All Chapters of The Billionaire's Return: Chapter 91 - Chapter 100

Kailanman ay hindi nagpakita ng galit si Bunbun sa bawat kapilyuhan ng kuya niya; sa halip, isang napakalawak at napakatamis na ngiti lang ang palagi nitong isinalubong, pinalalabas ang munti at pantay-pantay nitong mga puting ngipin. Napakaamo, napakalambot, at napakacute.Tuluyan nang nalunod si Noah sa tindi ng kakyutan ng kapatid. Doon niya napagtanto na napakasarap pala sa pakiramdam ang magkaroon ng isang munting kapatid na babae sa loob ng bahay. Kahit pa sabihing medyo nakakapagod itong bantayan araw-araw, ang marinig ang munti nitong tinig na tumatawag sa kanya bilang “Kuya” ay sapat na upang mapawi ang lahat ng pagod niya. Mabilis na lumipas ang mga oras at dumating ang katanghalian. Tumayo si Lia upang muling kunin ang temperatura ng katawan ni Noah. Nang makitang tuluyan nang bumalik sa normal ang init nito, hindi niya napigilan ang magpakawala ng isang malalim na buntong-hininga ng malaking kapanatagan. “Sa waka

Bahagyang itinaas ni Noah ang kanyang mga pilikmata upang bigyan ang ama ng isang malamig at walang-awang sulyap. “Sige, lumayas ka na ngayon. Paniguradong mas masarap ang subo namin kapag wala ang mukha mo rito sa harap namin.” Dahil mas kilala ng bata ang nararamdaman ng kanyang ina. Alam niya na sa tuwing narito si Adrian sa paligid, kailanman ay hindi makakahanap ng kapanatagan si Lia, at ang tinatawag nilang masayang pamilya ay mananatili lang na isang huwad na dula-dulaan. Subalit si Bunbun ay tumingin sa kanyang ama gamit ang mga matang puno ng pangingimi at lantarang pangungulila. Ang munting sulyap na iyon ay sapat na upang tuluyang tunawin ang natitirang depensa sa puso ni Adrian. Lumuhod siya muli upang mapantayan ang bata, banayad niyang pinisil ang pisngi nito habang pinipilit na ngumiti. “Ayaw ba ng munting prinsesa natin na umalis si Uncle, ha?” Sunod-sunod na tumango si Bunbun nang

Pag-uwi ni Adrian sa mansyon, wala na roon sina Lia at Bunbun. Tanging si Noah na lang ang naiwan, mag-isang nakaupo sa kanyang study desk habang seryosong nagsasagot ng mga math problems. Nakahinga nang maluwag si Adrian nang makitang maayos na ang lagay ng anak pagkatapos ng matinding sakit nito. Lumapit siya at marahang tinapik ang ulo ng bata. "Assignment ba 'yan na ibinigay ng Mommy mo?" Sa unang pagkakataon, hindi umalma si Noah nang tawaging Mommy si Lia. Sa halip, nagpakawala lang ito ng mahinang hmm at hindi binitiwan ang pangsulat. Napangiti si Adrian. "Galingan mo sa pag-aaral para manalo ka sa National Olympiad. Paniguradong matutuwa ang Mommy mo kapag nag-champion ka." Natigilan si Noah. Biglang pumasok sa isip niya ang ipinangako ni Lia sa kanya, na ililibre siya nito kapag nanalo siya. Dahil doon, bahagyang umangat ang sulok ng labi ng bata. Muli niyang hinawakan nang mahigpit

Isang mapait at sarkastikong tawa ang pinakawalan ni Lia. "Hindi ako doktor, Adrian. Bakit sa’kin mo tinatanong 'yan?" "Pero nakaranas ka nang makuhanan ng napakaraming dugo noon," giit ni Adrian, bahagyang nangangatog ang boses. "Gusto ko lang malaman... kailan babalik ang lakas mo? Bakit ba umiikot ang paningin ko, tapos medyo lumalabo pa ang paningin ko ngayon?" Naging patag at walang emosyon ang tono ni Lia. "Hindi ba't ikaw naman ang gumawa niyan sa sarili mo? Nagmamarunong ka at nagpumilit na hinigitan ang sapat lang sanang dami ng kailangang dugo. Dahil napakabuti mong tao, panindigan mo 'yan. Walang maitutulong ang pagtatanong mo sa’kin. Kung wala ka nang importanteng sasabihin, ibababa ko na 'to." "Lia, sandali!" mabilis na pigil ni Adrian. "Gusto ko lang naman maramdaman kung anong pinagdaanan mo noon. At saka... sino ba ang taong 'yon? Sino ba ang nagmamay-ari ng dugong 'yon para

Nang marinig ang binitawang pangako ng anak, sa wakas ay nakahinga nang maluwag si Madam Serano. Dahan-dahan itong sumandal sa unan, hinayaan ang doktor na ibalik ang oxygen tube sa kanyang ilong at muling ibalik ang IV drip sa kanyang kamay. Dahil sa sobrang talim at pait ng ekspresyon sa mukha ni Adrian, marahang hinawakan ni Wendy ang kanyang braso. Bakas ang labis na pagkakaapi sa boses nito nang magsalita. "Ayan... kung gusto mo talaga ikansela ang kasal, ako na mismo ang kakausap kay Ninang kapag umayos na ang pakiramdam niya. Pero delikado ang lagay niya ngayon, kaya pakiusap, um-oo ka na lang muna para kumalma siya." Tiningnan siya ni Adrian nang napakalamig, walang katiting na init o emosyon ang natira sa mga mata nito. "Hindi ba ito naman talaga ang gusto mong mangyari, Wendy? Noong una, ikaw ang pumwersa sa’kin. Ngayon naman, ang ina ko ang ginagamit mo para mag-ipit sa’kin. Hindi ko akalaing ganya