All Chapters of BAD ‘KING ทาสรัก: Chapter 21 - Chapter 30

EP21 ทิศเหนือปรายตามองเด็กสาวก่อนจะเดินออกมานอกห้องน้ำ มือหนาคว้าบุหรี่ออกมาแล้วเดินไปสูบนอกระเบียง เขากระตุกยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมแล้วงับมวลสีขาวเข้าปากพร้อมกับจุดสูบรอเวลาดูว่านิวาจะทำยังไงต่อถ้าไม่มาขอร้องอ้อนวอนแทบเท้าเขา…“อื้อ!” เสียงหวานครางงึมงำออกมาอย่างสุดจะทน มือเล็กลูบไล้ตามเรือนร่างตัวเองจนมาหยุดอยู่ตรงจุดกลางกาย ร่างกายดิ้นพล่านพยายามต่อต้านความปวดหน่วงตรงน้องสาวเอาไว้นิวารวบรวมแรงที่มีทั้งหมดรีบพาตัวเองลุกจากอ่างด้วยความทุลักทุเล เธอต้องออกไปจากห้องของคนป่าเถื่อนให้เร็วที่สุดก่อนที่ตัวเองจะแสดงเรื่องน่าอายออกมาให้ทิศเหนือเห็นและสมเพชเธอ พอเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ไม่ปรากฏร่างของเขา นิวาใช้โอกาสนั้นก้าวขาที่สั่นเทาลงมาชั้นล่างสมองเธอคิดอะไรไม่ออกมันรุนแรงกว่าที่คิดจนต้องทิ้งตัวนอนลงบนพื้นใกล้โซฟา มือบางกำลังไล่ถอดกระดุมตัวเอง ริมฝีปากเม้มแน่นกลั้นเท่าไหร่ก็เก็บความอยากเอาไว้ไม่อยู่…ครืด~ ครืด~ในขณะที่เด็กสาวกำลังดันทุรังถอดเสื้อผ้าตัวเองออก เสียงมือถือของเธอที่อยู่วางอยู่บนโต๊ะเมื่อคืนก็ดังขึ้น นิวาไม่แม้แต่คิดจะรับมันแต่พอคิดว่าหากเป็นใครบางคนโทรมาแล้วพอจะช่วยได้โทรมา

EP23ทิศเหนือเว้นระยะคำพูดเอาไว้แล้วกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าของญาติผู้ใหญ่ที่ต่างตกใจกับคำพูดของเขา คำว่า ‘เอา’ เมื่อกี้ใครๆก็ต่างคิดดีไม่ได้ ยิ่งมีรอยดูดอยู่ที่ลำคอใหญ่มันยิ่งน่าคิดไปทางที่ไม่ดี “…เอาโปรเจ็คไปส่งอาจารย์หน่ะครับ คงไม่ว่าอะไรกันหรอกใช่ไหม” นิวาที่มีสีหน้าถอดสีแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอเกรงว่าชายหนุ่มจะทำให้ตัวเองอับอายขายขี้หน้ามากกว่านี้ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองรอยดูดด้วยความรู้สึกแอบน้อยใจ เธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้เอาโปรเจ็คไปส่งอาจารย์อะไรทั้งนั้น เขาเพียงติดเรื่องบนเตียงกับผู้หญิงคนอื่น… “ไหนๆก็มาทันขั้นตอนสำคัญแล้ว ทำพิธีกันต่อเถอะ…”“ครับ…คุณป้า” หญิงชราคนหนึ่งผู้ที่เป็นผู้ใหญ่คนสนิทของเกรียงไกรพูดขึ้น เกรียงไกรจึงพยักหน้าขานรับแล้วหันไปมองที่นิวา ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของเธอบ่งบอกว่าไม่มีความสุขอะไรแม้แต่น้อย…“ถ้างั้นคงหมดหน้าที่ของผมแล้ว คงไม่จำเป็นต้องอยู่” ทิศเหนือพูดแทรกขึ้นมาแล้วลุกผลุนผลันขึ้นเต็มความสูง เกรียงไกรจึงรีบไปคว้าแขนลูกชายเอาไว้ พร้อมกับกระซิบบอกให้ได้ยินกันสองคน…“แกควรอยู่กินเลี้ยงก่อน…ให้เกียรติผู้ใหญ่หน่อยก็ดี” “ก็ไม่ได้อยากมา

EP25“กรี๊ดดดดดด…!” เด็กสาวกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างเล็กรีบกระโดดไปหลบที่แผ่นหลังกว้าง มืออีกข้างที่ยังเป็นอิสระถูกยกขึ้นมาปิดหูเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นก็พบเข้ากับร่างของอิฐที่ทรุดลงบนพื้น มือหนากุมต้นแขนตัวเองเอาไว้ด้วยใบหน้าทรมาน…“คะ…คุณอิฐ!” ปั้ง!! “กรี๊ดดดดด…!” นิวาพยายามบิดข้อมือออกเพื่อจะเข้าไปดูอาการอิฐ ทวาลูกกระสุนกลับถูกยิงเฉียดปลายเท้าไปเพียงเล็กน้อย ทำเอานิวาต้องรีบถอยหลังกลับด้วยอาการสั่นเทา เธอมองอิฐด้วยความรู้สึกผิดไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว…“กูนับหนึ่งถึงสาม ให้โอกาสมึงขึ้นรถแต่ถ้าช้ากว่านั้นอาจจะไม่มีโอกาสกลับบ้านเลยก็ได้…” น้ำเสียงเยือกเย็นพูดออกมา ก่อนจะยกกระบอกปืนสั้นขึ้นจ่อไปที่ร่างของอิฐ…“หนึ่ง” ชายหนุ่มเริ่มนับทีละช้า ยิ่งคนข้างกายแสดงสีหน้าเป็นห่วงอิฐขนาดไหน ทิศเหนือก็ยิ่งอยากลั่นไกใส่เขาก่อนจะนับถึงสาม“…” อิฐที่ก่อนหน้านี้แสดงสีหน้าเจ็บปวดราวจะขาดใจ ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นใบหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตากลับท้าทายพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากยั่วโมโหทิศเหนือมากกว่าเดิม…“สอง…”แกร๊ก…! มือหนายกปืนสั้นขึ้นพร้อมกดเตรียมยิง ปากกระบอกปืนจ่อไปที่ร่างของอิฐ…“คุณอ

EP27ครอก~ ครอก~ “อื้ม…” มือบางปัดป่ายสิ่งน่ารำคาญที่สะกิดบนไหล่ออกพร้อมกับหันหน้าหนีไปทางอื่น ทำเอาอิฐต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะดึงใบหูปลุกคนขี้เซาให้ตื่น…“โอ๊ย!…นี้” ยิหวากำลังจะเอ่ยปากด่าแต่พอเห็นว่าอิฐตื่นแล้วเธอก็ต้องรีบกลืนคำพูดกลับไป มือบางยกขึ้นเกาหัวแก้เก้อ “นะ…นายตื่นแล้วหรอ” “อืม”“เป็นไงบ้างอ่ะ…ดีขึ้นยัง…แล้วนายไปมีเรื่องกับใครถึงได้โดนยิงตั้งสามนัดแล้วแบบนี้จะใช้ชีวิตด้วยมือข้างเดียวยังไง?” ยิหวายกแขนขึ้นกอดอกพร้อมกับรัวคำถามเมื่อคืนตอนที่เธอนอนหลับอยู่จู่ๆสายจากโรงพยาบาลก็โทรเข้า ยิหวาเลยต้องรีบมาที่นี้ทันทีและเฝ้าอาการอิฐจนถึงเช้า พอตื่นมาก็ถูกปลุกด้วยการดึงหู“ถามอย่างกับเมีย”“ก็…นายมีพระคุณกับฉันนิ ฉันอยากตอบแทน แล้วนี้นายจะตอบคำถามฉันได้รึยัง…” “มีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย” อิฐตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“กับใครหรอ?” “ไม่ต้องรู้หรอก” “แล้วนายจะดูแลตัวเองได้ยังไง…” สายตาเรียบนิ่งหันไปมองคนข้างกายที่เอาแจ่นั่งยิงคำถามไม่หยุดหย่อน จนยิหวาต้องหลบสายตาแล้วส่งยิ้มแห้งๆให้… “ฉัน…เป็นห่วงนี่นา” “…เธอไง” “ห้ะ?” ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองอย่างต้อ

EP29ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคำพูดของเด็กสาว ร่างหนาเดินออกมาจากหลังตึกพร้อมกับกำหมัดแน่น นิวาจึงรีบติดกระดุมให้เรียบร้อยพร้อมกับหยิบกระปุกยาลบลอยจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาแต้ม พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากตรงนั้น……@โรงพยาบาล…แกร๊ก! …“จะไปไหน” ในขณะที่ยิหวากำลังย่องไปเปิดประตูเพื่อออกจากห้องเพราะไม่อยากรบกวนอิฐที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเสียงเรียบนิ่งก็เอ่ยถามขึ้นมาทั้งที่หลับตาอยู่ทำเอาหญิงสาวหยุดชะงัก…“ฉันจะกลับไปบ้านหน่ะ”“คิดจะหนีรึไง” อิฐถามพร้อมกับลืมตาขึ้น“เปล่านะ…ฉันมีเรื่องจะไปตกลงกับพ่อ ไม่ต้องห่วงหรอกน้าฉันกลับมาดูแลนายแน่นอน”“ตกลงอะไรของเธอ”“เอาเป็นว่าผลลัพธ์มันดีมาก ฉันไปละนะ นอนผักผ่อนเยอะๆ ล่ะ เดี๋ยวกลับมา”“อืม…” อิฐตอบเพียงเท่านั้นยิหวาก็เดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูเบาๆ พอมาถึงหน้าโรงบาลเธอก็รีบโบกแท็กซี่รีบกลับไปที่บ้านทันที ผ่านไปหลายนาทีก็มาถึงจุดมุ่งหมาย……ก๊อก ก๊อก ก๊อก…ในขณะที่พงศกรกำลังนั่งกลุ้มใจกับเรื่องที่ลูกสาวตัวดีหายตัวไปเกินหนึ่งอาทิตย์ทวาเขากลับหาตัวยิหวาไม่เจอก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น เขาจึงทำตัวให้เป็นปกติที่สุดด้วยการยืดตัวนั่งตรงพิงผ