All Chapters of BAD FRIEND รักร้ายกับยัยเพื่อนร่วมห้อง: Chapter 11 - Chapter 20

“ฉันรู้สึกกับเธอเหมือนที่เธอรู้สึกกับฉัน…เข้าใจไหม”ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินนาวาพูดประโยคนี้ออกมาฉันมองหน้าเขานิ่งๆ อย่างพิจารณาว่าเขาโกหกหรือพูดมันออกมาจากใจกันแน่“ไม่เชื่อเหรอ”“ก็นายไม่น่าเชื่อได้เลย”ฉันตอบนาวากลับไปอย่างไม่ต้องคิดหลังจากที่เขาถาม“ที่ฉันหึงฉันหวงเธอจนจะคลั่งตายแบบนี้เธอยังดูไม่ออกอีกรึไง”“นายหึงฉันหวงฉันจริงๆ เหรอ”“ก็เออสิ! เมียทั้งคนไม่หึงไม่หวงเมียจะให้ไปหวงแมวที่ไหนวะ”ก็ยังดีที่ยังเทียบกับแมวนี่สรุปเขาหึงฉันจริงๆ เหรอคะเนี่ย“แล้วนายมารู้สึกแบบนี้กับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่”“ไม่รู้! ฉันไม่รู้ว่าฉันรู้สึกแบบนี้กับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่หลังจากวันนั้นวันที่ฉันปฏิเสธเธอ แล้วเธอก็หายไปฉันก็…”“ก็…ก็อะไร”ฉันถามนาวาออกไปเมื่ออยู่ๆ เขาพูดแล้วก็หยุดไป มันเลยทำให้ความเผือกของฉันเพิ่มมากขึ้นหมอนี้ก็ลีลาซะมัด“นาวา! ก็อะไรพูดมาสิ”“จิส์! หลังจากที่เธอหายไปฉันก็…คิดถึง”“ห่ะ!! ฉันไม่ได้ยินอ่ะ นายจะพูดเบาๆ ทำไมเนี่ย”ฉันไม่ได้ยินจริงๆ นะอยู่ๆ เขาก็พูดเสียงเบาลงฉันฟังไม่ถนัดอะไรถึงๆ สักอย่าง“คิดถึง!! ได้ยินไหมว่าหลังจากที่ขาดการติดต่อจากเธอฉันก็คิดถึงเธอทุกวันพอเปิ

เอี้ยดดดด!!เสียงล้อรถเบียดกับพื้นลานจอดรถใต้ตึกคอนโดของนาวาเสียงดังลั่นเมื่อนาวาขับรถพาฉันมาถึงหมับ!!“อื้อ!!”พอจอดรถเท่านั้นแหละค่ะนาวาก็ดึงตัวฉันไปจูบเขาจู่โจมจูบฉันเร็วและแรงมากนาวาประโคมจูบดูดปากฉันจนฉันแทบไม่มีอากาศหายใจทั้งจูบ ทั้งดูด ทั้งกัดจนปากฉันชาไปหมด“อื้อ!!”แล้วฉันต้องครางออกมาอีกครั้งเมื่อนาวาส่งมื่อของเขามาบีบคลึงหน้าอกของฉันเขาบีบเค้นแรงมากแถมยังเขี่ยตรงหัวจนฉันเจ็บและแสบไปหมดพรึบ!!นาวาถอดเสื้อชอปของฉันออกแล้วก็ถลกเสื้อกล้ามตัวในของฉันขึ้นมากองไว้บนอก“อ๊ะ!! จะ...เจ็บ!!”นาวาผละออกจากปากฉันแล้วเปลี่ยนตำแหน่งมางับลงที่หน้าอกของฉันทันทีเขาทั้งดูดทั้งกัดหน้าอกฉันอย่างรุนแรงและป่าเถื่อนที่สุด“นาวาอย่าดูดนะ..อื้ออ”ไม่ฟัง!! เขาไม่ฟังฉันเลยนาวาดูดที่หน้าอกฉันลามไปถึงต้นคอจนมันเป็นรอยไปหมดแล้วพรืดดด!!นาวาถอดกางเกงยีนส์กับชั้นในฉันออกอย่างง่ายดายทั้งๆ ที่พื้นที่ในรถก็ไม่ได้กว้างอะไรมากฟังไม่ผิดหรอกค่ะตอนนี้นาวากำลังทำเรื่องอย่างว่ากับฉันในรถของเขาที่ลานจอดรถของคอนโดเขาถึงแม้ว่ารถของนาวาจะติดฟิล์มทึบมืดสนิทก็ตามฉันก็รู้สึกกลัวอยู่ดี"นะ...นาวาอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ"มีนโวย

ระหว่างทางที่นั่งรถออกมากับนาวาฉันก็ไม่ยอมพูดอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียวหน้าเขาฉันก็ยังไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำแล้วฉันก็ไม่ถามเขาด้วยว่าจะพาฉันไปไหนแต่ไม่ต้องเดาก็รู้คนป่าเถื่อนไร้เหตุผลอย่างนาวาคงพาฉันไปเป็นที่ระบายอารมณ์เหมือนเดิมแล้วฉันก็คงต้องยอมเขาแบบนี้เพราะตอนนี้แม้แต่แรงจะขยับตัวฉันยังไม่มีเลยมันครั้นเนื้อครั้นตัวไปหมดหมดอุณหภูมิในตัวฉันก็ร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่ฉันกลับรู้สึกหนาว ๆ มาก ไข้คงกลับมาเล่นงานฉันอีกแล้วแน่ๆแล้วนาวาก็เปิดแอร์ในรถเย็นอะไรขนาดนี้ฉันอยากจะเอื้อมมือไปปิดแอร์แต่ก็ไม่มีแรงเลยเลยได้แต่นั่งห่อไหล่กอดตัวเองเอาไว้ติ๊ด!!“หนาวก็ไม่บอก”อยู่ๆ นาวาก็เอื้อมมือไปกดปิดแอร์แล้วก็พูดขึ้นมา“ดีขึ้นไหมยังหนาวอยู่รึเปล่า”ฉันไม่ตอบเป็นคำพูดออกไปทำแค่พยักหน้าให้เขาแทนความจริงฉันก็ยังหนาวอยู่นะแต่ฉันเพลียจนไม่อยากจะพูดอะไรตอนนี้ฉันอยากจะนอนมากๆ เลย“อ๊ะ! เอาเสื้อฉันห่มไว้ก่อนนะใกล้จะถึงโรงพยาบาลละ”นาวาเอื้อมมือไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตหนังของเขาที่เบาะหลังแล้วยื่นมาให้ฉันแล้วเขาก็บอกต่อว่าจะพาฉันไปโรงพยาบาลฉันไม่ไปหรอกฉันกลัวเข็มแล้วก็ไม่ชอบการกินยาด้วย“ฉันไม่ไปนะ”“ไม่ไปได้ยังไงมีนหน

ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ”“อเมริกาโน่ไม่หวานหนึ่ง ชาเขียวนมหวานน้อยหนึ่งครับ”“ง้อววว!! ชาเขียวหวานน้อยก็มาครับ”พอผมสั่งกาแฟแล้วก็ชากับน้องพนักงานประจำร้านกาแฟไอ้ห่าริวมันก็เอ่ยปากแซวขึ้นมาทันทีเริ่มจะขี้เสือกเหมือนไอ้เซอร์เวย์ไปทุกวันละผมเลยเงียบแม่งขี้เกียจตอบเพราะผมรู้ว่ามันรู้อยู่แก่ใจว่าผมสั่งไปให้ใคร“ทำตัวดราม่าแต่พอเขาเอ่ยปากอยากกินอะไรก็รีบแล่นมาเลยนะมึง”“ใครดราม่า”ผมหันไปถามไอ้เสือที่อยู่ๆ มันก็แซะผมแบบนี้“มึงไง! ทำหงอย ทำซึม ทำไม่อยากเข้าใกล้มีนกูถามจริงมึงจะถอยจริงๆ เหรอวะ”“มึงคิดว่าถูอยากถอยเหรอกูก็ไม่ได้อยากแต่มีนไม่เอากูแล้วและก็คงเกลียดกูไปแล้วด้วย”“แล้วมีนบอกมึงตรงๆ แล้วเหรอว่าจะเลิกกับมึง”ผมชะงักไปเมื่อได้ยินคำถามนี้ของไอ้เสือแต่มันก็ไม่ต่างกันปะวะวันนั้นที่ผมแอบได้ยินมีนบอกกับเพื่อนๆ ของเธอว่ายังไงก็จะไม่คบกับผมต่อถึงจะไม่บอกผมต่อหน้าแต่ความหมายก็ชัดเจนแล้วถ้ามีนมาบอกผมผมก็คงทำใจที่จะฟังมันไม่ได้อยู่ดี“ถึงมีนไม่บอกกูตรงๆ แต่วันนั้นที่กูแอบได้ยินมันก็ชัดเจนแล้วไหม”ผมบอกพวกมันออกมาอย่างเซ็งๆ“มึงทำใจไม่ได้หรอกเชื่อกู มึงไม่ต้องถอยแต่สิ่งท

“อ่ะ! เอานี่ไปดูก่อน ดูจบมีนจะไปดูมันหรือไม่ไปก็แล้วแต่มีน”ริวพูดขึ้นมาแล้วยื่นมือถือของเขาที่เปิดคริปอะไรสักอย่างให้ฉันดูนี่มันนาวากับผิงผิงนี่หน่าในคริปทั้งสองคนทะเลาะกันแรงมากแล้วทุกครั้งที่นาวาตะคอกผิงผิงก็จะมีชื่อฉันอยู่ในนั้นด้วยฉันดูแล้วก็ฟังไปจนถึงนาทีที่นาวาเขาพูดว่ารักฉันหัวใจของฉันอยู่ดีๆ ก็พองโตขึ้นมาซะอย่างงั้น“แหม่ๆ ยิ้มขึ้นมาเชียวนะยะชะนี”ฉันไม่รู้ว่าฉันเผลอยิ้มออกมาตอนไหนรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อีมิกกี้มันพูดล้อฉันขึ้นมานี่แหละแต่ฉันไม่สนใจมันแล้วฉันดูคริปตรงหน้าจนถึงตอนที่นาวาล้มลงก่อนที่คริปจะตัดไปสีหน้าเขาดูอ่อนล้าจริงๆ ดูจบฉันก็ยื่นมือถือคืนริวแต่ในหัวฉันตอนนี้มันคิดไปถึงนาวาแล้ว“ตกลงมีนจะ..”“พาฉันไปหานาวาที”ฉันไม่รอให้ริวพูดจบฉันพูดสวนเขาออกไปแบบนี้ทันที"เชิญทางนี้เลยครับผม"ว่าแล้วริวก็ผายมือเชิญฉันเดินขึ้นไปตามทางที่ธิมกับเสือพึ่งหิ้วปีกนาวาไปเมื่อกี้พอเดินขึ้นมาถึงชั้นบนนี้ฉันก็พึ่งรู้ว่าในผับมีห้องนอนอยู่ด้วยสองสามห้องน่าจะเป็นห้องที่พวกนี้เวลาเมาแล้วพาสาวขึ้นมาทำอย่างว่าสินะ นึกแล้วก