All Chapters of ฝังลึกตรึงใจ: Chapter 31 - Chapter 40

49 Chapters

บทที่ 15 แค่สงสัย 2/2

“รวิไม่ยุ่งหรอกค่ะ แค่สงสัยว่าตอนอยู่กับรวิเขาดูกลัวแปลก ๆ เหมือนอยู่ใกล้รวินานไม่ได้ยังไงไม่รู้ แต่เขาก็คบกับรวิมาได้นานเลย” รวิวรรณตั้งข้อสังเกต เธอก็ไม่ใช่ไม่ทอดสะพาน ทั้งไม่ได้หวงตัวแต่เขาไม่เคยกล้าล่วงเกินเธอเลยด้วยซ้ำ “ดีแล้วไม่ใช่เหรอ” เขายิ้ม ๆ เรื่องนี้เขาต้องเช่นไอ้ครึ่งคนครึ่งผีไปหลายอย่าง กว่าเธอจะรอดปลอดภัยมาได้ “มันก็ดีค่ะ แต่แค่สงสัย” คนโดนถามอมยิ้มมุมปาก ใครจะบอกเล่าว่าเขาขอร้องให้เพื่อนของเขาช่วยเหลือบางอย่างเท่านั้น “เลิกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องเถอะครับ พวกเรานอนกันดีกว่า” สองหนุ่มสาวหลับสบาย แต่อีกฟากคอนโดกำลังกระจายไปด้วยของที่พังมากมาย เพราะแพรพินท์อาละวาดราวกับคนบ้าคลั่ง “แพร...ผมบอกให้หยุดไง...ถ้าคุณไม่หยุดอีกผมจะไปที่อื่น เราแยกกัน” ภานุวัฒน์เพิ่งคบกันแบบจริง ๆ จัง ๆ แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะไร้ประโยชน์กว่าที่คิดแล้ว ยังไร้สมองอีก “เพชรจะไปไหน เพชรเป็นผัวแพรนะ” “ก็เป็นผัวไม่ใช่ทาสรองรับอารมณ์” วันนี้เขาเสียหน้ามาเกินพอแล้ว ยิ่งตอนนี้ข่าวฉาวของคู่รักยิ่งทวีคูณ เขาควรจะห่างกับเธอสักพัก

บทที่ 16 ไม่อยากเป็นของตายอยากเป็นของแซ่บ 1/2

Thousand lights ค่ำคืนราหูอมจันทร์เปิดเพลงแจ๊สเข้ากับบรรยากาศมาก...เข้ากับบ้านพ่อง...นอกจากเพลงสบาย ๆ แต่บรรยากาศหลอนฉิบหาย! “แก...วันนี้บาร์ผัวแกแปลก ๆ ไปป่ะวะ” คนิ้งสัมผัสกับความบันเทิงที่ไม่เหมือนเดิม ทั้งบรรยากาศอึมครึมผิดปกติ มีเพลงอย่างเดียวที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายความตึงเครียด ที่เหลือใบหน้าลูกค้า และเหล่าบาร์เทนเดอร์ล้วนไม่ยิ้มราวกับคนไม่มีชีวิต “เออ...ฉันขนลุกไปทั้งตัว” รวิวรรณใส่เกาะอกกับกระโปรงสั้นแล้วรองเท้าส้นสูงเข้ากับชุด แต่ทว่าบรรยากาศไม่น่าเข้ามาอย่างไรไม่รู้ “ไปนั่งก่อนเถอะแก บาร์ตรงโน้น” รวิวรรณเลือกนั่งบาร์ไม่เปิดโต๊ะเพราะหวั่นกลัวแปลก ๆ “ไป” คนิ้งจับมือเพื่อนแน่น ปกติไม่ค่อยกลัวสิ่งลี้ลับที่มองไม่เห็นแต่วันนี้เริ่มจะกลัวแล้ว ยศสรันกับพันแสงคุยงานกันอยู่ด้านบน ไม่ได้รับรู้ว่าด้านล่างนั้นมีสองสาวเข้ามาในบาร์ ด้วยชุดที่แทบไม่ปิดบนหรือปิดล่างเท่าไหร่นัก ทั้งวันนี้กุมภัณฑ์มันหงุดหงิดงุ่นง่านผิดปกติ จึงให้รับแขกที่จำเป็นเท่านั้น แขกหน้าใหม่ไม่รับ แต่ไม่ได้บอกว่าหากคนรักมาให้โทรเรียก “กุมภัณฑ์เป็นอะไร” พันแสงเห็นใ

บทที่ 16 ไม่อยากเป็นของตายอยากเป็นของแซ่บ 2/2

“จริงครับ เจ้านั่นไม่เคยแกะกล่องใช้เลย ยังอยู่ครบไม่เชื่อก็ลองนับดูได้” เขาว่าให้เธอไปเช็ก แต่เมื่อเธอขยับลุกกลับรั้งให้นั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาที่พริ้มหลับเมื่อครู่อย่างรู้สึกผ่อนคลายลืมตามองร่างเล็กบนตักทั้งเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ยาหยีของพี่!!!” เสียงเขาแหบขนาดนี้ ราวกับคนขาดน้ำ เธอจึงหันหาขวดน้ำแต่ว่ามันอยู่ตรงโต๊ะที่ทำเป็นตู้เย็นได้ด้วยที่ด้านหลัง แต่เมื่อดิ้นลง เขาก็กระชับเอวเธอให้นั่งอยู่ที่เดิม “เดี๋ยวรวิเอาน้ำให้ค่ะ” “ไม่...พี่ไม่ได้หิวน้ำ” มือของเขาหันไปกดปุ่มอะไรสักอย่างแล้วไฟก็สลัวอีกแล้ว ภาพวันที่เล่นเกมในบ้านของเขากลับมาอีกครั้ง ราวกับหนังที่ฉายซ้ำ แล้วคิดว่าคงได้เสียตัวให้กับคนที่กักเธอไว้บนตักอีกแล้วเป็นแน่ พอหันกลับมามองใบหน้าของพันแสง มันออกสีแดงก่ำราวกับคนเป็นไข้ทั้งที่ก่อนเข้ามานั้นยังปกติดี “พี่ไม่สบายหรือเปล่า” เขาส่ายหน้า “แค่อึดอัดตรง...” ดวงตาคมเหลือบมองตรงเป้าของตัวเองต้องการจะบอกให้เธอรับรู้ว่าเขาเป็นอะไร หากเขาแค่มีอารมณ์ทำไมต้องเหงื่อชื้นทั่วใบหน้า ทั้ง ๆ ที่อุณหภูมิในห้องก็ต่ำจนเธอหนาวขน

บทที่ 17 เปิดใจ 1/2

เรื่องราวของเจ้าของแบรนด์กับอินฟลูเอนเซอร์เหมือนจะซาลงแล้ว รวิวรรณก็ใช้ชีวิตสงบสุขเรื่อยมา ทุกวันเธอและพันแสงยังรักหวานชื่น และรู้สึกว่าชีวิตนี้ดียิ่งที่มีเขามาเติมเต็มอีกครึ่งที่ขาดหาย ไม่เสียแรงครองความสาวมาแบบงง ๆ แล้วสะดุดล้มคว้าผู้ชายที่ตัวเองชื่นชอบได้มาแบบไม่ต้องแข่งกับใคร โบราณว่าแข่งวัวแข่งควายแข่งได้ แต่บุญวาสนาแข่งไม่ได้แบบนี้สินะ แล้วหลายวันนี้ทั้งคนิ้งและนับหนึ่งหายหัวไปเลยทำให้เธอแปลกใจไม่น้อย ใบหน้าเล็กนั่งจิบชามะนาวชมวิวอยู่ตรงระเบียงเท้าคางคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนพันแสงเดินออกมาจากในห้อง “หยีครับ...วันนี้ไม่มีงานเหรอ” “ค่ะ” “แล้วเพื่อน ๆ ” “ไม่รู้หายหัวไปไหนกันค่ะ ไม่ได้ติดต่อมาเลย” พันแสงยิ้มคนิ้งคงจะโดนรวบตึงโดยเพื่อนยินไปแล้ว ส่วนคุณนับหนึ่งนี่ไม่แน่ใจนัก “เขาคงยุ่งนั่นแหละ ว่าแต่อยากไปไหนไหมครับ เดี๋ยวผมพาไป” วันนี้ชายหนุ่มไม่มีงานอะไรจึงอยากพาคนรักไปเที่ยว “ไปไหนดีคะ” “ลองชุดแต่งงานไหม ซ้อมไว้” “หืม...เร็วไปค่ะ เพิ่งคบกันได้ไม่นานเอง” ที่จริงคือประวิงเวลาไว้ก่อน ยังไม่ได้ซ้อมร

บทที่ 17 เปิดใจ 2/2

“เก่งจังเลยนะครับ” “ไม่สวยก็ต้องเหนื่อยหน่อยค่ะ” “ใครบอกสวยกว่านี้ก็นางฟ้าล่ะ” พบคนอวยเมียหนึ่งอัตรา เธอชอบเขาก็ตอนนี้แหละอวยเก่ง “ทำไมเมื่อสองปีก่อนถึงไม่รับรักคะ...ให้รวิคบกับคนไม่ดีตั้งสองปีเสียเวลาชะมัด!” เธอว่าพลางบ่น แล้วก็อยากรู้ด้วยว่าตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงเลือกจะปฏิเสธแบบไม่เหลือเยื่อใยเลยด้วยซ้ำ จำได้ว่าร้องไห้เป็นเผาเต่าอยู่ตั้งหลายวัน “พี่ขอโทษครับ” พันแสงเอื้อมมือไปจับมือของเธอไว้ ยอมรับว่าตอนนั้นเขาเองที่คิดน้อย เห็นเธออยู่บ้างตามงาน แต่ไม่คิดว่าเธอจะชอบเขาจริงจัง “ตอนนั้นคิดว่ารวิเป็นผู้หญิงเหมือนผู้หญิงทั่วไป ที่เข้าหาเพราะอยากได้” “ตอนนี้ก็อยากได้นะคะ ไม่เข้าหาก็แปลว่าไม่อยากนะ พี่แสงเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า” ใครไม่อยากได้เขาบ้างล่ะ โปรไฟล์หรูขนาดนี้ เรียกได้ว่าต้องสอยดาวลงมาเลยล่ะ แต่แล้วไงใครแคร์ “พี่หมายถึง อยากได้เงินของพี่ คนมีเงินเนื้อหอม ลองพี่ไม่มีเงินดูสิ ผู้หญิงที่ไหนจะเข้าหา” พันแสงจึงไม่เคยเปิดใจให้กับใครเลยสักคนเดียว เขาถือว่าผู้หญิงเหล่านั้นไม่ได้รักเขาจริง “ตอ

บทที่ 18 ของแถม 1/2

ภานุวัฒน์ใบหน้าคร่ำเครียด เพราะตัวเองนั้นรู้สึกไม่สบายหลังจากที่ไปถ่ายคลิปพูลวิลล่าหรู จนต้องไปโรงพยาบาลเพื่อรักษาด้วยอาการขาหนีบบวมและปวดเวลาปัสสาวะ “คุณหมอว่าผมเป็นอะไรนะครับ” “คุณเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ครับ” โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ภานุวัฒน์ทรุดตัวแม้ว่าขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ตาม เขาไม่คิดว่าตัวเองจะโชคร้ายเพราะผู้หญิงแต่ละคนที่เขาร่วมหลับนอนด้วย ล้วนเป็นผู้หญิงที่ท่าทางดูไม่ใช่นักเที่ยว “ช่วงที่ผ่านมาคุณมีเพศสัมพันธ์โดยไม่สวมถุงยาง กับมีคู่นอนมากกว่าหนึ่งคนใช่ไหมครับ” คุณหมอสอบถามที่มาของโรคเพิ่มเติม “ใช่ครับ...แต่ว่าพวกเธอดูสะอาด” เขายังไม่อยากเชื่อว่าตัวเองนั้นเป็นโรคติดต่อที่สังคมรังเกียจ มือเขาสั้นเล็ก ๆ หวาดกลัวว่าต่อไปจะใช้ชีวิตยังไง “ต่อให้ดูสะอาดไม่แน่ว่าจะไม่เป็นครับ เราจะส่งคุณเขารักษารับยาต้านเชื้อไวรัส และตอนนี้ไม่ต้องห่วงครับ คุณสามารถใช้ชีวิตได้ปกติตามคำแนะนำของแพทย์” ร่างของภานุวัฒน์ทรุดลงนั่งกับพื้นฟุตพาททันทีเมื่อเดินออกจากโรงพยาบาล เขาไม่คิดว่าตัวเองจะโชคร้ายขนาดนี้ ตอนนี้เขาแยกจากแพรพินท์แล

บทที่ 18 ของแถม 2/2

รวิวรรณหน้าตาตื่นตะลึงที่ได้รับข่าวว่าภานุวัฒน์ติดโรค และเธอก็แสนโชคดีที่ไม่เคยมีอะไรกับมัน คนดีแท้ ๆ ผีได้คุ้มครองเธอ “อีกข่าวคือ แพรพินท์คู่อริของคุณน่ะ น่าจะเลิกกับหมอนั่นแล้ว เพราะว่ามันไม่เคยกลับไปหาเธอเลยนับตั้งแต่วันสัมภาษณ์” นี่ก็เป็นอีกข่าวที่เซอร์ไพรส์มาก มองดูตอนที่เลิกกับเธอออกจะรักหวานแล้วทำไมเลิกเสียแล้วไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ที่ไม่เข้าใจอีกอย่างคือ เธอไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับแพรพินท์ ทำไมยายนั่นต้องมาแย่งทุกอย่างของเธอไปด้วย “กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ” เขาเห็นรวิวรรณเงียบไป อดเป็นห่วงไม่ได้ “กำลังคิดค่ะ ว่าเคยมีเรื่องผิดใจอะไรกับแพรพินท์หรือเปล่า คุณจำวันที่เรากลับจากทะเลได้ไหมคะ มีคนที่เอาใบปลิวมาโยนหน้าคอนโดแล้วบอกว่าฉันเป็นลูกเมียน้อย ใส่ร้ายแม่ฉัน” รวิวรรณพูดทั้งกำลังใช้ความคิดเชื่อมโยงเรื่องนี้ “ผมลืมไปสนิทเลย ยังคิดว่าเป็นแพรพินท์หรือเปล่าแต่ก็ไม่ได้ตามต่อ หรือคุณสงสัยเรื่องอะไร” “ฉันก็คิดว่าเป็นแพรพินท์ แต่เรื่องที่เป็นลูกเมียน้อยคืออะไร แม่ฉันไม่เคยนอกใจพ่อนะ” รวิวรรณอยากหาคำตอบเรื่องนี้ เธอจึงโทรไปปรึกษาแม่

บทที่ 19 รวิวรรณเป็นคนโชคดี 1/2

“เลือกเลยครับ ถ้ารวิไม่เลือกผมเอาทุกวงนะ” เมื่อคนขี้งกที่ไม่รู้ว่าแฟนรวยแค่ไหนไม่ยอมเลือกสักที คนเป็นแฟนที่ดีก็ต้องบังคับขู่เข็ญเล็กน้อย “ไม่เอาค่ะ เปลือง วงเดียวก็พอ” แม้จะดีใจอยู่ลึก ๆ แต่ก็อดหมั่นไส้คนอวดรวยไม่ได้ซื้อไปไหนตั้งหลายวง เมื่อเธอมองดูแล้วก็เลือกแหวนที่เพชรไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป แบบใส่ได้ every days look สามารถใส่ได้ทุกวันเข้ากับชุดลำลองต่าง ๆ ได้ง่ายหน่อย เพราะเธอไม่คิดซื้อมาเก็บไว้หรอก ต้องใส่อวดค่า “เอาวงนี้ค่ะ” ชายหนุ่มเห็นเมียคนสวยเลือกแหวนแล้วก็ส่งบัตรเครดิตให้กับพนักงานรูดทันที แล้วก็เดินออกจากห้างไป แต่ขณะที่กำลังจะขึ้นรถเสียงโทรศัพท์ของพันแสงก็ดังขึ้น “ฮัลโหลว่าไง” “คุณพันแสงครับ รถคุณพันแสงโดนตัดสายเบรก ตอนนี้รถชนต้นไม้ครับ ผมหักหลบทันไม่ชนรถคนอื่น” คนขับรถที่บ้านโทรมาทำเอาชายหนุ่มตัวชาวาบ หากไม่เพราะรวิวรรณบอกว่าจะใช้รถของตัวเองบ้าง ไม่แน่ว่าเขาและเธออาจจะไม่รอดชีวิตก็ได้ อีกอย่างเขาก็เป็นคนขับรถเร็วด้วย “ไม่เป็นไรใช่ไหม” “ผมไม่เป็นไรมากครับ...ตอนนี้กำลังอยู่โรงพยาบาล” คนขับรถเมื่อมาถึงโรงพยาบาลก็รีบโทร

บทที่ 19 รวิวรรณเป็นคนโชคดี 2/2

เมื่อออกจากห้องมาเธอพบกับคุณกุมภัณฑ์ที่เดินหน้ามุ่ยมา พร้อมกับมองเธอตาเป็นประกาย“คุณกุมภัณฑ์...” เธอเรียกหมายจะหยุดเขา แต่ทว่าชายหนุ่มเร่งเข้าไปในห้องทันที สีหน้าเพื่อนเขามองเธอหวาดกลัวราวกับเธอเป็นผีก็ไม่ปานร่างของกุมภัณฑ์หอบอยู่หน้าห้อง เพราะเป็นกลางวันเขาต้องขับรถมารถติดไม่พอ ยังมาโดนรังสีแสงสีขาวจากเครื่องรางของรวิวรรณอีก“ไอ้ภุม...เป็นอะไร” พันแสงเห็นสีหน้ามันอดถามไม่ได้ นอกจากพระศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยเห็นมันหวาดกลัวอะไร“ไอ้แสง...มึงให้เมียมึงห่าง ๆ กูไว้เลยนะแม่มึงขุดพระโบราณมาให้เมียมึงใส่ กูจะไม่สบายเอา” เขาไม่ชอบมาบ้านพันแสงก็เพราะแบบนี้ ของดีเก่าเก็บอยู่ที่บ้านหลังนี้ส่วนใหญ่ พระที่บอกว่าของแท้ตามท้องตลาดนั่นล้วนเรื่องโกหกทั้งเพ ถ้าถามว่าพระที่ไหนแท้ ห้องเก็บสมบัติไอ้แสงนี่แท้ทั้งหมด มูลค่าไม่ต้องพูดถึงประมาณไม่ได้หรอก“เออ...เดี๋ยวจะบอกให้” พันแสงคิดไว้แล้วว่าคุณแม่ต้องงัดเครื่องรางของขลังของตัวเองออกมา เพราะว่าเวลาเขาเจอเรื่องไม่ดี หรืออุบัติเหตุก็มักจะได้เครื่องรางมาติดตัวแต่เพื่อนของเขามันคนเหมือนไม่ใช่คน ใส่ของพวกนี้มันร้อน ก็เลยต้องถอดเก็บ นี่คงจะหาอะไรให้เมียเขาใส่อีก

บทที่ 20 พ่อบุญทุ่ม 1/2

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปชีวิตของรวิวรรณดำเนินไปอย่างสงบสุข เพราะไม่ได้ออกไปไหน นอกจากชอปปิงออนไลน์กับคุณแม่ของแฟนหนุ่ม แล้วก็ไปวัดรดน้ำมนต์ เรียกได้ว่าไม่ได้ออกจากบ้านเลยนับแต่วันที่เกิดเรื่อง ส่วนพันแสงนั้นออกไปทำงานปกติ เพียงแต่ระวังตัวมากขึ้น เพื่อต้องการล่อคนที่ลอบทำร้ายออกมา แล้วเขาก็เจอคนที่จ้องจะทำร้ายเขาแล้ว ดวงตาวาวโรจน์มองข้อมูลที่เพื่อนส่งให้ สืบจากคนที่เข้าไปตัดสายเบรกรถของเขา และทางนิติโดนดำเนินคดีเนื่องจากปล่อยให้คนนอกที่ไม่ได้เกี่ยวข้องเข้ามาทำอันตรายกับลูกบ้าน และที่สำคัญหัวหน้ารปภ. รับเงินสินบนอำนวยความสะดวกให้กับคนร้าย ทำให้คนอื่นในคอนโดแห่งนี้ไม่ปลอดภัย สายเรียกเข้าจากทนายประจำตระกูล “คุณพันแสงครับ เรียกค่าเสียหายจากนิติคอนโดเท่าไหร่ครับ” “20 ล้าน” แค่นี้มันยังน้อยไป การรักษาความปลอดภัยคอนโดระดับร้อยล้านขึ้นไม่ควรจะหละหลวมแบบนี้ ทั้งควรจ้างคนมืออาชีพไม่รับสินบน “ครับ...ผมจะจัดการให้” ทนายประจำตระกูลวางสายไปแล้ว เขาค่อยโล่งใจที่เจอต้นตอแล้ว เป็นคนที่ขัดขาเรื่องธุรกิจจริง ๆ ด้วย ต่อไปก็เป็นคนบงการ..

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP