جميع فصول : الفصل -الفصل 220

“ข้ามิได้ห่วงว่าเจ้าจะทนฟังไม่ไหว หรือคิดมากว่าเจ้าจะมาข่มเหงรังแกตัวของข้าสักนิด ที่ข้ากังวล ข้าเกรงตัวของข้าเองที่จะทานทนไม่ไหวชวนเจ้าเข้าหอก่อนเวลาอันสมควรเท่านั้น” ...เอวังด้วยประการทั้งหลาย... เฉียวปิงเซียวถึงกับต้องเสแสร้งเดินไปเปิดประตูดูห้องถัดไปแก้ขวยเขินเลยทีเดียว ก็บอกแล้วช่วงนี้ท่านปีศาจกระทิงเฒ่ารุกไล่เกี้ยวพานางอย่างโจ่งแจ้งทุกวัน จนบางทีนางยังต้องกินยาไร้รักเพิ่มก็บ่อย หาไม่มิใช่เขาที่จะอดใจไม่ไหว แต่จะเป็นนางที่จับท่านปีศาจกระทิงเฒ่ากดลงเตียงแล้วร่วมหอเสียเองนี่แหละ ...ช่างเป็นปีศาจกระทิงที่ขยันยั่วยวนราคะเก่งขึ้นทุกค่ำและในยามเช้าโดยแท้... และเพราะความเก้อเขิน นางจึงไม่ทันได้สังเกตว่าห้องด้านนี้มีคนพักอาศัยอยู่ภายในด้วย กว่าจะรู้ว่าตนเองเขินสวามีจนเดินหลงทิศก็เมื่อเผลอเข้ามายืนงงงันอยู่กลางห้องโถงแห่งนี้เสียแล้ว พอนางหันกลับไปมองด้านหลังก็ไม่พบผู้ใดเดินตามมาทั้งสิ้น ประกอบกับมีเสียงเครื่องดนตรีดังลอดออกมาจากห้องด้านใน นางจึงคิดไปว่าในห้องนี้อาจมีการแสดงดนตรีของสาวงามขับกล่อมแขกอยู่ก็เป็นได้ และถึงมโนสำนึกในส่วนที่ดีของชินหวางเฟยคอยสะกิดเตือนว่าไม่สมควร แต่เจ้าควา

เฉียวปิงเซียวคือสตรีหนึ่งเดียวที่นับวันเขาก็รักนางจนมิอาจตัดใจทอดทิ้งนางไปดังแผนการที่เคยวางเอาไว้ก่อนจะไปเยือนต้านโจว ว่าในยามกลับถึงเมืองหลวงนั้นจะไปทูลขอปลดนางแล้วส่งกลับขึ้นเขาอันหนิงซาน หวังที่จะซุกซ่อนนางให้พ้นโพยภัยอยู่บนนั้นตลอดไป จนต้องพลิกตลบแผนสลับตัวกับเฉินเซินเสียแทนเช่นวันนี้ ภัยร้ายมารออยู่ตรงหน้าเช่นนี้ ความสงบของชีวิตชินหวางและชินหวางเฟยตลอดแปดหนาวเกรงว่าจะผ่านพ้นไปจนสิ้นเสียแล้ว ดีไม่ดีหากเฉินเซินในคราบของหานไท่หมิงและสืออีในคราบของเฉียวปิงเซียวมาถึงประตูเมืองหลวงในยามเช้าพรุ่งนี้มาเยือนอาจจะถูกเรียกตัว 'เข้าเฝ้า' เป็นฉากหน้า แต่ภายใต้ใบหน้าอ่อนโยน ถ้อยคำอ่อนหวานของฮ่องเต้ และพระมารดาอาจมากมายแผนร้ายกาจคิดกำจัดเขาและเฉียวปิงเซียวรออยู่ทุกเมื่อก็เป็นไปได้ ผู้ใดจะไปคาดถึง! “ห้ามค้ากำไรกับเสี่ยวปิงน้า….อึ๊ก…”  คนเมาจนดวงตาฉ่ำหวานเดินก็ไม่ตรงทาง ทว่าก็ยังต่อรองเก่งกาจจนหานไท่หมิงดวงใจแทบจะเหลวเป็นน้ำเสียให้ได้ แต่จำต้องใจแข็งพยายามล่อหลอกเอาความจริงที่ศิษย์พี่ฟ่านแอบกระซิบแก่เขาว่าท่านอาจารย์เสวี่ยนั้นบอกความจริงบางสิ่งแก่เฉียวปิงเซียวนับตั้งแต่ที่ต้านโจวนั่นแล้ว หากเ

แต่ต่อให้นางจะรู้สึกวูบวาบยังท้องน้อยมากเท่าใด จะรู้สึกไม่สบายจนเผลอบดเบียดเข้าหากายสูงใหญ่หนั่นแน่นแต่คำว่า ‘ความลับของสวรรค์’ มันมิใช่ว่านางมิอาจเปิดเผยได้หรอกหรือ? นี่ช่างทำเอาคนที่เมาจนจดจำทิศมิได้ก็เริ่มจะแยกไม่ออก เริ่มลังเลว่ากล่าวไปที่เดือดร้อนอาจเป็นบิดาบุญธรรมก็เป็นไปได้ ก็ทัณฑ์เจ็ดสายอสุนีบาตมิใช่ธรรมดา แล้วนั่นก็บิดาของนาง จะให้นางเห็นแก่บุรุษแล้วทอดทิ้งบิดาเฉียวปิงเซียวย่อมไม่คิดทำอยู่แล้ว ...นางสมองเฉื่อยนี่นะ...ใช่แล้วนางแสดงเป็นสตรีโง่งมมาตลอดชีวิตร่วมสิบห้าหนาว เช่นนั้นจะโง่งมต่อไปอีกสักสองหนาวคงไม่ผิดมากมายอันใด...หรือไม่นะ???... ‘ทุกสิ่งอยู่ที่เจ้าติดสินใจนะเสี่ยวปิง จะผิดจะถูก ล้วนเป็นเจ้าที่เลือกเองทั้งนั้น มิใช่ผู้อื่นเลือกให้เจ้าเลยเช่นนั้นก่อนตัดสินใจอันใดเจ้าจงคิดให้ถี่ถ้วนเถิดลูกรัก’ คำกล่าวเหล่านั้นมันยังดังก้องอยู่ในศีรษะเล็กมิเคยจางหายนับจากวันนั้นที่ต้านโจว นี่ก็ผ่านมานับเดือนที่นางนั้นตัดสินใจเลือกจะเสแสร้งโง่งมสมองเฉื่อยไม่รับรู้สิ่งใด หรือถึงนางนั้นจะทราบดี แต่กลับทำเป็นไม่ทราบที่แท้มันถูกต้องจริงหรือเปล่า? คำถามเหล่านี้ล้วนตอบได้ยากเย็นอย่างยิ่ง โ

“เจ้าหมายความว่า? …” ยังจะมาหมายคงหมายความว่าอยู่อี๊ก...นางล่ะเชื่อเขาเลย... “อื้อ…ถูกต้อง ท่านและข้าเราต้อง เอ่อ…เข้าหอกันจึงจะสังหารหนอนสลับวิญญาณจากดอกรุ่ยเซียงได้ แต่มันมีข้อแม้ว่า…เราต้องเต็มใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย ท่านหรือข้าต้องพึงใจต่อกันจนไปถึง เอ่อ…ขั้นนั้น คำสัตย์สาบานในภพชาติเก่าระหว่างเราเมื่อคราวข้าเป็นจ้าวหมิงจูจึงสูญสลาย กับหนอนในกายพวกเราจึงตายลงสิ้น มิต้องใช้ยาใดมาถ่ายถอนพิษอีก ขอเพียงเราทั้งสองเต็มใจเป็นของกันและกันเท่านั้น ทีนี้ท่านจะเอ่อ...เริ่มได้หรือยังเล่าหมิงเกอ?”สิ่งนี้คือกลอุบายของเสิ่นหลี่เหยาที่นางวางเอาไว้ จึงได้ใช้หนอนสลับวิญญาณมาแทนที่หนอนผูกรักในพิธีผูกวาสนาชะตาคู่ครองตั้งแต่แรก ก็เพราะนางมีจุดมุ่งหมายจะยึดครองกายเนื้อนี้แล้วครองรักครองคู่ตลอดไป เช่นนั้นนางจึงเพียรปลูกฝังให้นางและหานไท่หมิงรักใคร่ต่อกัน เฉียวปิงเซียวนางค่อย ๆ อธิบายให้หานไท่หมิงนั้นรู้แจ้งเช่นที่ตนเองก็เพิ่งจะรู้แจ้งเมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่ต้านโจวเช่นกัน“หมายความว่านางที่แท้หาใช่เสด็จแม่ของข้าแล้วเช่นนั้นหรอกหรือ”เพียงได้ฟังคนตัวเล็กเล่าไปจนจบทุกสิ่งกระจ่างว่าเป็นไปด้วยเหตุใดไทเฮานางจึงก

คนใกล้สิ้นสติหลับใหลยังมีแก่ใจเอ่ยคำตอบโต้เขาได้อยู่ นี่แหละจึงเป็นเฉียวปิงเซียวตัวตนจริงแท้ มีสติครบถ้วน มิใช่สาวน้อยเมามายสุราเช่นเมื่อหัวค่ำ พอเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้นางจนเรียบร้อย หานไท่หมิงเขาจึงไปหาเสื้อมาสวมให้คนหลับใหล ในระหว่างนั้นสายตาจึงพลันเหลือบไปเห็นที่ข้อมือของเฉียวปิงเซียว จึงอดจะนึกไปถึงคำบอกกล่าวของนางเสียมิได้ว่าหากพวกเขานั้นรวมเป็นหนึ่งด้วยความเต็มใจทั้งสองฝ่าย หนอนสลับวิญญาณนั้นก็จะตายลง เลยจับข้อมือเล็กขึ้นมาพลิกดูแล้วร่องรอยของดอกรุ่ยเซียง ที่เคยมีในวันวานผ่านมาถึงในวันนี้แล้วกลับจางหาย ริมฝีปากแกร่งก็เผยอยิ้มจนเต็มใบหน้าเมื่อข้อมือเรียวเล็กนั้นไร้ริ้วรอยใดให้เกะกะตา จากนั้นเลยก้มศีรษะลงไปมองที่หน้าอกกว้างของตนเองก็ไร้ริ้วรอยดอกรุ่ยเซียง ที่คล้ายปานแดงมานานหลายหนาว หานไท่หมิงก็เหมือนหลุดพ้นจากขุมนรกอย่างไรอย่างนั้นถึงเขาจะมีความคิดขัดอยู่เล็กน้อยด้วยความตั้งใจเดิมผิดไปนั่นก็คืออยากจะรอให้ถึงเวลาเหมาะสม แต่พอเขาคิดให้ดีอีกครั้ง บางทีนี่คงเป็นเวลาที่เหมาะสมถูกต้องที่สุดแล้วของสวรรค์ที่บันดาลก็เป็นไปได้"ขอเพียงเจ้าไม่ต้องทุกข์ทน จะอย่างไรหมิงเกอล้วนยอมรับได้ทั้งสิ้น.