จุดอ่อนของมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เปลือกตาของรินลดาขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบากในตอนที่อาทิตย์จวนจะตกดิน ร่างกายของหญิงสาวปวดหนึบไปหมด โดยเฉพาะกึ่งกลางกายที่ถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน ร่องรอยสีแดงระเรื่อตามผิวเนียนย้ำเตือนว่าคอร์นีเลียสตักตวงจากเธอไปมากแค่ไหน ความบ้าคลั่งที่เขาบอกว่ารอคอยมาห้าปีนั้นไม่ใช่เรื่องโกหก เพราะเขาทำให้เธอเข้าสู่พายุเสน่หาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งร่างกายของเธอแทบจะแหลกสลายและสลบไสลไปในตอนเช้ามืดของอีกวันรินลดาค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นด้วยสภาพบอบช้ำพรางมองหาเจ้าของห้อง แต่ความว่างเปล่ารอบกายกลับทำให้เธอใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ร่างบอบบางจัดการสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของคอร์นีเลียสที่วางอยู่ใกล้ ๆ มันใหญ่โตจนไหล่เสื้อตกลงมาที่ต้นแขน และยาวพอจะปกปิดร่างกายได้เหมือนชุดเดรสสั้น หญิงสาวเดินสำรวจไปรอบห้องด้วยฝีเท้าที่สั่นพร่า"นีล..." รินลดาเรียกชื่อเขาด้วยเสียงเบาหวิวผู้จัดละครสาวฝืนความระบมของร่างกายเดินไปที่ห้องน้ำด้วยความหวังลึก ๆ ว่าเขาจะอยู่ในนั้น แต่ความว่างเปล่าเบื้องหน้ากลับตอกย้ำความจริงที่แสนโหดร้าย...เขาไม่อยู่แล้ว...ความรู้สึกเหมือนถูกบีบที่หัวใจอย่างแรงทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ ภาพวันวานใน

รินลดาที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างในรถตู้ ท่ามกลางผู้ชายที่ตัวสูงใหญ่ แต่ละคนหน้าตาดุดัน หญิงสาวข่มความเจ็บปวดที่หน้าผาก แม้จะรู้สึกว่าเลือดหยุดไหลแล้ว เธอพยายามกวาดสายตามองออกไปนอกกระจก แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงเงาซ้อนทับของกิ่งไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม รถยังคงแล่นผ่านโค้งแล้วโค้งเล่าบนถนนที่แคบลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่มีไหล่ทาง แสงไฟจากท้ายรถคันอื่นหรือบ้านพักสักหลังคือสิ่งที่เธอภาวนาจะให้เห็น แต่มันกลับว่างเปล่า... ความหนาวเย็นจากภายนอกดูเหมือนจะซึมลึกเข้ามาในใจเมื่อรู้ว่าทางเดียวที่จะรอดไปจากตรงนี้ได้ คือต้องพึ่งปาฏิหาริย์...ละครเพิ่งจะเปิดกล้องพร้อมกันถึงสองเรื่อง...ความกังวลเรื่องงานพลุ่งพล่านขึ้นมา รินลดาหลับตาลงนึกถึงความทุ่มเททั้งหมดที่เธอลงมือลงแรงไป เพื่อกอบกู้บริษัทของคุณยายให้พ้นจากวิกฤต แต่ในนาทีที่ชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ภาระเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าหล่อเหลาของคอร์นีเลียสที่ผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้หญิงสาวแค่นยิ้มหยัน แม้แต่ในวินาทีที่กำลังจะตาย เธอก็ยังนึกถึงผู้ชายสารเลวคนนั้นงั้นเหรอ ความโกรธแค้นที่เขาเคยทิ้งเธอไป กลายเป็นเพียงเมฆหมอกที่จางลงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับมัจจุราชท

ตลอดระยะทางที่มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูของคอร์นีเลียส รินลดานั่งตัวเกร็งตลอดเวลา ความเงียบภายในรถยิ่งทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้ง หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวจากมือหนาเอื้อมมาเกาะกุมที่ข้อมือเรียว เธอรีบชักมือหนีจากการเกาะกุมนั้นทันทีราวกับถูกของร้อน"ถึงบ้านแล้ว" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเรียบสนิท ทว่ากลับมีอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกสั่นสะท้าน"ฉัน... ฉันต้องการกลับไทย" ผู้จัดการละครสาวเค้นเสียงตอบกลับอย่างยากลำบาก ลำคอแห้งผาดจนเสียงที่ออกมาแหบพร่า มือบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนสั่น หวังเพียงจะข่มกลั้นความหวาดกลัวที่กำลังตีตื้นขึ้นมา"เข้าบ้านก่อนเถอะ ริต้า... เรามีเรื่องต้องคุยกัน"คอร์นีเลียสไม่เสียเวลาเปล่าประโยชน์ เขาลงจากรถแล้วก้าวเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธออย่างรวดเร็ว มือหนายื่นค้างไว้ตรงหน้าในเชิงเชื้อเชิญ มาเฟียหนุ่มเปิดโอกาสให้หญิงสาวเป็นฝ่ายยื่นมือมาจับมือเขาเอง ทว่าสายตาคมกริบกลับจับจ้องเพื่อกดดันให้เธอเป็นฝ่ายตัดสินใจรินลดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกขวัญที่กระเจิดกระเจิง หญิงสาวแสร้งมองข้ามมือที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะพยายามก้าวลงจากรถด้วยตัวเอง ทว่

1 ปีผ่านไป รินลดาที่กำลังให้สัมภาษณ์สื่อถึงการเปิดตัวละครที่กำลังจะออนแอร์ทางช่อง... หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสีขาวจากแบรนด์ดังของคนไทย เธอแต่งหน้าอ่อน ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ประดับไว้บนหน้า"ละครเรื่องมายาเงาคิดว่ากระแสจะดีไหมครับคุณริต้า" นักข่าวบันเทิงของช่องข่าวเอ่ยถาม"นักแสดงทุกท่านรวมถึงทีมงานตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถ ผลตอบรับจะออกมายังไงพวกเราก็พร้อมรับค่ะ และหวังว่าคนดูจะชอบนะคะ""แล้วละครแนวตั้งที่จะออนแอร์ร่วมกับทางตุรกีละคะ" นักข่าวหญิงถามขึ้น"ใกล้จะได้เปิดตัวแล้วค่ะ จะได้ชมเร็ว ๆ นี้แน่นอน" รินลดายิ้มกว้าง ทว่าในอกกลับสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเอ่ยถึงประเทศที่เธอเกือบไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แต่แล้วคำถามที่ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นหูผึ่งก็ดังขึ้น "ขออนุญาตถามเรื่องหัวใจคุณริต้าได้ไหมคะ ข่าวที่ว่าคุณริต้ากำลังซุ่มคบกับลูกชายของเจ้าสัววีระ... จริงไหมคะ"รินลดาชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาเลยกลุ่มนักข่าวไปยังม้านั่งใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่ ที่ตรงนั้นมีชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเรียบและกางเกงลินินดูสบายตา ทว่ารังสีความหล่อเหลากลับโดดเด่นจนแทบทะลุแว่นกันแดดสีเข้มที่เขาต้องสว

รินลดาหมุนตัวเดินฉับ ๆ จากชายหาดขาวละเอียด มุ่งหน้าสู่ที่พักโดยไม่รอคนตัวโตที่ยังยืนทำหน้าไม่ถูก หญิงสาวเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนที่ขนาบข้างด้วยพรรณไม้เขียวขจี จนกระทั่งถึงวิลล่าหรูส่วนตัวที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาจุดที่สูงที่สุดของแหลมพันวาทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตัววิลล่า ความโอ่อ่าก็โอบล้อมเธอไว้ ห้องพักเพดานสูงแบบสกายเพดานทำให้พื้นที่ดูโปร่งสบาย ผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ยักษ์ที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของท้องทะเลอันดามันแบบพาโนรามา แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนผิวน้ำดูราวกับเพชรที่ระยิบระยับอยู่เบื้องล่างถัดจากตัวห้องนอนขนาดใหญ่ คือระเบียงกว้างขวางที่มีสระว่ายน้ำส่วนตัว ขอบสระกลืนไปกับเส้นขอบฟ้าและสีครามของน้ำทะเลจนแยกไม่ออก รินลดาเดินผ่านส่วนนั่งเล่นตรงเข้าสู่ห้องน้ำขนาดใหญ่ที่หรูหราไม่แพ้กัน กลางห้องมีอ่างจากุซซี่ดีไซน์ทันสมัยขนาดกว้างพอจะลงไปแช่ได้พร้อมกันสองคน ตั้งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับลมทะเลบริสุทธิ์รินลดาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงระเบียงกว้าง ปล่อยให้สายลมทะเลพัดเอาผมยาวสลวยให้ปลิวไสวไปตามแรงลม หญิงสาวทอดสายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสบ