ธารน้ำนี้หากมองเผิน ๆ ดูไม่ลึกเท่าไหร่ แต่จากประสบการณ์ตรง เขารู้ดีเลยว่ามันลึกพอจะซ่อนคนทั้งคนเอาไว้ได้อย่างง่ายดายจากธารน้ำแคบลึกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสายใหญ่ทอดตัวคดเคี้ยวไปตามแนวต้นไม้ในป่า พอใจสงบลงเขาก็เริ่มได้ยินแมลงกลางคืนส่งเสียงลอดออกมากจากแนวแมกไม้น้อยใหญ่ริมธาร ประสานไปกับเสียงน้ำไหลเอื่อย ๆภาพจำและความรู้สึกสุดท้ายคือพื้นแข็ง ๆ ของซีเมนต์และความปวดร้าวของปอดที่ฉีกขาดจนหายใจไม่ออก เพียงแต่เมื่อภาพตัดฉับเพียงพริบตาเขากลับมาโผล่อยู่ที่นี่ ซ้ำยังโดนจับกดน้ำโดยใครก็ไม่รู้อีกต่างหากถึงแม้จะรู้สึกคุ้นกับความเจ็บที่ท้ายทอยนั้นก็ตามทีพอนึกถึงนาทีร่างแหลกสลายความเจ็บปวดนั้นก็ยังติดอยู่ในใจจนเผลอนิ่วหน้า เขาจำได้ขึ้นใจว่าการเจ็บจนต้องร้องของความตายนั้นเป็นอย่างไร“เฮ้อ”เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เขาไม่อาจทราบได้ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงของแมลงทั้งหลายเริ่มเงียบลง พร้อมกับสีฟ้าอ่อนที่ค่อย ๆ เคลือบอยู่บนเส้นขอบฟ้า ต้นไม้หนาทึบก็เริ่มห่าง ไม่ตั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 นี่มันโลกบ้าอะไรเนี่ย!
บทที่ 4 นี่มันโลกบ้าอะไรเนี่ย! “โอเมก้าในตระกลูฟรอสงั้นเหรอ บ้าน่า อย่างบอกนะว่ามันเป็นเรื่องจริงน่ะ” อีกฝ่ายพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมาทางเขาจะเขาเผลอสะดุ้ง“ตระกลูฟรอส ตระกูลฟรอสแน่ ๆ ฉันจำลายปักรูปเถาองุ่นที่ชายเสื้อนั่นได้ แต่นาย... จะเป็นไปได้อย่างไรกัน แถมกิ่งก้านตรงกลางหลังนั่นอีก บ้านี่ไม่โคตรจะบ้าไปแล้วเลย”“เอ่อ อะไรบ้างั้นเหรอ?” เขาลองใจกล้าถามขัดอีกฝ่ายขึ้น“ก็นายไง นายเป็นโอเมก้า นายมีกิ่งก้าน และนายก็มาจากที่นั่น!”“กิ่ง...อะไรนะ?” เขาได้ตามถามกลับไปพร้อมทำตาปริบ ๆ อีกที่เห็นว่าเขากำลังงงจนได้แต่ทำตาใสแจ๋วสงบสติลงก่อนพูดออกมาอย่างใจเย็น“อย่าบอกนะ ว่าเรื่องพวกนี้ก็ลืมไปด้วย” แล้วเขาก็ต้องถอนหายใจยาว “เฮ้อ ดูท่าเราต้องคุยกันยาว...ไปกับฉันได้ไหม?” ร่างสูงเอ่ยถามความสมัครใจ เขาไม่ติดอะไรเพราะคนตรงหน้าดูไม่ใช้คนไม่ดีแต่...ร่างสูงมองตาสายตาของเขาที่เบือนไปยังบางสิ่งด้านหลังของเขา ก่อนจะหันกลับมา“ถ้าไปกับฉัน ทั้งหมดบนต้นนั้นจะเป็นของนาย”เขาตาโต นี่คนคนนี้คิดว่าเขาเห็นแก่กินขนาดไหนกัน!กระบุงสานในมือของเขาเต็มไปด้วยผลไม้สีแดงสด เนื้อชุ่มฉ่ำคล้ายสับปะรดแต่หอมกลิ่นแอปเปิ้ลกำลัง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 เป็นเพื่อนกัน ไม่หนักหนา
บทที่ 5 เป็นเพื่อนกัน ไม่หนักหนาคำตอบของเซรอนทำเอาเขาค้างไปเช่นกัน “สวย” ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ยินใครชมเขาว่าสวยเลยสักครั้ง และเขาก็ห่างไกลจากคำนั้นโดยสิ้นเชิง“เอ่อ”เซรอนค้างไปกับภาพตรงหน้า ราวกับร่างเล็กของวิลเลียสถูกโอบล้อมไปด้วยเวทมนต์เฉพาะตัวบางอย่าง ที่ร่ายออกมาสะกดสายตาเขาไม่ให้ละไปจากแผ่นหลังที่มีเส้นผมเงินยาวหล่นละลาดไหล่เล็กเนียนละเอียด และเมื่อประกอบกับซีกหน้าอ่อนเยาว์ที่หันมา มันยิ่งทำให้ภาพจิตกรรมภาพนี้สมบูรณ์แบบจนเขาเผลอเอ่ยคำนั้นออกมา“เอ่อ ฉันหมายถึง พิสทิลของนายงดงามมาก” เซรอนรีบแก้ต่างและซ่อนซีกแก้มที่เห่อร้อนขึ้นมาอย่างลืมตัว“มีจริง ๆ สินะ”“เป็นเช่นนั้น เท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าสิ่งที่คิดนั้นเป็นจริงดังว่า”“มีกระจกไหม?” วิลเลียสนึกอยากเห็นร่างของตัวเองบ้าง เซรอนจึงเดินไปหยิบกระจกออกมาจากลิ้นชักเก็บของมา เขาทำใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนยกบานกระจกนั้นขึ้นดูภาพใบหน้าที่ปรากฎขึ้นในกระจกทำเอาเขาตกใจไม่น้อยแต่ก็เก็บอาการนั้นเอาไว้จนมิดดูเด็กจัง“นายคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ ในกระจกนี่ฉันดูเด็กชะมัด”“ถ้านับจากข่าวลือฉาว เราน่าจะอายุเท่ากัน” เซรอนทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ“
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 หอสมุดกลาง
บทที่ 6 หอสมุดกลางเดินผ่านฝูงชนมาพักใหญ่ ในที่สุดทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารสูงที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง“ที่นี่ไง” เซรอนว่าพลางดึงวิลเลียสให้เข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังบังร่างบางจนมิด ในขณะที่มีแสงจากเครื่องหน้าประตูสาดมาแสกนที่แถบสีขาวบนแขนเสื้อด้านซ้ายของเซรอน แล้วมีเสียงสังเคราะห์ดังขึ้น“นักศึกษาชั้นปีที่สอง เอกดาราศาสตร์ เซรอน เกรดดิก”เซรอนเดินโดยใช้ร่างบังวิลเลียสผ่านหน้าประตู ก่อนจะปล่อยมือจากเขาแล้วหันมาส่งยิ้มทะเล้น“เรียบร้อย”“นี่คือการลักลอบพาคนนอกเข้ามาใช่ไหม”“ก็นายไม่มีรหัส ฉันไม่มีทางเลือก” วิลเลียสพยักหน้าเข้าใจก่อนมองความยิ่งใหญ่ของหอสมุด บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบโถงสูงทะลุผ่านไปยังชั้นบนสุดจนมองแทบไม่เห็นปลายทางทำให้เขาแทบอ้าปากค้างในความอลังการของที่นี่“เอาไว้อ่านทั้งชาติได้เลยนะเนี่ย” เซรอนฟังเว่อร์วังนั้นก็ขำออกมาอีก “ใครจะไปอ่านหมดกันล่ะ” เซรอนว่าพลางเดินนำวิลเลียสขึ้นบันไดไป“ที่นี่เป็นหอสมุดหลวงของแคว้นเซเลสเทีย หนังสือหายากจะถูกเก็บเอาไว้ที่นี่ รวมไปถึงเอกสารลับ หรือแม้แต่ของเก่าเมื่อครั้งบรรพบุรุตก็ถูกเก็บเอาไว้ที่นี่เช่นกัน แต่ก็มีสิทธิการเข้าถึงต่างกันกัน ไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 คัมภีร์พยากรณ์
บทที่ 7 คัมภีร์พยากรณ์วิลเลียสมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นอกจากเรื่องอัศจรรย์อย่างการมาเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นแล้ว เขาก็ไม่ได้เตรียมใจมาเจอกับเรื่องอัศจรรย์อย่างเชื่อ เวทมนต์ หรือพลังพิเศษอะไรเทือกนี้เลยจริง ๆ“โห อย่างกับโลกเวทมนต์”“ของเก่าน่ะ จะทำอะไรเราก็ต้องขออนุญาตสิ” เซรอนพลิกเปิดหน้าหนังสือ ตัวหนังสือแบบที่เขาไม่เคยเห็นปรากฎขึ้นมากมาย ก่อนจะละไปเปิดอีกเล่มที่บอกว่าเป็นคำแปล“นายถือเล่มนั้นไว้นะ ฉันจะอ่านจากเล่มนี้ให้นายฟัง” เซรอนขยับเอียงคัมภีร์ฉบับแปลให้คนตัวเล็กได้เห็นเนื้อหาไปพร้อม ๆ กันด้วย“...เมื่ออดีตปัจจุบันมาบรรจบ เหตุทำนบศิลาพินาศยับ กายาธาตุสูญสิ้นยินสดับ เพลงพิษขับโรคาบุกผลาญเผา”“เดี๋ยว ๆ ที่อ่านมาไม่เห็นจะแปลแล้วตรงไหน” เซรอนถอนหายใจพลางพยักหน้า“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นฉันจะแปลอีกทบนึงให้ฟังก็แล้วกัน ต่อนะ ที่ว่ามานั้นเป็นผลจากสมดุลแห่งมหาธาตุทั้งสี่วิบัติ ตราบจนกว่า …ตราบจนกว่าผู้ถูกเลือกจะจุติลงมาบนผืนโลกที่แห้งแล้งนี้ เขาผู้ที่วิปริตผิดจากผู้อื่น เป็นผู้มีชะตาเกิดมาเพื่อพลิกฟื้นแผ่นดินและลบล้างจิตอันดำมืดของผู้ที่หลงมัวเมาในบาปทั้งเจ็ด ยามหนึ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 คนในหนังสือ
บทที่ 8 คนในหนังสือบังเอิญ บังเอิญแน่ ๆ“นายมีตัวตนจริงวิลเลียส” เสียงของเซรอนก้องอยู่ในหัวหน้าหนังสือนั้นมีภาพวาดของใครคนหนึ่ง ที่ดูแล้วคล้ายคลึงกับตัวตนใหม่ของเขามาก แต่ข้อมูลมันล้นสมองจนเขาประมวลไม่ทัน เจ้าของร่างนี้ต้องการให้เขา 'ช่วย' แก้ไขบางสิ่ง...และเป็นสิ่งที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร ตอนนี้เพื่อนใหม่อย่าเซรอนยังมาบอกว่าเขาคือผู้พิทักษ์อะไรนั่นอีก“แบบนี้ คำพยากรณ์จะเป็นจริงอย่างนั้นเหรอ?” เขาถาม อีกฝ่ายได้แต่ถอนหายใจตอบ“มันจะเป็นจริงก็คราวนี้แหละ”ให้ตายสิ มีชีวิตใหม่ไม่ทันข้ามวัน ก็เจอเรื่องวุ่นวายขนาดนี้แล้ว“แน่นอนว่าฉันไม่เข้าใจมันทั้งหมด รู้เพียงว่าคำสาบนั้นมีทางรอดอยู่ แต่มันดูจะยากเกินตัวไปมาก” เซรอนว่าราวกับหมดหนทาง เขาจึงเอ่ยถามออกไป ถ้าเป็นเขาจริง เขาพร้อมที่จะลองทำตาม มันจะเป็นอะไรก็ได้ ถ้าพอจะทำได้เขาจะทำ“มันคืออะไร? ทางรอดที่ว่า”“ตามหาคู่แห่งโชคชะตา” วิลเลียสฟังก็ได้แล้วก็ได้แต่มองหน้าอีกฝ่าย “คู่แห่งโชคชะตา...ที่ไม่มีจริง” หลังจากเห็นคิ้วบางที่ขมวดเป็นรอบที่ร้อย เซรอนก็หลุดขำออกมาลืมความเครียดเมื่อครู่ไปทันที“ปวดหัวไหมเนี่ย โดนฉันจับยัดข้อมูลตั้งมากมาย”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ไทม์สแคว์
บทที่ 9 ไทม์สแคว์ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงตลาดในเมืองเดลาที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนจากหลายรัฐ มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ในไทม์สแควร์ นอกจากพ่อค้าแม่ค้าแล้วยังคับคั่งไปด้วยผู้คนท่าทางภูมิฐานดูมีความรู้ แต่ละคนมักจะถือสมุดหรือไม่ก็หนังสือเล่มหนาในมือ ซึ่งสมกับที่เป็นเมืองแห่งการศึกษาจริง ๆ“คนที่นี่ดูมีความรู้กันทั้งนั้นเลยนะ”“ส่วนใหญ่คนที่อยู่ในเมืองนี้เป็นนักศึกษาหรือไม่ก็อาจารย์ที่เข้ามาศึกษาต่อจากรัฐอื่นน่ะ”เดินมาสักพักเซรอนก็พาเลี้ยวเข้าร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง มือหนาผลักเปิดประตูเข้าไปอย่างคุ้นเคยกุ๊งกิ๊ง~“สวัสดีครับ ขอรบกวนหน่อยนะครับ” เซรอนเอ่ยทักทายคนในร้าน“ไงเซรอนวันนี้มีแบบเสื้อผ้าอะไรมาเสนอหรือจ๊ะ” เจ้าของร้านหนุ่มหน้าสวยเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง“ลืมบอกไป ฉันออกแบบเสื้อผ้าส่งให้กับทางร้านเป็นงานอดิเรกน่ะ” คนตัวสูงหันมากระซิบ ก่อนหันไปเอ่ยปฏิเสธเจ้าของร้านอย่างสุภาพ“วันนี้ไม่งานมาเสนอหรอกครับ แต่มีเพื่อนมาด้วย อยากให้ดาด้าช่วยหาชุดเหมาะ ๆ สักสองสามชุด สะดวกไหมครับ”“แฟน?” ดาด้ามองจับผิดเซรอนที่ยกมือบอกปัด “ไม่ใช่ นี่เพื่อนครับ”“แหม ๆ ก็เห็นพาหนุ่มน้อยโอเมก้ามาคิดว่าจะเป็นแฟนเสี
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 เรียนรู้โลกใหม่
บทที่ 10 เรียนรู้โลกใหม่ทางเดินคดเคี้ยวตามคำบอกของดาด้านั้นไม่เกินจริง พวกเขาเดินเบียดเสียดกับผู้คนที่แวะเวียนเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อเดินลึกเข้ามาเรื่อย ๆ ผู้คนก็เริ่มบางตา ร้านส่วนใหญ่จะขายอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการศึกษา จำวพวกหนังสือและอุปกรณ์เฉพาะทางต่าง ๆ จากที่เขาสังเกตุดูเหมือนโลกนี้จะยังอยู่ในช่วงที่กับคล้ายยุคกลางของโลกเดิม ยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากนัก เท่าที่เห็นยังคงใช้รถม้าในการเดินทาง และมีรถรางทั้งเครื่องไอน้ำและเคเบิลอยู่ในช่วงกำลังเปลี่ยนผ่านสินะ“รอตรงนี้นะ ฉันเข้าไปไม่นาน”เซรอนขอให้เขารออยู่นอกร้านที่เต็มไปด้วยพืชสมุนไพรทั้งแบบสดและตากแห้งแขวนอยู่เต็มไปหมด มีพืชหลายอย่างที่ดูแปลกตา และเนื่องจากขนาดร้านที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ พืชสมุนไพรหลายชิ้นจึงถูกวางสุมเป็นกองโตวิลเลียสยืนหลบอยู่ที่มุมหน้าร้าน มีลูกค้าเดินเข้าออก บางประปราย แต่ทุกคนล้วนออกมาพร้อมถุงหรือไม่ก็กระสอบใบใหญ่เซรอนเข้าไปไม่นานอย่างที่บอก เขาเดินออกมาพร้อมห่อกระดาษขนาดย่อม วิลเลียสไม่ได้สนใจถามว่าอีกฝ่ายเข้าไปซื้ออะไรจากร้านนั้น เพราะสิ่งที่น่าสนใจสำหรับเขาตอนนี้คือรถรางไอน้ำที่ส่งเสียงหู
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status