جميع فصول : الفصل -الفصل 240

ยิ่งเขาส่งเสียงทรมานผสานเสียวซ่าน สุขเกษม เฉียวปิงเซียวนางกลับยิ่งฮึกเหิมดังแม่ทัพสาวผู้องอาจหาญกล้าเร่งขยับทั้งมือและริมฝีปาก ลิ้นนุ่มซอกซอนไปตามรอยบานหยัก ชะรอยว่าหานไท่หมิงเสียวสะท้านจะต้องแหงนใบหน้าเชิดริมฝีปากซี้ดซ้าดดังกับว่าไปกินขิงแก่เผ็ดร้อนไปเป็นถ้วยอย่างไรอย่างนั้น“อา!…อีกนิด…เร็วอีกนิดได้หรือไม่อ้ายเฟย…อึ๊ก…”เฉียวปิงเซียวย่อมตามใจผู้เรียกร้องอยู่แล้ว นางจึงยิ่งเร่งความเร็วจนกายแกร่งเกร็งสะท้านในจังหวะสุดท้ายลำคอกำยำนั้นมีเส้นเอ็นนูนเด่นเห็นชัดเจน“อ้าว…ซี้ด….อึ๊ก!”ในจังหวะที่น้ำคาวใคร่สีขาวขุ่นข้นพ่นออกมาจากส่วนปลายหัวเห็ดบานหยักใหญ่โตสองมือแกร่งก็กระชากเอาคนตัวนุ่มขึ้นมาป้อนจุมพิตร้อนแรงโดยเร็ว เพราะไม่ต้องการให้นางกลืนกินสิ่งที่เขาปลดปล่อยออกมา ทว่าก็ยังมีรสชาติคาวเลี่ยนของสายธารแห่งชีวิตติดมาให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติของตนเองเข้าจนได้ซึ่งยิ่งเป็นเช่นนี้แทนที่เขาจะรังเกียจขยะแขยงกลับบังเกิดอารมณ์กำหนัดพลุ่งพล่านขึ้นเร็วไวทั้งที่ก็เพิ่งเสร็จสิ้นกิจของบุรุษไปไม่ถึงครึ่งเค่อ แก่นกายกำยำเลยมิทันอ่อนตัวก็ดีดดิ้นจะเสียบสอดเข้าช่องทางคูหาสวรรค์เสียแล้ว…“หมิงเกอ…”คนตัวนุ่มถึงก

แล้วเพียงสองชั่วยามชาวเมืองทั่วเทียนคงเฉินก็ต่างได้รับฟังข่าวน่ายินดีนี้ด้วยความปลื้มเปรมอย่างยิ่ง แต่ผู้ซึ่งยินดีเกินใครย่อมมิผิดไปจากหานหย่งเต๋อ ผู้อยู่ในคราบของหานไท่สือที่รอคอยเวลานี้มานานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์นั่นเลยทีเดียวโดยที่เขานั้นมิอาจทราบได้เลยว่าโอกาสที่วาดฝันนั้นยากจะบังเกิดขึ้นไปได้เมื่อทั้งเฉินเซินกับหานไท่หมิงร่วมมือกัน ซึ่งนอกจากเฉินเซินแล้วยังมีเฉียวปิงเซียวกับสืออีที่อยู่ร่วมเผชิญความทุกข์ยากเคียงข้างบุรุษของตนเองกันทั้งสิ้น เช่นนี้ให้ร้อยจอมปีศาจเนี่ย หรือราชาเผ่ามารไป จนถึงเทียนจวินก็คงต้องพ่ายให้แก่สองดวงจิตทว่ามีถึงสี่ร่าง!จากวันที่รู้แจ้งว่าชินหวางเฟยเฉียวปิงเซียวนางทรงพระครรภ์นี่ก็ผ่านมาได้หนึ่งเดือนแล้ว เช่นนี้ต่อให้หานไท่หมิงเขาประวิงเวลาด้วยสารพัดเหตุผลก็เกรงว่าจะหมดเวลาเสียแล้ว เมื่อสุดท้ายหานหย่งเต๋อเขาก็ออกราชโองการมาจนได้ ซึ่งต่อให้เขาไม่เต็มใจยอมรับสตรีทั้งสองมาร่วมตำหนัก แต่แผนนั้นยังไม่พร้อมดำเนินการเด็ดขาด สุดท้ายวันที่เขาไม่อยากให้มีก็บังเกิดจนได้แต่แน่นอนหานไท่หมิงคงไม่ยินดีจะยอมจำนนโดยมิคิดแก้ไข โดยเฉพาะการต้องให้เฉียวปิงเซียวนางต้องลำบากใจหร

จากที่เพียงร้องไห้กระซิกแผ่วเบาอย่างรักษากิริยา พอถูกผู้เป็นนายสอบถามเอาความพร้อมกับกิริยาลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยนถอนหายใจเสี่ยวเตี๋ยนางนั้นก็พลันร่ำไห้ออกมาเสียโฮใหญ่เล่นเอาท่านแม่ตัวน้อยของเจ้าหัวไชเท้าถึงกับแตกตื่นไปไม่เป็นไปครู่หนึ่ง โถ...“อย่าเสียใจไปเลยนะเสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ ต่อไปเสี่ยวปิงนั้นจะไม่ตะกละกินปลาสำลีทีละสามตัวอีกแล้ว”สตรีมีครรภ์ผู้เห็นเรื่องกินยืนหนึ่งกว่าสวามีก็ยังคงเสแสร้งว่าตนเองเข้าใจไปว่านางกำนัลคนสนิทนั้นเสียใจที่ตนเองกินปลาสำลีนึ่งหมด ไม่เผื่อแผ่เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ นางกำนัลสาวจึงร่ำไห้ประหนึ่งบิดาสิ้นมารดาเสียถึงเพียงนี้ ทั้งที่ความจริงนางรู้แจ้งดีทุกสิ่ง แต่การฉลาดเกินไปมันมีแต่ภัยร้าย เสแสร้งเป็นคนโง่บ้างด้อยสติปัญญาไปบ้างนั่นจึงปลอดภัย"ฮึก...ฮือ...ทะ...ท่านหญิง...เราหนีออกจากตำหนักกันเถิด"...หา!..."นะ...นะ...นี่เพียงปลาสำลี เสี่ยวเตี๋ยถึงกับจะหนีออกจากตำหนักเชียวหรือ?...โอ้โห...เรื่องใหญ่ไปแล้ว...เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ต้องใจเย็นสักนิดนะ เดี๋ยวเสี่ยวปิงให้ห้องเครื่องนั้นนึ่งมาให้ใหม่น้า...เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ต้องการอีกกี่ตัวบอกเสี่ยวปิง นี่ชินหวางเฟยนะ เสี่ยวเตี๋ยเจ่เ

...หึ...หึ...หึ...อย่าให้เสี่ยวปิงได้ร้ายนะไทเฮา..."หา...ชินหวางเฟยทรงกล่าวว่าอันใดนะเพคะ?...ก็เมื่อช่วงสายทรงยังกล่าวว่ามิได้ขึ้งโกรธอันใดชินหวางสักเพียงนิดนี่เพคะ"เสี่ยวเตี๋ยผู้ไม่รู้การใดทั้งสิ้นเช่นสืออี นางถึงกับดวงตาเหลือกลานเมื่อเห็นคนท้องเริ่มนูนเด่นกำลังกระทำกิริยาขึงขังพร้อมจะไป 'ถลกหนังศีรษะ' ของผู้ใดไปมิได้ นอกจาก...ชินหวางหานไท่หมิงและพระชายาสามที่คาดว่าบัดนี้คงใกล้เวลาเข้าหอกันแล้วเป็นแน่..."ข้าเป็นคนท้องอ่อน ๆ อารมณ์ไม่แน่นอน บัดนี้รู้สึกอยากตบภรรยาน้อยก็จะไปตบ เจ้ามีปัญหาหรือเสี่ยวเตี๋ย?"สืออีนั้นแทบเก็บอารมณ์อยากหัวเราะแทบไม่ไหวกับกิริยาสมจริงจ้างสองอีแปะเล่นใหญ่เสียล้านตำลึงทองของคนตัวอวบ แต่ครรภ์ยังไม่โตพอจะมองออกว่านางท้องอยู่เสียยิ่งนัก"ไปกันเถิดสืออีเจ่เจ๊ ราตรีนี้หากเปิ่นหวางเฟยมิได้ถลกหนังศีรษะเจ้าปีศาจกระทิงเฒ่ามากราคะให้สาแก่ใจ เกรงว่าอาจจะนอนหลับไม่สนิท ยิ่งไม่ได้ไปทำความรู้จักกับนางภรรยาน้อยไร้ยางอายด้วยแล้ว กลัวว่าในมื้อดึกอาจจะไม่เจริญอาหารเอาได้ หึย...เปิ่นหวางเฟยคันมือคันเท้ายิ่งนัก!"...นี่ชินหวางเฟยทรงไปกินสิ่งใดผิดสำแดงมากันเล่า?...เสี่ยวเตี๋ยค

...คาดว่าเจ้าคนบ้านั่นเขาคงกำลังลำบากอยู่เป็นแน่...ส่วนเสี่ยวเตี๋ยผู้ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอันใดกับสองร่างหนึ่งวิญญาณนางก็รู้สึกภาคภูมิใจเฉียวปิงเซียวในภาคของนางมารร้ายเช่นนี้มากมายยิ่งนัก ก็ในอดีตตั้งแต่จำความได้จวบจนต้องย้ายมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเช่นวังหลวงหรือตำหนักชินหวางแห่งหนานสุ่ยนี้ ท่านหญิงหกของนางนั้นยินยอมคนมาตลอด จนถูกรังแกบ่อยครั้ง บัดนี้อดีตท่านหญิงน้อยของนางดูสูงส่งดั่งกับองค์ไทเฮามาเองกระนั้น นี่สินะหงส์ให้อย่างไรก็ยังคงความเป็นนางพญาหงส์อยู่วันยังค่ำ.......เสี่ยวเตี๋ยพึงใจปางนี้ของชินหวางเฟยที่สุด!..."ปิงเซียวรบกวนพระทัยชินหวางแล้วเพคะ"กายที่ยังคงอรชรอยู่หลายส่วน ยกเว้นก็เพียงเอวที่เริ่มหนาขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นที่อวบอั๋นขึ้นมาสองส่วน ทั้งที่ผู้เป็นมารดานั้นกินเก่งเสียจนบุรุษเช่นเขายังมิอาจทัดเทียมย่อกายถวายพระพร หานไท่หมิงมิรอช้าพุ่งกายตรงไปประคับประคองคนท้องทันควันจนเหลิ่งปี้เหลียนยังมองตามไปตาค้างต่อความว่องไวนั้น"อ้ายเฟยต่างหากที่ลำบากแล้ว มาเถิดมานั่งตรงนี้นะเจ้า"หานไท่หมิงมิรักษากิริยาใดทั้งสิ้นนอกจากสนใจดูแลขยับเก้าอี้ให้เฉียวปิงเซียวนั่งแล้วเร่งรีบคีบอาหาร