All Chapters of ฝังลึกตรึงใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“ไม่มีงานใช่ไหม พี่เช็กแล้วในโทรศัพท์ไม่มีตารางงานสามวัน ระหว่างนี้อยู่กับพี่เป็นยาหยีบนเตียงให้กับบีบี๋ไปก่อนนะ” เขาพูดจบพร้อมกับโน้มลงมาจูบอย่างดูดดื่มแล้วก็ลากเธอเข้าไปกอดรัดนัวเนียแต่เขาก็ยังเว้นระยะไม่ล่วงเกินเธอเข้ามา แต่เขาแข็งเป็นลำเธอเห็นนะ “อืม...อยากจัง...” เขาบ่นงึมงำอยู่ซอกคอของเธอ “อื้อ...อย่าทำรอยแดงนะ เดี๋ยวมีคนเห็น” “นั่นแหละที่บี๋อยากให้เห็น” แล้วเขาก็จูบทั้งดูดเธอทั้งตัวจนแดงเป็นจ้ำ หากไม่บอกคิดว่าเธอเป็นตุ๊กแกไปแล้ว เชื่อเลยว่าเธอหื่นแล้วเจอเขานั่นหื่นยิ่งกว่า นี่สินะเขาถึงเรียกคนที่ศีลเสมอกันย่อมโคจรมาพบกันตามกฎแรงดึงดูด เพราะว่าทั้งดูดทั้งดึงหน้าอกเธอจนเป็นรอยแดงที่ป้านตรงหัวนมไปหมดแล้วแต่จะได้เป็นคู่กันไหมอันนี้ก็ต้องรอดูว่าเขาจะหลงเธอแค่ไหน แต่อีรวิคนนี้ดับเครื่องชนค่ะ ไอ้เพชรหน้าเหี้ยนั่นมันต้องเสียดายเธอหื๋ย...! กรี๊ด...!เสียงแพรพินท์กรีดร้องเมื่อเห็นข่าวของไฮโซดังมีข่าว แล้วเสี้ยวหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็เป็นคนที่เธอเกลียดที่สุด เกลียดจนต้องแย่งทุกอย่างที่เป็นของมันมาภานุวัฒน์นอนตายเหมือนศพหลังเสร็จการเจริญศ

“หายเศร้าแล้วใช่ไหม” “อืม” เธอพยักหน้าตอบแล้วคนแสนอบอุ่นก็เอามือลูบที่หัวเธอเบา ๆ จนเธออดใจที่จะเอามือคล้องเอวกอดเขาไม่ได้ ใบหน้าเล็กเงยหน้าขึ้นมองเขาส่งสายตาวิบวับ “พี่แสงไม่ไปทำงานเหรอคะ” “พี่มีคนดูแลอยู่แล้ว เข้าอาทิตย์ละครั้งสองครั้งก็พอ” “หืม...งานอะไรคะ...ทำไมชิลจัง” กว่าเธอจะหาเงินมาได้เหนื่อยสายตัวแทบขาด ใครบอกอินฟลูเอนเซอร์ได้เงินง่ายเถียงขาดใจ ไหนจะต้องทำคอนเทนต์ให้ดูน่าสนใจ ตัดคลิปลงช่องแล้วให้สินค้าของลูกค้าขายได้อีก บอกเลยว่าเหนื่อยมาก “พี่เปิดเช่าเรือยอชท์สำหรับนักท่องเที่ยวอยากได้อารมณ์แบบส่วนตัว” “ว้าว...น่าตื่นเต้นจัง รวิเคยเห็นเขาไปกันแต่แพงมากเลยนะคะ” เธอเคยเห็นแบบเรือที่มีห้องนอนได้ด้วย ต้องไปกับเพื่อนหลาย ๆ คน แชร์กันถึงจะคุ้มไปคนเดียวกระเป๋าฉีกแน่ “อยากไปไหม” เธอรีบพยักหน้าทันทีด้วยความตื่นเต้น วาดฝันว่าอยากใส่บิกินีสวย ๆ ถ่ายรูปท้าแดดอวดลงโซเชียล “ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจอินฟลูเอนเซอร์ไปรีวิวไหมคะ แบบจะจัดหนักจัดเต็มให้เลยค่ะ” แน่นอนว่าหากไปรีวิวย่อมต้องฟรี “สำหรับ

“ขอตัวเข้างานก่อนนะคะ” รวิวรรณพูดคุยสักพักก็ขอตัวทันที เธอไม่อยากให้ตัวเองเป็นจุดเด่นกว่าเจ้าของงาน เพราะงานนี้ควรจะเป็นงานเปิดตัวสายการบินของเพื่อนเขา ไม่ใช่งานเปิดตัวเธอกับพันแสงแต่ขณะกำลังจะก้าวเข้างาน เสียงเรียกหนึ่งก็เรียกคนรักของเธอเอาไว้“เฮียครับถ่ายรูปด้วยกันหน่อย” เสียงของอันธการเจ้าของสายการบินกับเพื่อนอีกสามคนเดินมาด้วยกัน รวิวรรณรู้จักเพียงคนเดียวคือบาร์เทนเดอร์ที่มอมเหล้าเธอวันนั้นจนได้ผัวเป็นตัวตนวันนี้ ใจนึกอยากขอบคุณเขานัก แต่เมื่อเหลือบไปมองอีกสองหนุ่มหล่อลากดินไม่แพ้กันเลยทีเดียว ในใจนึกเปรียบเทียบผัวเธอกับเพื่อนเขา‘ใจเย็น ๆ ค่ะอีรวิ...ผัวแกหล่อสุด’“ว้าว...ซ้อสวัสดีครับ” อันธการสวัสดีเธอทำเอาเธอยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน พร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนที่เขาทำเหมือนเธอมีอายุเสียมากมาย ทั้งที่เขาเหล่านั้นอายุน่าจะใกล้เคียงกับพี่พันแสงของเธอด้วยซ้ำ“รวิต้องไหว้พวกพี่ ๆ มากกว่าค่ะ” รวิวรรณตอบอย่างกริ่งเกร็ง ไม่เคยพบคนหล่อพร้อมกันทีเดียวห้าคนแถมเธอยังเป็นนางฟ้าหนึ่งเดียวที่ยืนตรงกลาง เรียกเสียงอิจฉาริษยาดังเป็นระยะขณะถ่ายรูปแก...ดูอินฟูคนนั้นได้ผัวรวยไม่พอ ได้ถ่ายรูปกับเพื่อนผัว แ

หญิงสาวไม่รั้งรอต่อเมื่อเห็นเขาทรมาน เธอก็ค่อย ๆ เลื่อนใบหน้ามาซุกอยู่ที่เนินหัวหน่าวพร้อมกับพรมจูบไปทั่ว ๆ แล้วใช้มือนวดหน้าท้องของเขาเบา ๆ เร่งความรัญจวนใจขึ้นมาอีก เสียงที่เปล่งราวกับกินอาหารใต้แสนเผ็ดร้อนนั้นดังขึ้นเป็นระยะ ยิ่งตอนที่เธอไล้มือของตัวเองไปจับรูดตัวตนของเขาให้โผล่ปลายหยักออกมานั่นทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว “หยี...เอาสักทีพี่เสียวจะบ้า” “บี๋อย่าเพิ่งรีบ...เสียวนาน ๆ” แน่นอนว่ายังทรมานเขายังไม่สาแก่ใจอีรวิ เธอต้องการให้เขาจดจำรสรักของเธอไปนาน ๆ และหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนั้นถึงจะดี โอมจงรักจงหลงรวิวรรณ เพี้ยง! เธอภาวนาในใจพร้อมกับเป่าลมไปที่ปลายลำแล้วก็แตะลิ้นเบา ๆ กับลำแท่งอันใหญ่ของเขา “อา...” เสียงครางของพันแสงดังออกมาเมื่อปากเล็กครอบครองมันแล้ว เธอรู้จุดอ่อนของเขาแล้วกำลังจะทำให้เขาตายคาปากเธออีกครั้งแล้วก็อีกครั้งไปเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เขาครางได้สุดเสียงรวิวรรณเหมือนทำมิชชันได้คอมพลีท เธอรูดลำท่อนขึ้นลงช่วยขณะที่ยกหัวขึ้นลงพร้อมกับดูดที่ปลายลำเบา ๆ ไปด้วย แต่ไม่คิดว่าผู้ชายจะร้องลั่นเกาะเสียงสะท

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ” รวิวรรณสังเกตสีหน้าแล้วก็เห็นถึงความลำบากใจของผู้กำกับ เธอไม่ใช่ไม่เคยร่วมงาน แต่ร่วมงานกับผู้กำกับท่านนี้บ่อยครั้ง แม้ว่าจะไม่ทุกเดือนแต่สามเดือนครั้งเป็นอย่างน้อย“เอ่อ...เจ้าของแบรนด์ต้องการให้แบบถึงเนื้อถึงตัวนิดนึงครับ เพราะว่าอยากได้ฟีลคู่รักตื่นนอนตอนเช้า และที่สำคัญต้องใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเพื่อเปลือยอกอีกต่างหากเพื่อความสมจริง” “เดี๋ยวนะคะ...ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ใช่แค่ถ่ายภาพนิ่งเหรอคะ” ตอนแรกดีลงานมาแค่ภาพนิ่งถ่าย ๆ แล้วก็จบทำไมมาต้องมีเป็นหนังโฆษณาล่ะ นี่มันไม่ตรงบรีฟชัด ๆ“ใช่สิ...ทำไมได้เหรอ...ไม่มีอาชีพเลยนะ” เสียงเย้ยหยันมาจากด้านหลังทำเอารู้ทันทีว่า ใครเป็นคนต้นคิดเรื่องนี้อีชะนีหน้าโง่อดเล็บตีนหมานี่เอง...!เธอกำหมัดพร้อมกับคลายเพื่อเก็บปากสงบคำไม่ให้ด่าอีชั่วนี่ก่อน‘รังควานไม่เลิกยิ่งกว่าผี’“ขอโทษนะคะ รวิรับงานแค่ตามบรีฟเท่านั้น แล้วราคาที่คิดไม่ใช่ต้องเล่นหนังโฆษณาแค่ภาพนิ่ง ดังนั้นรวิขอปฏิเสธงานนี้ค่ะ”ไม่ใช่แค่ลูกผู้ชายหรอกฆ่าได้หยามไม่ได้ ลูกผู้หญิงก็ด้วย ต่อให้ไม่มีใครจ้างต่ออีกเธอก็ไม่สนใจ แต่เล่นขนาดนี้กับเรทราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน