All Chapters of เดอะมิธออฟโอเมก้า ภาค เกิดใหม่เป็นโอเมก้าพันธุ์ผสม: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 ศาสตราจารย์“วิลเลียส วิลเลียส ตื่น” เซรอนที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินมาปลุกวิลเลียสที่ยังคงหลับอยู่ ก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้คนตัวเล็กสะลึมสะลือลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย “หือ ใครอ่ะ?”“ฉันเอง” เซรอนตอบ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ย ความทรงจำของเมื่อวานก็ไหลเข้ามาในหัวทันที ไม่ใช่ความฝัน“ตื่นนานแล้วเหรอ?” เขาลูบหน้าตั้งสติแล้วถามอีกฝ่ายกลับ เมื่อเห็นว่าเพื่อนใหม่แต่งเครื่องแบบนักเรียนเช่นเดียวกันกับเมื่อวานเรียบร้อยแล้ว“สักพักแล้วล่ะ นายควรเตรียมตัวได้แล้วนะ เดี๋ยวจะสายเอา”“ไปไหน?” วิลเลียสลุกไปหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพาดไหล่ หลังจากเก็บที่นอนเรียบร้อย “ไปหาคนที่จะช่วยเราได้ไง”เซรอนเดินนำวิลเลียสไปยังอาคารสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ทางปีกขวาของโรงเรียน พวกเขาเดินมาจนถึงห้องที่มีประตูไม้สีดำ เซรอนไม่รีรอเคาะประตูไม้สองสามครั้ง“เข้ามา” ไม่นานเสียงตอบรับจากข้างในก็เอ่ยอนุญาต บานประตูจึงถูกผลักเข้าไปเบา ๆทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก ก็ปรากฎห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน มีอุปกรณ์มากมายวางกองไว้ที่มุมห้อง โต๊ะขนาดใหญ่ถูกวางเด่นสะดุดตาอยู่กลางห้อง บนนั้นมีทั้งหนังสือที่เปิดค้า

บทที่ 13 โรคทมิฬ 2 “นี่แหละ...โรคทมิฬที่เคยบอก”วิลเลียสหันไปตามเสียง ก่อนจะหันกลับมาที่ร่างสีดำในห้องสลัว เขามีร่างกายที่ซูบผอมจนหนังหุ้มกระดูก ผิวหนังดำคล้ำแห้งเหี่ยว ร่างกายบิดผิดรูปจนเจ้าของร่างได้แต่อ้าปากค้างกว้างน้ำลายไหลเปรอะเปื้อน ดวงตาเบิกโพลงจนแทบถลนหลุดออกมา ร่างกายเกร็งจนคอแทบพับไปข้างหลังสองแม่ลูกนั่งกอดกันร้องไห้ระงมอยู่ข้างเตียง นี่เป็นภาพที่ทั้งหดหู่และสยดสยองที่สุดตราบที่เขามีชีวิตมาเลย“แจ้งทางการเถอะครับ ทิ้งไว้แบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อใครเลย” เซรอนตัดสินใจพูดออกมา เพราะอาการป่วยของคนตรงหน้านั้น เกินกว่าจะยื้อเอาไว้แล้วคนเป็นแม่ได้แต่สะอึกสะอื้น สายตาห่วงหายังคงจับจ้องไปที่ร่างของลูกชายคนโต “ถ้าแจ้งไป ทางการก็จะมาพาตัวเขาไป แม้แต่ตอนตายก็คงไม่ได้บอกลากัน พวกเราทำใจไม่ได้หรอกค่ะ”“แต่ทิ้งไว้แบบนี้ คนในหมู่บ้านก็จะเสี่ยงไปด้วยนะครับ!” เซรอนพูดออกมาเสียงเครียด การพบผู้ติดเชื้อแต่ไม่ส่งให้ทางการนับเป็นความผิดทางกฎหมายขั้นร้ายแรง“เขาเป็นเด็กดี ขยัน แต่ทำไม… ทำไมต้องมาติดไอ้โรคบ้า ๆ นี้ด้วยล่ะ! เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย!” คนเป็นแม่โวยวายออกมาสุดเสียงแล้วร้องไห้จนตัวโยน “ฮือออ

บทที่ 15 โอเมก้าชั้นต่ำ การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลานานพอสมควร รถโดยสารค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามายังท่ารถตอน ที่นี่คับคั่งไปด้วยพ่อค้าแม่ค้ามากมาย มีร้านหรูตั้งเรียงรายไปตลอดแนวอาคาร สมชื่อเมืองที่อุดมสมบูรณ์และร่ำรวย ย่านนี้แบ่งโซนร้านหรูและโซนของสดออกจากันอย่างชัดเจน“ว้าว ดูคึกคักดีชะมัด” วิลเลียสว่ายามมองออกไปด้านนอกระหว่างรอรถจอดสนิทของที่วางขายในตลาดจะเป็นพืชผลทางการเกษตรเสียส่วนใหญ่ ตามที่เซรอนเล่า เมืองนี้มีทรัพยากรธรรมชาติที่ดีที่สุดในโลก ทั้งดิน แร่ธาตุและอากาศก็เหมาะแก่การเพราะปลูก“อันนั้นน่าลองแฮะ”“เอาสิ ผลไม้ที่นี่สดสะอาดน่าลิ้มลองหลายอย่าง ไว้จะพาไปเดิน” เซรอนว่าพลางมองออกไปนอกรถ เขาเคยมาที่เมืองนี้แล้วครั้งสองครั้ง ความมีชีวิตชีวาของที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลย“อื้อ นั่นนะเอาอันนั้น!” วิลเลียสมองไปบนแผงผลไม้เห็นผลไม้ที่ดูแปลกตาตั้งแผงขายอยู่เต็มสองข้างทาง ร้านค้าเครื่องประดับ เครื่องนุ่งห่มต่าง ๆ ก็มีให้เลือกอย่างหลากหลาย บรรยากาศดูครึกครื้นอยู่ตลอดเวลา“เสียงดังเป็นเด็กไปได้น่า” เซรอนว่าไม่จริงจังพร้อมยกยิ้มเสียงเกือกม้ากระทบหินกรวดดังเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนประตูด้านหลังจะเปิดออก

บทที่ 17 ผู้ต้องสงสัย “อย่ากวน!” เทียร์ว่าเสียงดุ วิลเลียสจึงไหวไหลพลางแสดงสีหน้าว่าเขาไม่ได้กวนประสาทก็มันเป็นกรรไกรจริง ๆ จะให้ตอบว่าอย่างไร สารวัตรถอนหายใจอย่างนึกรำคาญ“มีร่องลอยการถูกของมีคมขนาดเล็กปรากฎอยู่ที่อยู่คอของเหยื่อ”ฟังจบเขาก็นึกตงิดใจ อย่าบอกนะว่าจะยัดข้อหาให้กันผ่านกรรไกรเล่มนี้!“เกินไปหน่อยนะคุณตำรวจ ผมเพิ่งซื้อมันเมื่อช่วงหัวค่ำ!” วิลเลียสว่า เขาจะไม่ยอมเป็นแพะรับบาปให้ใครแน่สารวัตรหยิบกรรไกรในถุงซิบขึ้นมา “รอเพียงการตรวจสอบเพิ่มเติมอีกนิดหน่อยเท่านั้น ฉันรับผิดชอบตามคดีนี้มาสักพักแล้ว ขาดก็แค่อาวุธที่ใช้ในการก่อเหตุ และคนร้ายที่เป็นโอเมก้า”“ไหนหลักฐาน อย่ามากล่าวหากันลอย ๆ แบบนี้นะครับ ผมไม่ยอม แบบนี้ไม่ต่างกับการยัดข้อกล่าวหาเลยสักนิด”สารวัตรเทียร์ชะงักไปนิด แต่ก็ยังไม่หลุดมาดผู้สอบสวนที่เค้นหาความจริงจากผู้ต้องสงสัย “คุณกำลังใส่ร้ายเจ้าหน้าที่”“คุณก็ใส่ร้ายผม เอาอคติที่มีต่อโอเมก้าปะปนในการตามจับคนร้าย!” เขาสวนกลับในทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ อัลฟ่าก็อัลฟ่าสิหลังจากที่โดนโอเมก้าตัวเล็กย้อน เทียร์ก็ได้แต่นั่งเงียบเพราะที่อีกฝ่ายพูดมาก็ไม่เกินจริง เพราะเขาเองยังไม

บทที่ 19 งานประมูลประตูเหล็กสีดำค่อย ๆ เปิดออก พร้อมกลิ่นหอมหวานเจือควันจางของเครื่องพ่นอโรมาลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่ทั้งเชื้อเชิญและชวนระแวดระวังในคราเดียวเบื้องหน้าคือห้องโถงกว้างโอ่อ่าคล้ายโรงละครโอเปร่า เพดานโค้งสูงสะท้อนแสงสีแดงจากโคมไฟติดผนังที่ถูกหรี่แสงลงจนสลัวดูลึกลับแล้วเย้ายวน ที่นั่งกำมะหยี่โอบล้อมเวทีตรงกลางซึ่งโดดเด่นด้วยแสงไฟสีที่ส่องจากด้านบนลงมาไร้คำพูดคุยระหว่างคนทั้งสองพรมสีเลือดหมูบนพื้นทางเดินดูนุ่มลึกเมื่อเหยียบย่าง เสียงฝีเท้าถูกซับหายไปกับผืนผ้า เสริมบรรยากาศให้รู้สึกอยากค้นหาบางสิ่งวงดนตรีคลาสสิกที่นั่งประจำอยู่ด้านข้างเวที บรรเลงเพลงอย่างเนิบช้า เสียงไวโอลินอบอวลในอากาศ ชวนให้โลกภายนอกดูห่างไกลราวกับฝันดวงตากลมสีม่วงอ่อนกวาดมองบรรยากาศรอบตัวอย่างระแวดระวัง ใจเต้นเร็วเพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะกลิ่นหอม หรือสิ่งใดกันแน่“สวัสดีครับคุณผู้ชาย”เสียงเอ่ยทักทายดังขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะได้เดินเข้าไปลึกกว่านี้ เด็กผู้ชายหน้าหวานคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักพวกเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน“สวัสดีครับ” เซรอนวางท่าขึงขังก่อนตอบออกไป“คุณผู้ชายมาเป็นครั้งแรกรึเปล่าครับ ผมไม่เคยเห็นห