คุณเธียรอย่าตื๊อ

“คุณช่อ! กลับบ้านกัน”เสียงเรียกทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบขวบที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอย่างออกรสออกชาติหันขวับไปมองทันที“คุณเธียรมารับเราแล้ว ไปก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้” เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบลุกขึ้นบอกลาเพื่อนวิ่งไปหาคนพี่อย่างไม่อิดออด“รอนานหรือเปล่า วันนี้พี่มีทำเวรเลยช้า”“ไม่นานครับ”“กลับบ้านกัน”“แวะ

ฟาร์มกลิ่นมณฑาสร้างขึ้นตั้งแต่เธียรวิญช์ยังไม่เกิด เป็นการดูแลสืบต่อกันมารุ่นต่อรุ่น โดยที่มีคุณปู่เป็นเจ้าของก่อนที่ท่านจะเสียและส่งต่อให้กับลูกชายอย่างอรุณรัตน์จากนั้นหลังเรียนจบเธียรวิญช์ก็กลายเป็นคนที่รับช่วงต่อจากพ่ออีกทีเนื้อที่ของฟาร์มอยู่ที่ 700 ไร่ ถูกแบ่งเป็นสัดเป็นส่วนอย่างดี ทั้งโรงเรือ

ทำงานมาสามวันวันนี้ช่อไม้ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาข้างนอกสักที หลังจากเห็นแค่สวนส้ม ทุ่งหญ้ากว้างสีเขียว ไหนจะไก่ กับวัวนั่นอีก ในที่สุดเขาก็สามารถเกาะติดเธียรวิญช์เข้าตัวเมืองมาจนได้ แม้ว่าต้องแผลงฤทธิ์ใช้ความเอาแต่ใจของตัวเองจนโดนคุณแม่ตำหนิก็ตาม“วันนี้ห้ามดื้อนะคุณช่อ พี่ต้องคุยงานไม่ได้มาคอยเฝ้า”“เ

เธียรวิญช์ตามช่อไม้กลับมาที่บ้าน แวะที่บ้านของเจ้าตัวก่อนแล้วถึงได้รู้ว่าไม่อยู่ เลยกลับมาดูที่บ้านของตัวเอง เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ช่อไม้แอบมานอนอยู่ที่นี่คนเดียว วันนี้พ่อกับแม่ออกไปทำธุระกันข้างนอก ป่านนี้เลยยังไม่กลับ เด็กดื้อคนนี้ก็ยังไม่ยอมกลับบ้านดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ เห็นปิ่นโตของใบบัวตั้งอย

เนื่องจากเป็นวันหยุดเลยกินมื้อเช้าช้ากว่าปกติ วันนี้ช่อไม้อาสาออกมาซื้อของที่ตลาดด้วยตัวเอง เนื่องจากหมู่บ้านไม่ได้ไกลจากตลอดมากนักเลยเอาจักรยานคันเก่าคันโปรดมาปัดฝุ่นนำกลับมาใช้งานอีกครั้งระหว่างทางเจอคนรู้จักก็ส่งยิ้มทักทายเขาไปเสียหมด มาถึงตลาดก็หยิบเอากระดาษที่จดไว้ว่าคุณแม่สั่งให้ซื้ออะไรบ้าง