ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?

ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?

last updateLast Updated : 2026-04-17
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
270Chapters
15.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สามหนาวก่อน'ถานเมิ่งจี'เป็นหนึ่งในคนที่ทำให้คู่หมายของเขาถึงแก่ความตายพร้อมเด็กในครรภ์พออีกสามหนาวต่อมานางกลับมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าวิงวอนขอความเมตตาจากเขาเช่นนี้หรือ'หลี่ปิงเฉิง'จะไม่ฉวยโอกาสชำระแค้น!

View More

Chapter 1

บทนำ 1/3

Viola Smith's POV

The doctor looked at me with pity as I swallowed a heavy dose of painkillers.

Three days left to live. That was what they had told me.

I took the elevator up to the VIP floor. My dad, Charlie Smith, was slicing fruit for Jane. Meanwhile, my mom, Wendy Carter, was curled up beside her, watching a movie.

The moment I opened the door, the happy chatter stopped.

"Didn't you say you were on your deathbed this morning? What now? No one believed your lie, so you came back to pick on Jane again?

"Viola, from this moment on, your father and I aren't leaving Jane's side. You won't get another chance to hurt her," Mom said coldly, stepping in front of the bed to block me.

"We're the Smith family—nobles of Moonfall Pack. We have standards, and we're respected. But you? You've always been hot-tempered and jealous. You even faked being sick just to steal the Miracle Elixir meant for Jane!"

Dad stood beside Mom, just as defensive, like a hen guarding their chick.

And behind them, Jane stuck out her tongue at me with a smug little smile.

I smiled bitterly. I had heard this before. Every time, I would shout back. I would tell them I never touched Jane and try to prove how fake she really was.

But all I got in return was my parents' distrust and disgust.

More distance. Less love.

And now?

I was dying.

There was no point in explaining anything anymore.

"Anyway, it's good that you're here. Saves me the trouble of calling you. I have something to say," Dad said with a cold expression.

"I actually have something to say too," I said, trying to keep my tone light. "Jane's always wanted my fur business, right? Well, I've been thinking. Since we're family. I'll give it to her."

The cold expression on my parents' faces cracked momentarily. They exchanged glances then looked at me.

"You're serious?" Dad asked. "Is this some kind of trick? Are you asking for something in return?"

They couldn't believe it. Their first reaction was to think I was playing a trick on them, and I couldn't blame them.

Jane had been eyeing the fur company I had built from scratch for years. My parents had tried everything to convince me to hand it over.

Every talk ended in a fight, and every fight chipped away at whatever family love we had left.

But now?

I was dying.

What good was a business to a dead woman?

"You should've done this a long time ago," Dad said softly. His voice relaxed, and his eyes finally looked kind.

Mom stepped forward and gently held my hand. "You've grown up. You're finally acting sensible."

She smiled warmly. "I know you created the company, but Jane's been top of her class in finance and business at university. If anyone can take your company and turn it into the top fur brand in the country, it's her."

I nodded quietly and handed the signed transfer papers to Jane. As I stared at my signature on the bottom of the paper, I caught sight of Jane's expression.

Jane looked surprised at first, but when no one else was watching, she shot me a smug, victorious smile.

In this competition for family affection, I had lost.

"Here, drink some water. You must be thirsty."

Mom offered me a glass of water and gently brushed my hair back, her smile soft and sweet.

I nearly cried.

Why was it only when I gave something to Jane that Mom treated me like her daughter?

I couldn't help but wonder…

After I was gone, and when they finally saw who Jane really was—

Would they regret how cold they were to me?

-

When I returned home from the hospital, my son and mate were having dinner at the table.

"This cream of mushroom soup is amazing, Dad," Mark said with a grin.

"Your Aunt Jane loves it too. We'll bring her some after dinner."

They were laughing and chatting, looking like the perfect little family. But the second they saw me walk in, everything changed.

"Why are you home?"

Leo Ashford set down his spoon, staring at me in confusion. The spread of food on the table seemed to hurt my eyes.

Mark's gaze was distant, as if he were looking at a stranger.

That was when I realised that Leo knew how to cook, and he was good at it too.

I never knew that.

I used to be the one who cooked. The one who worked long hours to pay the bills. The one who held the house together.

But Leo always complained that my cooking was terrible.

Even Mark picked up on it. He started acting like I wasn't good enough to be his mother.

I gave everything to this family—my time, my energy, my whole life.

And in the end, not one of them respected me.

Back then, if they gave me the cold shoulder like this, I would've snapped. I would've shouted, "Why can't I come home? Why do you look at me like I don't belong here?"

But not anymore.

I didn't answer. I just started packing my things quietly.

When I didn't answer, Leo hesitated for a moment, then walked over to me.

"Viola, I wanted to talk to you about something."

His voice was softer this time, almost guilty.

"Your sister just started her treatment, and the Miracle Elixir is affecting her emotions. Makes her feel down. To keep her spirits up and to help with her recovery, your parents suggested that she and I go through the Marking Ceremony.

"They hope it'll make her feel better."
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ssert
Ssert
สนุกดี มีครบรส แต่มีบทซ้ำกัน
2026-03-12 19:49:44
2
1
P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
21/1 /2 ซ้ำนะจ๊ะ ซ้ำกับ 22/1-2 26 ซ้ำ 27
2026-03-11 15:15:19
6
1
270 Chapters
บทนำ 2/3
พลั่ก! ตุ๊บ!แม้แต่ชนกับคนจนเซถลาล้มลงไปบนพื้น ถานเมิ่งจีก็ไม่สนใจจะดูแล้วว่าอีกฝ่ายคือผู้ใด นางสนใจเพียงต้องไปให้ถึงรถม้า และคนของบิดาให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะควบคุมสติตนเองไม่ไหว ยิ่งเหลียวกลับไปมองด้านหลังแล้วเห็นนางอสรพิษหน้าขาวถานม่านอวี้กำลังลุกเดินตามมาด้วยกิริยาเยือกเย็น นางกลับยิ่งตึงเครียด เพราะคนเช่นนั้นไม่มีทางกลับใจมาคิดดีต่อนางเป็นแน่“เดี๋ยวสิ! เจ้าจะไร้มารยาทเกินไปหรือไม่คุณหนูสี่ เดินชนคนแล้วไม่ขอโทษ ช่างไม่เหมาะสมกับฐานะคู่หมายของไท่จื่อหลี่ไท่หยางเลยนะ”เสียงของบุรุษที่นางเพิ่งชนจนเซถลาล้มก้นกระแทกพื้นราวกับนกปีกหักกลับไม่ยอมปล่อยนางให้จากไปด้วยดี หันมาจับต้นแขนของนางแล้วบีบเอาไว้จนแน่น ทำเอากายสาวร้อนรุ่มแทบเสียสติ“เมิ่งจีขออภัยที่ไร้มารยาทต่อคุณชายท่านนี้แล้ว ต้องขออภัยจากใจเจ้าค่ะ”นางกัดฟันข่มความทรมานขุมใหญ่ลงท้องก่อนปั้นหน้ายิ้มแล้วเอ่ยขอโทษจากใจจริง แต่รอยยิ้มของนางคงบิดเบี้ยวไม่น้อย บุรุษหน้าตาดุดันจึงมองกันด้วยสายตากังขาอยู่หลายส่วนส่งมาให้เช่นนี้ แต่สงสัยอันใดมันก็เป็นปัญหาของเขาปัญหาเดียวของนางคือต้องกลับรถม้าแล้วเร่งไปพบท่านหมอสักคนให้ได้เท่านั้น“เมิ่งจี
Read more
บทนำ 3/3
แต่เดินหาอยู่ครู่ใหญ่ก็หาไม่พบ ถานม่านอวี้จึงยิ่งร้อนใจ ไหนจะต้องกลับไปรับหน้าบิดา ไหนจะยังหานางตัวดีไม่พบไม่ร้อนใจอย่างไรไหว ยิ่งเวลายิ่งดึก ถานม่านอวี้ก็แทบจะเสียสติแล้ว บัดนี้ดวงตาคู่งามแดงก่ำเพราะโมโหและแค้นใจที่สวรรค์ไม่เป็นใจให้โอกาสนางเลย คิดด่าทอไปถึงน้องชายของตนที่ไม่ได้ความเอาเสียเลย แทนที่จะช่วยกันกลับหายหัวไปเสียได้ นางแค้นใจแทบกระอักโลหิตออกมาแล้วในยามนี้“เจ้าตามหาต่อไป ส่วนข้าต้องกลับไปรับหน้าท่านพ่อก่อน ระวังด้วยล่ะ อย่าให้ถูกจับได้ ที่สำคัญหากพบคุณชายให้เขาช่วยหาคนด้วยอีกแรงจำไว้นะ!”มีเพียงป้ายความผิดให้กับนางสาวใช้หน้าโง่เช่น ‘ชุนลี่จื่อ’ เท่านั้นนางจึงเอาตัวรอดได้ในเหตุการณ์นี้ ส่วนคำพูดของถานเมิ่งจีนั้นนางคิดว่าตนเองพอจะหาทางแก้ไขได้อยู่บ้าง เนื่องจากแต่ไหนแต่ไรนางมารน้อยเมิ่งจีก็ทำอะไรตามใจตนเองเป็นหลัก โกหกจนเป็นสันดาน ถึงหนึ่งหนาวจากอุบัติเหตุรถม้าตกลงไปในแม่น้ำ ‘ฮวงเหอ’ คราวนั้นมันจะเปลี่ยนไปมาก แต่คนเคยไร้แก่นสารมาทั้งชีวิต แม้แต่ฮองเฮาที่คาดหวังกับอำนาจสกุลถานบ่อยครั้งยังไม่พึงใจกับว่าที่สะใภ้ผู้นี้ นางคิดว่าคราวนี้ตนเองจะต้องหาทางออกให้ตนเองได้อย่างแน่นอนใ
Read more
ตอนที่1 1/2
ตอนที่ 1หมับ!“นึกว่าเจ้าหลบหนีไปแล้วเสียอีก ข้าคิดจะไม่เอาความนางมารน้อยเช่นเจ้าแล้วโดยแท้ แต่เจ้ากลับย้อนกลับมาเช่นนั้นความแค้นนี้ข้าคงต้องชำระเสียในค่ำคืนนี้แล้วคุณหนูสี่”สวรรค์!นางไปล่วงเกินผู้ใดบนแดนเทพเซียนเอาไว้กันแน่ ราตรีนี้จึงไม่ง่ายดายเช่นนี้ หลุดพ้นจากเงื้อมมือของนางอสรพิษหน้าขาวม่านอวี้ก็มาตกอยู่ในกำมือของบุรุษแปลกหน้าที่มีร่างกายใหญ่โตราวกับยักษ์ มองหาทางรอดล้วนไม่เห็นเช่นนี้“ปล่อยข้า…”สติของนางกำลังจะไม่ไหวอีกครั้ง แต่กลับมาติดอยู่กับบุรุษแปลกหน้าที่ตนดันไปก่อความแค้นให้อีกฝ่ายเอาไว้ ถานเมิ่งจีอยากกรีดร้องออกมากกับโชคชะตาของตนยิ่งนัก แต่ที่ทำได้มีเพียงต้องจิกเล็บลงไปบนฝ่ามือ หวังใช้ความเจ็บปวดฉุดดึงสติเอาไว้อีกครั้ง เพราะบัดนี้นางหอมกลิ่นกายของคนผู้นี้จนเคลิบเคลิ้มไปหมดแล้ว“คุณชายได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด ที่ล่วงเกินเมื่อครู่ล้วนมิได้ตั้งใจ หรือหากคุณจะถือโทษให้จงได้ เช่นนั้นท่านเพียงแจ้งชื่อแซ่ของท่านมา พรุ่งนี้มาเยือนเมิ่งจีจะไม่คิดรีรอนำของกำนัลพร้อมบิดาไปขอโทษจนถึงจวนของท่านไม่บิดพลิ้วแน่แท้เจ้าค่ะ”“? …”หลี่ปิงเฉิงจากเมืองหลวงไปสามหนาว มิคาดกลับคราวนี้นางมารน้อย
Read more
ตอนที่1 2/2
“ได้สิคุณหนูสี่ ข้าจะเมตตาเจ้าเอง!”รอยยิ้มราวกับปีศาจร้ายนั้นถานเมิ่งจีมองไม่เห็น เพราะสติของนางขาดหายไปแล้วชั่วขณะ หลี่ปิงเฉิงจึงยกมือเป็นสัญญาณให้คนสนิทของตนทั้งสองเปิดทางสะดวกให้ แล้วเขาจึงยกร่างเล็กขึ้นบ่าแบกตรงไปยังตำหนักรับรอง แทนที่จะเลือกกลับตำหนักของตนยังนอกเมืองลั่วหยางเช่นปกติที่เคยปฏิบัติมานับจากได้แยกตำหนักเมื่อครบวัยสิบหกหนาว“หลังจากนี้อีกหนึ่งชั่วยาม เจ้าต้องหาทางให้คนไปพบข้ากับนางอยู่ร่วมกันให้จงได้” มุมปากแกร่งกระตุกอย่างพึงใจหลังจากสั่งคนของตนให้ดำเนินตามแผนที่เพิ่งจะผุดขึ้นมาเมื่อครู่ที่ตนสัมผัสได้ว่าคุณหนูสี่ตัวร้ายกำลังเผชิญเรื่องลำบาก แน่นอนว่าบุรุษผู้ผ่าเผยเช่นเขาย่อมไม่ทิ้งโอกาสชำระแค้นที่นางกับหลี่ไท่หยางร่วมกันทำกับ ‘เหลิ่งหลิงจู’ คุณหนูใหญ่ของท่านอัครมหาเสนาบดีเหลิ่ง สตรีที่เขารักปักใจจนคิดตบแต่งนางมาเป็นพระชายาคู่เคียงใจ หากแต่เพราะหลี่ไท่หยางและถานเมิ่งจีก็มาพรากชีวิตของนางไปจากเขาเมื่อสามหนาวก่อน จนเขามิอาจรั้งอยู่เมืองหลวง ต้องหลบไปเลียแผลใจไกลถึงแคว้นหย่ง แล้ววันนี้นางเดินมาวิงวอนเขาด้วยตนเอง หากไม่ ‘เอาคืน’ ก็ไม่ใช่หลี่ปิงเฉิงตัวจริงแล้ว“ท่านจะพาข้
Read more
ตอนที่2 1/2
ตอนที่ 2หลี่ปิงเฉิงเริ่มปลดอาภรณ์ที่แต่เดิมนั้นแต่งเต็มยศของสตรีชั้นสูงสมควรปลดยาก หากแต่เพราะครู่ก่อนผู้เป็นเจ้าของดึงทึ้งมันจนหลุดรุ่ยร่ายอยู่ก่อนแล้ว เขาจึงปลดมันออกง่ายดายทีละชิ้น จนสุดท้ายก็เปลือยเปล่าอวดโฉมอรชรสมส่วนของบุปผาที่ยังเยาว์งดงาม แสงเทียนกระจ่างมองเห็นเรือนร่างกลมกลึงที่ผิวขาวเนียนราวกับหยกเนื้อดี แต่บัดนี้กลายเป็นสีชมพูไปทั่วสายตาของท่านอ๋องแปดมองดูภาพงดงามตรงหน้าด้วยกิริยาอึ้งและตะลึงนิ่งค้างไป เป็นเพราะเรือนกายที่ไร้อาภรณ์ของคนที่เขาชิงชังนั้นงดงามราวกับเทพธิดาบุปผามาจุติ หน้าอกอิ่มที่มีปลายยอดสีแดงระเรื่อชวนกระหายกับเต้าทรวงที่พอเหมาะ เอวเล็กลงไปที่สะโพกกลมกลึงรับกับเรียวขาขาวผ่องจนถึงปลายเท้าเล็ก หรือแม้แต่นิ้วเท้าของนางก็ทำเอาเขาคอแห้งราวกับหลงอยู่กลางทะเลทรายนานหลายชั่วยามก็มิปาน “คุณชาย ข้าทรมานยิ่งนัก ได้โปรดทำให้ข้าหายทรมานด้วยเถิด” ถานเมิ่งจีผู้สิ้นสติอันดีไปแล้ววิงวอนออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ดวงตาคู่งามบัดนี้แดงก่ำรวมถึงผิวกายที่เริ่มกลายเป็นสีแดงแทนชมพูเข้มดูแล้วนางก็คล้ายถ้วยชาบอบบาง หากสัมผัสหนักมือไปอาจแตกหักได้โดยง่าย ทำเอาใจแกร่งพลันหวั่นไหว “เ
Read more
ตอนที่2 2/2
เขาจึงเริ่มปลุกเร้าร่างน้อยอีกครั้ง เรียวนิ้วแกร่งส่งลงไปกรีดกลางบุปผา บดขยี้เกสรหนักเบาสลับกัน จนเรือนกายอรชรดีดพล่าน จากนั้นจึงขยับปลายนิ้วลงไปก่อนจะสอดใส่เข้าไปในช่องทางรักแสนคับแคบที่บัดนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานมากมาย ในขณะที่ดวงตาก็จับจ้องมองใบหน้างดงามที่กลับมาแดงก่ำอีกครั้ง เพื่อดูว่านางรู้สึกเช่นไรเมื่อเขาเริ่มขยับนิ้วร้ายเข้าออกเป็นจังหวะ พอเห็นนางส่ายใบหน้าไปมาบนหมอนหนุนจนเส้นผมนุ่มกระจายยุ่งเหยิง จึงแย้มยิ้มพึงใจก่อนจะโน้มใบหน้าคมสันลงไปแนบชิดใบหูขาวผ่องขบเม้มอยู่ครู่หนึ่ง จนกายเล็กกระตุกด้วยความเสียวซ่านหลังจากถูกเขาผลักนางไปถึงจุดหมายเป็นครั้งแรกสำเร็จ “ชอบหรือไม่?” ดวงตาหงส์คู่งามยังล่องลอย เห็นเช่นนั้นหลี่ปิงเฉิงก็ไม่รั้งรออีกต่อไป เขาเร่งหยัดกายแกร่งขึ้นแล้วปลดอาภรณ์สองชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากกายช่วงล่าง โยนทิ้งไปราวกับว่ามันไร้ค่าทันที ภาพดังกล่าวทำเอาถานเมิ่งจีที่เพิ่งเคยเห็นบุรุษเปลือยกายจริงต่อหน้าพลันมองนิ่งค้าง สุดท้ายนางก็หลบสายตาเสียจากภาพของเรือนกายกำยำขาวสะอาด แต่กลับดูบึกบึน เพราะเต็มตึงไปด้วยมัดกล้ามไปทั้งกาย ภายในใจก็ตกใจกับเรือนร่างสูงใหญ่ที่ ‘ยิ่งใหญ่’ ไปห
Read more
ตอนที่3 1/2
ตอนที่ 3พรึ่บ!“!!!”ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเท้าแกร่งขององค์ไท่จื่อหนุ่มนาม ‘หลี่ไท่หยาง’ ถีบจนปลิวหวือตกลงเกือบกึ่งกลางห้องนอนกล้างใหญ่ภายในตำหนักรับรอง หลี่ปิงเฉิงกลับว่องไวกว่ากระชากผ้าห่มผืนโตขึ้นมาห่มกายตนและคนตัวเล็กเอาไว้ได้เฉียดฉิว“หลี่ปิงเฉิง ไอ้คนต่ำทราม!!!”ไอสังหารพวยพุ่งออกจากเรือนกายแกร่งในอาภรณ์สีดำลวดลายสีทองเต็มพิธีการในฐานะขององค์รัชทายาทของอาณาจักร ‘ต้าเซิ่ง’ เช่นหลี่ไท่หยางทันใด เมื่อพบภาพบาดตากรีดใจของตนอย่างแรงบนเตียง ต่อให้เป็นคนโง่เง่าเต่าตุ่นเพียงใดก็ย่อมแจ่มชัดว่าบัดนี้ ‘คนของตน’ เปลี่ยนไปเป็นของ ‘บุรุษอื่น’ ไปแล้วจริง ๆ“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”หากทว่าหลี่ปิงเฉิงที่อ่อนวัยกว่าหลี่ไท่หยางเพียงสามเดือนกลับหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ ก่อนจะรับเอาเสื้อคลุมจากคนสนิทมาสวมทับเรือนกายแกร่งแล้วลุกขึ้นไปยืนเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่เยาว์วัยจวบจนถึงวันนี้ด้วยกิริยาพร้อมจะ ‘มีเรื่อง’ มิหวั่นไหว ต่อให้อีกฝ่ายมีฐานะเหนือกว่าก็ตาม“ก็ไม่ต่างจากที่เจ้าเคยกระทำ หากข้าต่ำทราม เจ้ามันก็สารเลวกว่าเดรัจฉาน!”ผลัวะ! พลั่ก!หลี่ไท่หยางส่งหมัดไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายหลังจากที่ถูกยั
Read more
ตอนที่3 2/2
แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจ สตรีที่เก็บซ่อนทุกอารมณ์เก่งมาตลอดชีวิตก็ดึงสติแตกตื่นกลับมาได้ แล้วพุ่งกายเข้าไปโอบกอดคนที่เริ่มสั่นสะท้านเพราะฤทธิ์ร้ายของยาปลุกกำหนัดอีกครั้ง จนถานเมิ่งจีเองยังตั้งรับความหน้าด้านหน้าทนของอีกฝ่ายไม่ทัน“ปล่อยข้านะ!”เพราะสติกำลังจะเลือนหายอีกครั้ง ถานเมิ่งจีจึงแสดงความรู้สึกออกมาโดยมิทันได้ตรึกตรองให้ดีเสียก่อน ทำให้คราวนี้ทุกสายตามองมาที่นางคล้ายจะตำหนิ จนถานม่านอวี้กดยิ้มร้ายส่งให้เด็กสาวอย่างสาแก่ใจที่คราวนี้ก็เป็นเช่นในอดีตที่ทุกคนมองนางเป็นพี่สาวที่ดี แต่นางมารน้อยเมิ่งจีนั้นมีผู้ใดไม่ทราบบ้างเล่าว่านางไม่เอาไหนจนถึงขั้นนิสัยแย่เพียงใด“โธ่...น้องสี่ เจ้าคงทรมานมากใช่หรือไม่ ผู้ใดช่างลงมือเหี้ยมโหดกับน้องสี่เช่นนี้”คราวนี้ถานเมิ่งจีถึงกับกัดฟันกรอด ควบคุมสติให้มั่นคงก่อนจะปั้นรอยยิ้มอ่อนหวานออกมาได้ราวกับเมื่อครู่นางไม่ได้แสดงกิริยาอยากฆ่าคนออกมาจนสิ้น“พี่หญิงใหญ่ เมิ่งจีนั้นทรมานอย่างยิ่ง แต่เมิ่งจีโง่เขลาจึงมิอาจทราบได้ว่าเป็นนางปีศาจอสรพิษตนใดมันสารเลวลงมือกับเมิ่งจีเช่นนี้หึ!”กล่าวจบเด็กสาวก็บีบน้ำตาออกมาดังสั่งได้ให้ทุกผู้ได้เห็นว่านางทั้งอ่อนแอแล
Read more
ตอนที่4 1/2
ตอนที่ 4หลี่ปิงเฉิงเหยียดริมฝีปากยิ้มออกมาหลังมอง ‘งิ้ว’ ที่กู้ฮองเฮาร้อง และมีถานม่านอวี้คอยตีกลองรับเป็นจังหวะแสนเสนาะ แล้วที่สำคัญทุกคนดูเหมือนจะมองไม่ออกเสียด้วย เขาแสนจะชิงชังอย่างยิ่ง แต่ก็ยังไม่อยากโอ้อวดว่าตนเองเท่าทันสตรีทั้งสอง“ถานไท่เว่ยคิดเห็นเป็นประการใดเล่า?” หลี่อี้ฝานหันไปถามถานหมิงฮ่าวซึ่งแม่ทัพใหญ่ ในฐานะถานไท่เว่ยจะตอบอันใดออกไปได้อีก เพราะเช่นไรคนของเขาก็เสียหายไปแล้ว ชื่อเสียงของบุตรสาวคนเล็กของตนปกติก็ไม่ใช่จะดีอยู่แล้ว บัดนี้เห็นกันถ้วนหน้าว่าถานเมิ่งจีไม่สะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้วเขายังจะไปเรียกร้องอันใดได้อีก“เรื่องของม่านอวี้ กระหม่อมยกให้ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงเมตตาพ่ะย่ะค่ะ แต่เมิ่งจีกับท่านอ๋องแปดเช่นไรก็คงยากจะนิ่งเฉย หวังว่าฝ่าบาทจะเห็นใจกระหม่อมด้วย” ถานม่านอวี้นั้นชะตาชีวิตของนางแต่เดิมก็หนีไม่พ้นอนุภรรยาของสกุลใหญ่อยู่แล้ว บัดนี้กำลังจะได้เป็นถึงพระชายารองในองค์ไท่จื่อ หรือเหลียงตี้ (ตำแหน่งพระสนมในองค์รัชทายาทขั้น 3 ชั้นเอก หลี่ไท่หยางสามารถแต่งเข้าตำหนักบูรพาได้ 2 นาง) ก็นับว่าเขาส่งบุตรสาวคนโตแสนอาภัพไปได้ดิบได้ดีหมดห่วงแล้ว แต่ที่เขากำลังห่วงอย่าง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status