《ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?》全部章節：第 261 章 - 第 270 章

ตอนที่ 101หากแต่เอวสอบกลับค่อย ๆ ขยับเสียดสีผ่านเนื้อผ้าอย่างอดกลั้นข่มใจไม่ไหว จุมพิตดูดดื่มในยามแรกจึงเริ่มร้อนแรงตามอารมณ์หวามไหวของหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่พุ่งสูงขึ้นสวนทางกับอากาศหนาวเหน็บยามหัวค่ำ ที่สำคัญคล้ายคนหลับนางจะเริ่มตอบโต้เขาคืนมาบ้างแล้ว เพราะยิ่งเขาเร่าร้อน นางก็เร่งติดตาม มือหนาจึงเริ่มไม่อยู่นิ่งชอนไชบีบเคล้นหนักสลับแผ่วเบาทว่าเรียกร้องอยู่ในที ปทุมถันของว่าที่มารดานั้นช่างเติบโตจนล้นหลามฝ่ามือแข็งแรงแต่หยาบกระด้างจากการจับอาวุธมานานแสนจะปลุกกำหนัดนั่นเองที่ค่อย ๆ ดึงสติคนหลับให้นางเริ่มจะ รู้สึกตัวทีละน้อย...ทีละน้อยดวงตากลมโตขยับลืมขึ้นด้วยความงุนงงอยู่เจ็ดส่วน ก่อนที่เฉียวปิงเซียวนางจะจดจำดวงตาสีดำสนิทคมเข้มที่อาจมีหนึ่งเดียวในใต้หล้ายากจะหาใครเหมือนของหานไท่หมิงแล้วนางจึงอุทาน 'ปีศาจกระทิงเฒ่า' ได้เพียงในใจ เพราะริมฝีปากนั้นกำลังถูกดูดดึงคล้ายกับจะกลืนกินร่างกายของนางเข้าไปทั้งกายได้อยู่แล้ว เมื่อจดจำได้แม่นยำว่านี่คือพระสวามีนางจึงมิคิดต่อต้าน สองมือน้อยยกขึ้นโอบกอดพร้อมบดเบียดเสียดสีบุปผาช่องามตอบโต้คนตัวโตด้านบนอย่างเท่าเทียมกัน เมื่อเขาบดขยี้ยอดปทุมถันด้วยปลายนิ

ตอนที่ 102หลังจากผ่านราตรีที่หานไท่หมิงนั้นรู้แจ้งว่าเฉียวปิงเซียวนั้นใกล้หวนคืนภพเทพเซียน ทุกเวลาเห็นหวงไท่จื่อหานไท่หมิงที่ใด ก็จะพบเห็นไท่จื่อเฟยเฉียวปิงเซียวในที่นั้น ซึ่งนางนั้นได้รับการตบแต่งเข้าตำหนักบูรพาในอีกเจ็ดวันหลังจากนางถูกรับตัวกลับสู่เทียนคงเฉิงทันที โดยทั้งขุนนางและเหล่าประชาชนกลับมองดูอย่างชื่นชมไม่ติดขัดปัญหาใด เพราะไท่จื่อเฟยเฉียวนั้นสร้างผลงานยิ่งใหญ่นับเป็นสตรีนางแรกที่เป็นราชทูตไปเจรจาเชื่อมสัมพันธไมตรีกับต่างเผ่าได้สำเร็จแล้วพอเข้าเดือนที่สามหิมะเริ่มเบาบางจนใกล้จางหาย ความจริงที่องค์ฮ่องเต้สิ้นแล้วนั้นก็ถึงเวลาสมควรจะต้องเปิดเผยเสียทีซึ่งก็เป็นเวลาที่ไม่มากหรือน้อยจนเกินไป ที่หานไท่หมิงต้องทำหน้าที่ออกว่าราชการแทนองค์ฮ่องเต้หานไท่สือ เพราะไทเฮานั้นถูกปล่อยข่าวไปนานแล้วว่านางนั้นขึ้นหุบเขาเทียนเฟยปลีกตัวออกบวชเป็นซือไท่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลก เพื่อหวังอุทิศกุศลผลบุญหนุนส่งให้องค์ฮ่องเต้หายประชวรส่วนตระกูลใดคิดแข็งข้อหรือเคยยั่วยุให้อดีตฮ่องเต้ตัวปลอมนั้นคิดลงมือสังหารตนเอง หานไท่หมิงและเฉินเซินต่างก็ช่วยกันกำจัดจนสิ้น ส่วนดวงจิตของจอมปีศาจเนี่ยฉืออู่ ทางฟ่านอ

เช่นคราวนี้ที่หยางเทียนจวินถูกจับได้ว่าเขาถูกจิตมารเข้ากลืนกินปราณเทพอาวุโสจนถูกปลดจากอำนาจปลดลงจากตำแหน่ง ด้วยมติของสภาเทพอาวุโสและเหล่าเทพบรรพกาล และลงทัณฑ์ให้ลงมาเวียนว่ายตายเกิดยังภพมนุษย์ไปอีกหลายหมื่นปียากจะหลุดพ้นกลับคืนแดนเซียน ส่วนทางฝ่ายราชามารเช่นอวี่จงเจี้ยนนั้นต่อให้จะมิไร้หัวหรือขาดหาง แต่ก็มิได้แข็งแกร่งมากพอจะมาต่อกรกับแดนเผ่าสวรรค์ในเร็ววันนี้ดังนั้นทุกสิ่งในช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาจึงสงบดีแล้วทั้งหกดินแดนสี่บรรจบ จะมีก็เพียงกลิ่นอายความแค้นของเสิ่นลี่เย่เท่านั้น นี่ต่างหากคือด่านเคราะห์อันแท้จริงของศิษย์รักหนึ่งเดียวของเขา...เฉียวปิงเซียว...หากวันนี้นางผ่านมันไปได้ อายุขัยของนางก็อาจจะยืนยาวต่อไป ทว่าหากไม่ ก็ถือว่าสองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติที่ผ่านมาบนโลกมนุษย์สูญเปล่า กับเวลาบนเผ่าเทพหนึ่งหมื่นหกพันปีสลายสิ้น เทพธิดาโอสถจะเหลือสภาพเพียงซากต้นโสมแดงหนึ่งหัวเท่านั้น มิอาจทราบได้ว่าจะต้องบำเพ็ญเพียรไปอีกกี่หมื่นกี่แสนปี นางจึงจะได้โอกาสหวนคืนทำเนียบเซียนอีกคราว"หมิงเกอ"นิ้วมือเล็กขาวนั้นถูกบีบกระชับจากฝ่ามือแกร่ง วันนี้สุดท้ายก็มาถึงจนได้ ซึ่งหานไท่หมิงเองเขาก็

นางกระซิบน้ำเสียงเหี้ยมโหด กว่าเสิ่นลี่เย่นางจะรู้ตนว่านางพลาดไปใหญ่หลวงก็เมื่อดวงจิตค่อย ๆ แตกกระจายกลายเป็นผงธุลีไปเสียแล้ว ทว่ากายของสืออีนั้นพอแตกสลายกลับกลายเป็นต้นกล้าของดอกรุ่ยเซียงหนึ่งต้น ฟ่านอิงเฉิงจึงใช้สองมือประคองต้นกล้าดังกล่าวแล้วร่ายมนตร์ลืมเลือนหนึ่งครั้งเพื่อให้ชาวประชาหลายพันชีวิตลืมเลือนเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเมื่อครู่ไปเสีย จากนั้นเขาก็ป้อนความทรงจำใหม่ว่าเป็นฮองเฮาที่ครรภ์แก่เต็มทนเหน็ดเหนื่อยเกินไปกับพิธีการจึงเป็นลม แล้วให้หานไท่หมิงเร่งพากายอวบอั๋นเข้าไปพักที่ตำหนักด้านในโดยด่วน"ฝ่าบาททรงทราบใช่หรือไม่?"นั่นคือคำถามแรกที่เฉียวปิงเซียวนางเอ่ยถามท่านปีศาจกระทิงเฒ่าแสนจะมากเล่ห์ร้อยกลของตนเอง เพราะนางจับสังเกตได้ในยามที่เกิดเหตุฉุกเฉินแล้วเขาปกป้องนางได้ทันท่วงที โดยไม่ทำให้นางล้ม หรือกระทบกระเทือนไปถึงครรภ์เลยเช่นนี้"ยอมรับว่ารู้แจ้งที่เสิ่นลี่เย่นางสามารถหลบหนีออกมาจากน้ำเต้ากักปราณได้ จนถึงรู้ว่าเฉินเซินนั้นจะสละชีพตนเองในวันนี้ แต่เรื่องสืออีนั้นอยู่นอกเหนือแผนการทั้งสิ้น ข้าเองก็ไม่คิดว่านางจะ...จะสละชีพทั้งที่...ทั้งที่...""นางกำลังมีครรภ์อ่อน"เป็นฟ่าน

"เสี่ยวปิง อาหมิง ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะจดจำคำสั่งเสียสุดท้ายของสืออีเอาไว้ให้จงดีนะ"นั่นคือสิ่งที่ฟ่านอิงเฉิงได้เอ่ยกับสองสามีภรรยาก่อนที่เขาจะจากไป ซึ่งแน่แท้ว่าเฉียวปิงเซียวและหานไท่หมิงย่อมไม่มีวันลืมว่ากว่าพวกตนจะมีวันนี้ต้องผ่านความยากลำบากอันใดมาบ้าง และต้องสูญเสียสิ่งใดไปบ้าง"เสี่ยวปิงย่อมมิอาจลืมเลือน"ซึ่งช่วงเวลาในโลกมนุษย์จะกล่าวว่ารวดเร็วนั้นก็ไม่เต็มที่ จะกล่าวว่าเนิบช้าก็มิอาจจะพูดได้เต็มปากนัก แต่ฮองเฮาเฉียวปิงเซียวกับฮ่องเต้หานกวงตี้ พวกเขานั้นก็เคียงข้างร่วมทั้งทุกข์และสุขปกครองหนานสุ่ยต่อมาอีกยี่สิบห้าหนาวก็สละราชบัลลังก์ให้แก่องค์ชายใหญ่หานกวงไถ่ได้ปกครองต่อไป ส่วนพวกเขาทั้งสองนั้นพากันหลบเร้นกายขึ้นสู่ยอดเขาอันหนิงซานในท้ายที่สุดและผ่านไปอีกสิบห้าหนาวก็มีข่าวว่าทั้งสองได้หวนคืนสวรรค์ไปไล่เลี่ยกัน ส่วนความจริงแล้วจะเป็นเช่นไรพวกเขาตายจากไปแล้วจริงหรือไม่ คงมีเพียงฮ่องเต้องค์ปัจจุบันกับชินหวางและจ่างกงจู่ผู้เป็นสายโลหิตของพวกเขาเท่านั้นที่รู้แจ้ง"เป็นเช่นไรบ้างเล่าเสี่ยวปิง บัดนี้ผ่านมาหนึ่งร้อยหนาวเจ้ายังเยาว์วัยดังดรุณีวัยสิบเจ็ดหนาว ส่วนเจ้าอาหมิง ดูสิ หลานชายหล