All Chapters of The Billionaire's Return: Chapter 71 - Chapter 80

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, biglang naging napakainit ng mga gilid ng mata ni Adrian. Hindi na niya napigilan ang sarili; mabilis niyang iniunat ang kanyang malalapad na bisig at mahigpit na niyakap ang munting bata sa kanyang dibdib. Paos at may panginginig ang kanyang boses nang bumulong, “Sobra-sobra ang inggit ko sa daddy mo dahil mayroon siyang isang napakabuti at napakaamong anak na katulad mo.” Kung kami lang sana ni Lia ang magulang ni Bunbun… Siguradong si Adrian na si Bunbun sana ang magiging tulay upang dahan-dahang tunawin ang lamig at poot sa pagitan nilang dalawa. Hindi katulad ni Noah, na palagi na lang siyang binibigyan ng problema. Nang maramdaman ang tindi ng emosyon ng lalaki, ipinulupot ni Bunbun ang kanyang maliliit na kamay sa leeg ni Adrian at isang halik ang iginawad niya sa pisngi nito. Ang munting labi ng bata ay may bitbit na pamilyar na amoy ng gatas, na sapat

Nakatayo si Lia sa balkonahe, malamig ang tingin kay Adrian. Muling sumagi sa utak niya ang mga eksena sa apat na taong nakaraan."Lili, huwag naman ganito. Nawala na ang mga magulang mo, pati ang anak mo, pero nandito pa kami ni Leonard. Pakiusap, huwag mo na akong takutin nang ganito, okay?" "Lili, kung magpapatuloy ka sa katigasan ng ulo mo, madadamay ang sanggol sa sinapupunan mo. Ayaw mo namang ipanganak siyang may problema, 'di ba?" "Ms. Cruz, may mild autism ang anak ninyo. Malaki ang kinalaman nito sa naranasan ninyong depression noong kayo ay buntis pa." Sa bawat linyang naaalala niya, unti-unting nakuyom ni Lia ang mga kamao niya. Kung hindi dahil kay Adrian, hindi magiging ganito ka-miserable ang buhay niya. Lahat ng 'to ay nagsimula sa lalaking nasa labas ng building nila ngayon. Akala ba niya, sapat na ang tumayo sa gitna ng ulan para mapunasan lahat ng kasalanan niya? Akala ba niya

Parang simula noong umalis si Lia sa bahay na 'yon, tuluyan nang nawala ang salitang ligaya sa buhay niya. Nang marinig ang basag at tila naiiyak na boses ng lalaki, nakaramdam ng matinding awa si Bunbun. Parang nararamdaman ng bata ang bigat at sakit na pinagdadaanan ng kaniyang ama sa mga sandaling iyon. Isang tao, nakatayo sa gitna ng malakas na ulan, basang-basa at walang masisilungan. Siguro ay lamig na lamig at sobrang lungkot nito. Kinagat ni Bunbun ang kaniyang labi bago nagpakawala ng isang maliit at malambing na tinig mula sa kaniyang lalamunan. "Dad…dy... u…wi n…a." Sa narinig na boses, parang napatigil ang mundo ni Adrian. Natigilan siya sa kinatatayuan niya. Lumipas ang ilang segundo bago tuluyang rumehistro sa utak niya na ang boses na iyon ay galing kay Bunbun. Tinawag siya nitong Daddy at sinasabihan siyang umuwi na. Sa sobrang tuwa, halos mapaiy

Matapos isara ni Lia ang benda sa kanyang hita, inangat niya ang kanyang malalambot na mata patungo sa mukha ng anak. “Nakuha mo ang karangalan para sa buong klase, kaya tungkulin ko bilang guro mo ang alagaan ka. Pagbalik ko sa opisina, personal kong ipagsisigawan ang magandang performance mo sa group chat namin ng ibang mga magulang.” Pilit na nagpanggap si Noah na walang pakialam. “Bahala ka.” Kasunod nun, mabilis niyang itinuro ang kapatid. “Kanina... kinausap niya ako. Tinawag niya akong kuya, tapos sinabi niyang masakit daw ‘to. Ibig bang sabihin ba nito, dahan-dahan na siyang natututong magsalita nang normal ngayon?” Nang marinig ang linyang iyon, binaling ni Lia ang kanyang nagulat na tingin kay Bunbun. Ito na nga ang katotohanang binanggit ni Dr. Paul noon, na ang pagmamahal at kalinga ng tunay na pamilya ang kaisa-isang mahiwagang lakas na gigising sa pagnanais ng bata

Subalit sa loob ng apat na taon na iyon, kailanman ay wala siyang natanggap na kahit isang tawag mula sa kanyang biyenan. At sa tuwing namimiss niya ang anak at siya ang palihim na tumatawag sa villa, ang palaging isanasagot ng matanda ay kung hindi ito tulog, sadyang wala ito sa loob ng bahay. Inakala niya noon na simpleng paraan lang iyon ng matanda upang sirain ang relasyon nilang mag-ina, ngunit kailanman ay hindi sumagi sa kanyang isip na mas malalim at mas marumi pala ang ginawa ng pamilya Serano. Ang lantarang sabihin sa isang tatlong taong gulang na bata na inabandona na ito ng sarili nitong ina noong mga sandaling pinakakailangan nito ang kalinga ng magulang. Gaano kalaking dumi at sakripisyo ba ang iniwan nito sa munting puso ng bata? Simula nung magkita silang muli ni Adrian, kailanman ay hindi nagpakita ng kahit isang patak ng luha si Lia sa harap ng lalaki. Subalit sa segundong iyon, tuluyan nang binalot ng basang luha ang buong mukha niya. Nagtagis