ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ? のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บทนำเสียงดนตรีแสนไพเราะกับอาหารเลิศรสในวันนี้กลับไม่ทำให้คุณหนูสี่ ‘ถานเมิ่งจี’ ดรุณีน้อยวัยสิบหกหนาว บุตรสาวสายตรงเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่ถาน หรือก็คือถานไท่เว่ย ผู้มีนามว่า ‘ถานหมิงฮ่าว’ รู้สึกเพลิดเพลินเช่นทุกครั้งเช่นที่นางได้ติดตามบิดามาร่วมงานเลี้ยงใหญ่ภายในวังหลวงเอาเสียเลยนั่นคงเพราะตนเองบังเกิดอาการประหลาดหลังจากผู้เป็นบิดานั้นลุกขึ้นไปทักทายสหายเมื่อครู่ใหญ่ก็เป็นไปได้ ทำให้เด็กสาวต้องเหลียวมองหาว่าบัดนี้บิดานั้นใกล้จะกลับมายังโต๊ะที่ตนนั่งรอหรือยัง แต่ก็เห็นเพียงเงาหลังห่างไกลเท่านั้นครั้นเมื่อเหลียวไปหาพี่ชายคนที่สามที่หายไปกับสตรีสาวนางหนึ่งก็ยังไม่กลับมา เห็นการวันนี้ดูแปลกไปจริง ๆ “น้องสี่เป็นอันใดไปหรือ” คงเพราะนางกระสับกระส่ายเกินไป พี่สาวต่างมารดาจึงร้องทักขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย แต่นางที่เป็นดวงจิตของคนต่างยุคซึ่งเข้ามาอาศัยแทนที่คุณหนูสี่ถานเมิ่งจีคนเดิมได้หนึ่งหนาวกลับไม่เชื่อใจสตรีร้ายกาจเช่น ‘ถานม่านอวี้’ เด็ดขาดหลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้ถานเมิ่งจีถึงแก่ความตายแล้ว นางที่เป็นดวงจิตของ ‘เจ้าจันทร์ มากมีทรัพย์’ นักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ชั้นปีที่ 3 ของมหาวิทยาลั

ตอนที่ 2หลี่ปิงเฉิงเริ่มปลดอาภรณ์ที่แต่เดิมนั้นแต่งเต็มยศของสตรีชั้นสูงสมควรปลดยาก หากแต่เพราะครู่ก่อนผู้เป็นเจ้าของดึงทึ้งมันจนหลุดรุ่ยร่ายอยู่ก่อนแล้ว เขาจึงปลดมันออกง่ายดายทีละชิ้น จนสุดท้ายก็เปลือยเปล่าอวดโฉมอรชรสมส่วนของบุปผาที่ยังเยาว์งดงาม แสงเทียนกระจ่างมองเห็นเรือนร่างกลมกลึงที่ผิวขาวเนียนราวกับหยกเนื้อดี แต่บัดนี้กลายเป็นสีชมพูไปทั่วสายตาของท่านอ๋องแปดมองดูภาพงดงามตรงหน้าด้วยกิริยาอึ้งและตะลึงนิ่งค้างไป เป็นเพราะเรือนกายที่ไร้อาภรณ์ของคนที่เขาชิงชังนั้นงดงามราวกับเทพธิดาบุปผามาจุติ หน้าอกอิ่มที่มีปลายยอดสีแดงระเรื่อชวนกระหายกับเต้าทรวงที่พอเหมาะ เอวเล็กลงไปที่สะโพกกลมกลึงรับกับเรียวขาขาวผ่องจนถึงปลายเท้าเล็ก หรือแม้แต่นิ้วเท้าของนางก็ทำเอาเขาคอแห้งราวกับหลงอยู่กลางทะเลทรายนานหลายชั่วยามก็มิปาน “คุณชาย ข้าทรมานยิ่งนัก ได้โปรดทำให้ข้าหายทรมานด้วยเถิด” ถานเมิ่งจีผู้สิ้นสติอันดีไปแล้ววิงวอนออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ดวงตาคู่งามบัดนี้แดงก่ำรวมถึงผิวกายที่เริ่มกลายเป็นสีแดงแทนชมพูเข้มดูแล้วนางก็คล้ายถ้วยชาบอบบาง หากสัมผัสหนักมือไปอาจแตกหักได้โดยง่าย ทำเอาใจแกร่งพลันหวั่นไหว “เ

ตอนที่ 4หลี่ปิงเฉิงเหยียดริมฝีปากยิ้มออกมาหลังมอง ‘งิ้ว’ ที่กู้ฮองเฮาร้อง และมีถานม่านอวี้คอยตีกลองรับเป็นจังหวะแสนเสนาะ แล้วที่สำคัญทุกคนดูเหมือนจะมองไม่ออกเสียด้วย เขาแสนจะชิงชังอย่างยิ่ง แต่ก็ยังไม่อยากโอ้อวดว่าตนเองเท่าทันสตรีทั้งสอง“ถานไท่เว่ยคิดเห็นเป็นประการใดเล่า?” หลี่อี้ฝานหันไปถามถานหมิงฮ่าวซึ่งแม่ทัพใหญ่ ในฐานะถานไท่เว่ยจะตอบอันใดออกไปได้อีก เพราะเช่นไรคนของเขาก็เสียหายไปแล้ว ชื่อเสียงของบุตรสาวคนเล็กของตนปกติก็ไม่ใช่จะดีอยู่แล้ว บัดนี้เห็นกันถ้วนหน้าว่าถานเมิ่งจีไม่สะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้วเขายังจะไปเรียกร้องอันใดได้อีก“เรื่องของม่านอวี้ กระหม่อมยกให้ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงเมตตาพ่ะย่ะค่ะ แต่เมิ่งจีกับท่านอ๋องแปดเช่นไรก็คงยากจะนิ่งเฉย หวังว่าฝ่าบาทจะเห็นใจกระหม่อมด้วย” ถานม่านอวี้นั้นชะตาชีวิตของนางแต่เดิมก็หนีไม่พ้นอนุภรรยาของสกุลใหญ่อยู่แล้ว บัดนี้กำลังจะได้เป็นถึงพระชายารองในองค์ไท่จื่อ หรือเหลียงตี้ (ตำแหน่งพระสนมในองค์รัชทายาทขั้น 3 ชั้นเอก หลี่ไท่หยางสามารถแต่งเข้าตำหนักบูรพาได้ 2 นาง) ก็นับว่าเขาส่งบุตรสาวคนโตแสนอาภัพไปได้ดิบได้ดีหมดห่วงแล้ว แต่ที่เขากำลังห่วงอย่าง

ตอนที่ 6“จะเสียงดังไปไย เจ้าคงไม่คิดว่าเป็นลี่จื่อที่ขวัญกล้าบังอาจวางยาข้าจริงใช่หรือไม่?” กายเล็กดีดตนเองขึ้นจากเตียงมานั่งกอดเข่า วางคางเรียวลงบนหัวเข่ามองจับจ้องสาวใช้รุ่นพี่ด้วยสายตาสงสัย“เอ่อ…” ลู่เจียวถึงกับพูดไม่ออกยามเจอกับคุณหนูสี่ผู้มากปัญญา หาใช่คุณหนูสี่คนเดิมก่อนรถม้าตกลงไปในแม่น้ำจนศีรษะกระทบกระเทือนเมื่อหนึ่งหนาวก่อน“ถึงข้าไม่ได้ไปดูการสอบสวน แต่ก็พอจะคาดเดาได้ พี่สามคงไม่ตรงไปตรงมา เพราะเช่นไรพี่หญิงใหญ่ที่เป็นพี่สาวร่วมมารดาเดียวกันกับข้าที่เป็นน้องสาวต่างมารดา เขาคิดช่วยใครเจ้าย่อมรู้แจ้ง” หนึ่งในต้าเซิ่งสอนนางได้หลายสิ่งว่าที่เคยดูซีรีส์แล้วมองว่ามันน้ำเน่าไกลตัวนั้น บัดนี้ความน้ำเน่านั้นกลับมาใกล้จนหายใจรดต้นคอนางเลยทีเดียว การแก่งแย่งระหว่างภรรยาเอกและอนุภรรยาไม่เกินจริง เช่นไรบุตรที่เกิดจากภรรยาเอกและอนุภรรยาอิจฉาริษยากันยิ่งกว่าเป็นจริงหลายเท่านัก ยิ่ง ‘พี่รอง’ ที่เป็นพี่ชายร่วมมารดาของคุณหนูสี่ต้องไปอยู่ไกลถึงชายแดนมานานกว่าหกหนาว คาดว่าในจวนที่ขาดฮูหยินเอกคงมีเพียงบิดาและท่านย่าที่รักใคร่ห่วงใยคุณหนูสี่จากใจจริงนอกจากนั้นยิ่งคุณหนูสี่ย่อยยับ คนเหล่านั้น

ตอนที่ 8“หากโอกาสหน้าคุณชายสิบสี่นั้นมาท่องเที่ยวยังเมืองซั่วหยางนี้อีก ก็ขอเชิญแวะมายังหอชุนอวี่ของเราอีกนะเจ้าคะ” แน่นอนว่าถึงคุณชายน้อยที่บอกว่าตนเองแซ่เฝิ่ง เป็นบุตรชายลำดับที่สิบสี่ผู้นี้มิได้ประมูลบุปผางามไปสักนาง แต่ก็ซื้อขาดสาวใช้ชั้นเลวที่ถูกขายทิ้งไปถึงสี่นาง เงินนั้นมากโข นางทำการค้าย่อมคิดถูกใจอีกฝ่าย หวังมีการค้าต่อกันในภายภาคหน้าอีก“ย่อมต้องแวะมาอย่างแน่นอน” มิได้กล่าวโกหกแม้แต่น้อย เพราะนางรู้สึกประทับใจหอชุนอวี่ไม่น้อย เพราะจะกล่าวไปก็ไม่ต่างจากผับบาร์ในยุคที่นางยังเป็น ‘เจ้าจันทร์’ หากมาเพื่อผ่อนคลายก็นับว่าไม่เลวทีเดียว“รถม้าคันนี้มิทราบว่าหากข้าต้องการซื้อขาด ท่านลุงสะดวกใจจะขายหรือไม่?” พอเหล่ามาม่าของหอชุนอวี่จากไป นางจึงไม่รอช้าเจรจาขอซื้อขาดรถม้าที่แต่แรกตกลงเพียงแค่เช่าเท่านั้น ด้วยเพราะคิดซ่อนคนปกปิดที่อยู่เอาไว้ มีเพียงต้องซื้อรถม้าเท่านั้นเรื่องราวจึงเป็นความลับได้ดีที่สุด“สามร้อยตำลึงขอรับคุณชายน้อย” ท่านผู้เฒ่าเรียกราคาไม่ปรานี“ข้าเพิ่มให้ท่านอีกห้าร้อยตำลึงเงิน ขอแค่ท่านลุงช่วยแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น หรือจะลืมรถม้าคันนี้ไปเลยได้ยิ่งดีเท่านั้น” น