Semua Bab คุณเธียรอย่าตื๊อ: Bab 21 - Bab 30

“เหนื่อยไหม”ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาถามเด็กหนุ่มที่กำลังช่วยจัดซุ้มสำหรับวางขายสินค้าในงานส้มหวานฟาร์มแฟร์ในอีกสองวันที่จะถึงนี้ช่อไม้ส่ายหน้าไปมา เม้มปากติดกันแน่น ไม่แม้แต่จะหันไปมองคนถาม เพราะไม่รู้จะเก็บสีหน้าและแววตาอย่างไรดีสิ่งที่คิดเอาไว้ดูเหมือนจะไม่ได้เพ้อเจ้อไปเอง เพราะหลายวันที่ผ่านมาเธ

“สวัสดีครับ นี่เป็นผลผลิตจากฟาร์มสด ๆ ใหม่ ๆ ทุกวัน รับรองว่าหากซื้อไปจะไม่ผิดหวังแน่นอนครับ”เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วนำเสนอสินค้าที่เอามาวางขายเป็นอย่างดี งานส้มหวานฟาร์มแฟร์วันแรกดูครึกครื้นและได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ยอดลงทะเบียนเต็มทั้งสามวัน ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนช่วงเช้าจะแบ่งลูกค้าที่

เธียรวิญช์ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า แวะมาหาช่อที่บ้าน วันนี้น้องไม่ได้ตื่นมากินข้าวเช้าพร้อมคุณแม่และคุณหญิงย่าเหมือนทุกที ปานวาดบอกว่าช่อไม้ยังไม่ตื่นอาจจะเหนื่อยจากเมื่อคืนเลยปล่อยให้นอนต่อ ก่อนที่ท่านจะออกไปทำงาน ส่วนคุณหญิงย่าหลังกินมื้อเช้าเสร็จก็ไปนั่งที่โซฟาไม้ตัวที่นั่งประจำ เพื่อดูข่าวเช้าในทีว

ตั้งแต่อายุสิบขวบช่อไม้เริ่มรู้ตัวแล้วว่าตัวเองชอบเธียรวิญช์ ในตอนนั้นอาจเป็นเพียงความรู้สึกชอบของเด็กประถมที่เกิดจากความสนิทสนม จนกระทั่งขึ้นมัธยมความรู้สึกชอบของเขาได้ชัดเจนขึ้น เขาอยากครอบครองเธียรวิญช์ เขารู้สึกหวงเธียรวิญช์มากกว่าปกติ รู้สึกเสียใจตอนที่อีกฝ่ายเมินกันไป หรือแม้แต่ตอนที่พูดจาทำร้

ช่อไม้ช่วยคนงานยกเข่งส้มขึ้นหลังรถกระบะที่เธียรวิญช์จอดเอาไว้ วันนี้ต้องเข้าไปส่งในเมืองตามที่พ่อค้า แม่ค้าสั่งเอาไว้ ประมาณสามถึงสี่เจ้า เธียรวิญช์เลยเลือกที่จะไปเอง โดยมีช่อไม้นั่งไปด้วยกัน ส่วนที่ต้องส่งพ่อค้า แม่ค้าในตลาดแถวบ้านจะให้ไทยเป็นคนเอาไปส่งแทน“ฝากด้วยนะไทย”“ครับ ขับรถดี ๆ ครับนายหัว”